Problemen die er niet zijn

Ik mag het eigenlijk niet zeggen, maar ik had een “probleem” vanmorgen, “Zal ik wel of zal ik niet gaan” er wordt regen verwacht en de temperatuur is ook nog niet zo aantrekkelijk. Ja waar een mens al een probleem van kan maken, maar dat heb je nou als je mooi weer fietser bent, je mist alles wat goed is voor een mens. Toch meteen maar besloten om wel te gaan heel even op en neer naar de “Zuidoost”. Ik had Tiny al “een paar uur” niet gezien dus er op af en als je daar dan bent en je hoort van Patricia die er ook kwam en vanmorgen net terug was gekomen uit Dubai waar het 45 graden was, dan vind ik die 12 tot 14 graden hier toch net zo prettig denk ik. Heen ging het via de westelijke route en langs “Stoer in de Beemster” een eetgelegenheid die vroeger “De Beemsterhofstee” werd genoemd en terug langs de andere kant waarbij ik bijna niet meer hoef op te letten, de Quest weet het bijna allemaal zelf al, steeds dezelfde weg. Onderweg kwam ik bij een hek, waar ik stapvoets langs moest, een hardloper tegen en dan volgt er al snel een praatje, hij was eigenaar beheerder van een zorg boerderij of instelling, in elk geval een plaats waar mensen die wat minder vlot door de problemen van het leven stappen en vaak een wat hogere leeftijd hebben, worden verzorgd en opgevangen. Even verder door Wognum en dan naar de polder waar ik een koppel eenden zag zwemmen die steeds dieper in het water leken te verdwijnen, een aantal verdween echt onder water maar dit stelletje bleef bij de “kindertjes” slechts 4 in getal. Als ik wat doortrap zat ik te bedenken dan kan ik net voor de regen het gras nog maaien, het is allemaal gelukt , 80 km gefietst, boodschappen gedaan en het gras gemaaid en het is nog steeds droog, waar maak ik me eigenlijk druk om ? 

Bezorgdienst

En alweer lijkt de “fietsweek” ten einde, maandag even naar Kampen gefietst, dinsdag samen met de auto naar Oudemirdum vanwege Bianca’s verjaardag, vandaag woensdag weer een rondje trappen en morgen een ingevoegde zondag, Hemelvaartsdag en dan is het normale weekend weer aangebroken. De weken vliegen voorbij, je bent oud voor je het weet. Afgelopen weekend had ik wat foto’s gemaakt en die zijn gisteravond op DVD gebrand en vandaag gedistribueerd bij de familie. Gestart vanaf Middenmeer en dan via het natuurpad langs de grasdrogerij naar Twisk om vervolgens via Oostwoud en Midwoud te rijden en bij de familie van Hal langs te fietsen. Juist op dat moment kwam Piet van Hal uit tegenovergestelde richting en reed het pad op bij zijn zoon Gerard. Enkele tikken op de claxon en verder, maar toen zag ik Gerard staan en heb afgeremd en ben even aan gegaan, een tijdje kletsen met zijn vader en later kwam ook Gerard erbij die al snel Miranda riep om de familie te begroeten. Miranda had hardgelopen en kwam net onder de douche vandaan en op de foto is dat niet voordelig zegt men dan, want het haar is nog nat, “En wat zou dat? “ Jonge mensen zijn zo wie zo altijd mooi, maar dat is een verhaal apart wat ik alleen aan Tiny zal vertellen. Weer verder naar de “Bangert” waar zwager Maarten de oppas had over zijn kleinzoon, Monique was naar d’r werk, vervolgens naar Gerard en Nel, Frans en Carin, Jan en Nera, Leo en Riet en in Zwaag dan als laatste Kees en Lucy. Ziezo, na de koffie bij Kees, waar Lucy ook oppas had over hun jongste kleinkind, door naar Hoorn om bij Tineke ook een DVD af te leveren en dan het rondje afmaken door via Hoorn naar de dijk langs het IJsselmeer te karren en zo over de dijk op Enkhuizen af te “stomen” Op de dijk kwam ik een hele serie solexen tegen, echte ouwe brommertjes, de vrolijk werden toegezwaaid door enkele mensen die bij de vluchthaven even pauze hadden ingelast. In Enkhuizen heb ik de kibbeling gekeurd van de visboer en dat was prima. Thuisgekomen stond de teller van deze “missie” op 95 km en dat als “postbode” met een Quest.

"Mijn vriend van langs de weg"

Hoe zal ik mijn verhaal vandaag beginnen, ik heb en wil heel veel vertellen en toch is het moeilijk om hier een juichend verhaal af te steken. Om kort te gaan, onlangs een weekje vakantie in Turkije en afgelopen weekend met de familie van Tiny het 2 jaarlijkse familieweekend en in die periode ontving ik een mail van Albert van Dijk , mijn bijna 91 jarige “Vriend van langs de weg” zoals Albert dat noemt. Ik las zijn bezorgdheid in die mail in Turkije, hij miste mijn verhaaltje en vroeg zich af, of mij een ongeluk was overkomen, toen bedacht dat ik er toch een keertje langs zou moeten gaan vooral omdat ik later nog een mail van hem kreeg waarin hij aangaf dat hij door een verstuikte enkel al een paar weken aan huis was gekluisterd en niet weg kon omdat de brommer dan nog te zwaar is om hem aan te trappen of op de standaard te zetten. Dus vanmorgen meteen, na al die ontspannen dagen, weer een keer serieus fietsen en om 7 uur van start richting Kampen, onderweg gaat alles voorspoedig en om 10 uur stond ik na 93 km op het juiste adres, ik moest bij Opperdoes al omrijden omdat daar de zaak was afgesloten en op de dijk was men ook bezig met meet werkzaamheden, maar verder ging het zeer voorspoedig. Bij Lelystad eerst maar even bellen anders wordt het misschien een rondje Oostvaardersplassen of naar Friesland, Albert was gelukkig thuis en zo kon ik richting Kampen aanhouden. De gastheer was enorm blij met mijn visite, goede vrienden komen achterom dus we gaan niet door de voordeur waren zijn eerste woorden en bovendien stond hij erop dat ik eerst ging douchen anders zou ik kou kunnen vatten en zo zat ik even later aan de koffie bij “Mijn vriend van langs de weg”, geweldig wat een man die Albert. Even later kwam zijn schoondochter Cela die zoals Albert vertelde, “Zij zorgt ervoor dat ik op het goede pad blijf”. Ab vertelde honderd uit over waar hij geregeld nog naar toe ging maar nu door zijn blessure durfde hij het even niet aan maar dat komt vast wel weer. En ook over zijn verblijf in Buchenwald en de vernederingen door eigen landgenoten na de bevrijding kwamen uitgebreid ter sprake. Op een bepaald moment kwam zijn kleindochter achterom en vroeg of ze een foto mocht maken van mij samen met opa. Echt ik heb bewondering voor iemand op deze leeftijd, 5 juli 91 jaar worden en dan nog alle plaatsen die hij aandoet op een rijtje noemen met datum en alles wat erbij hoort. We hebben gezellig zitten kletsen waarbij hij ook informeerde naar wat ik in mijn werkzame leven heb uitgevreten, echt een man van de wereld die diverse talen beheerst zoals ,Frans, Duits, Engels en vlekkeloos Russisch, ja geleerd in Buchenwald en daarna nog Russisch gestudeerd. Tegen 12 uur ben ik weer richting Noord-Holland gegaan na afscheid van deze bewonderenswaardige man te hebben genomen, ik ben blij dat ik er geweest ben en weer kreeg ik de wijze les “Pé, blijf in beweging dan gaat het altijd goed” met een kleine omweg kwam ik weer thuis en stond er iets van 195 km op de teller.

Van Oost naar West in Noord-Holland

De derde rit van de week ging van Oost naar West door Noord-Holland en terug, gewoon “effen” op en neer. Het weer leek goed vanmorgen en de nodige huishoudelijke dingetjes zijn alweer aan kant dus het mag. Ik had gisteren uitgeprobeerd wat het Sony filmapparaatje zou doen als ik het gewoon aan zou zetten en verder niets er aan doen tot ik thuis zou zijn. Net zoals ik had verwacht, langzaam kwam er een waas voor de lens en de “interne” mist was zoals ik had verwacht dus nu weet ik het zeker, klein stukje filmen en dan het apparaatje volledig uitzetten zodat er nergens een warmte bron wordt gesignaleerd waardoor de accu toch de condensvorming kan veroorzaken. En zo heb ik het onderweg ook geprobeerd met een, in mijn ogen, goed resultaat. Dan een tijdje stukjes eraf “snijden” opslaan samenvoegen en gewoon lekker zitten te klooien, later een beetje muziek erbij en af en toe een stukje tekst toevoegen. En zo ontstond het filmpje van vandaag, duurt het te lang ? Gewoon ermee kappen, vind je het leuk, blijf dan kijken het was maar een klein stukje van de totale 93 km die ik vandaag onder de wielen door heb laten gaan.( Zodra één en ander is bewerkt zal ik de link hieronder plaatsen). O ja nog wel even vermelden toen ik terug door Oude-Niedorp reed passeerde ik het “onderkomen” van Hans de Vries en Mariët Plas , flink remmen en terug  “flintstonen”. Samen waren ze bezig op hun oprit, Mariët ken ik al jaren en vooral als assistente van Dr.Nochem de oncoloog  die mijn vrouw indertijd heeft behandeld en Hans was voorheen N.A.K. controleur en werkt sinds enkele jaren bij mijn vroegere werkgever.

https://www.youtube.com/watch?v=Q2u6pVZ4st8

Ik had moeten luisteren maar ging toch van start

Voorop langs de Schagerweg

Kees en Sebastiaan volgen

Tussen Kolhorn en Barsingerhorn

"Het" station van Barsingerhorn

Mooi geel is niet lelijk ......nou ja.

Schuilen in de tunnel terwijl de hagelstenen langs vliegen

Oude-Niedorp met die slechte lucht op de achtergrond

Blauw voor mij maar ondertussen is helder blauw al weer achter mij

De dag is weer ten einde m.b.t. een stukje fietsen en die is weer heel anders verlopen als in de planning zat. Gisteravond kreeg ik een telefoontje van Kees van Hattem, hij zou vandaag samen met Sebastiaan Talsma een ritje maken naar George Krüg in Wieringerwerf en de vraag was of ik ook mee ging. Op dat moment had ik nog andere plannen maar vanmorgen waren die gewijzigd dus dacht ik , Kees even bellen dat ik wel mee zou gaan. Helaas ze waren al weg vertelde Marian, de beide mobiele nummers nog genoteerd en proberen te bellen maar daar werd niet op gereageerd, dan maar omkleden en richting “De Waard” fietsen. Bij de rotonde aan het eind van de Alkmaarseweg kwam ik ze tegen en samen zijn we toen naar George gereden in Wieringerwerf. Helaas George was enigszins buitenspel, hij had zijn arm uit de kom gehad en dat zat wel weer op zijn plaats maar nog niet voldoende hersteld om in en uit de Quest te kunnen “klimmen”, dus na diverse bakken koffie op naar “een route” die Kees in gedachten had. En zo reden we langs Middenmeer richting  Kolhorn en Barsingerhorn om daar even te stoppen bij het “oude stationnetje”. Daarna richting De Weel om halt te houden voor de rood-wit geblokte slagbomen waarachter een geel voertuig langs moest wat veel harder is en gaat als een Quest, hij mocht graag voor, wij wachten wel even. Via allerlei omwegen kwamen we bij huize van Hattem en weer heb ik geconstateerd dat ik blij ben dat ik niet in “De Waard” woon, wat een ongelukkige samenstelling van huizen en wegen met omwegen en verkeersremmers zelfs voor een Quest. Sorry voor de mensen die blij zijn met het “Land van de Zon” en het “Park van Luna”. Bij Marian hebben we genoten van koffie en/of  thee met iets erbij wat heerlijk was. Op een bepaald moment bekeek Sebastiaan de “Buienradar” en stelde vast dat het eraan zat te komen. Inderdaad een zeer zwarte lucht, en meteen dacht ik dat ik die wel voor kon blijven als ik meteen zou vertrekken. Snel in de fiets en met de wind in de rug tot aan de tunnel, stoppen de schuimkap er uit gehaald omdat het toch wat griezelig begon te worden en voor ik weer in de fiets zat vlogen de hagelstenen langs mij door de tunnel. Wachten tot het over is en dan weer verder, het was de enige mogelijkheid, wat ging het hard voor een poosje. Toen het bijna droog was ben ik verder gegaan en in Oude-Niedorp ben ik nog even gestopt om de Quest in de bloemetjes te zetten en meteen maar een foto van de “mooie” blauwe lucht die mij had ingehaald op dit ritje van 86 km.

Een rond getal en meevallend weer

Ik moet vandaag iets bekennen, het viel in het begin zwaar tegen. De conditie lag verder onder normaal, ik besefte niet dat een weekje niet in beweging, zoveel van je lichaam kan vragen. Albert van Dijk heeft mij al meer dan eens gewaarschuwd, met opgeheven vinger zei hij dan, “Zorg dat je in beweging blijft”, hij heeft helemaal gelijk. Gisteren kwam het er niet van dus moest het vandaag wel gebeuren na afgelopen week niet anders te hebben gedaan dan liggen, eten, en drinken, te gek voor woorden. Ik had een filmpje op DVD gezet en dat zou ik even naar Tiny brengen als het weer tenminste geen spelbreker wordt. De berichten zijn erg onheilspellend, zelfs hagel en onweer zijn mogelijk en dan harde wind en een flinke regenbui, dat wordt oppassen. Ik ben van start gegaan na de eerste bui en toen nog weinig wind, maar het werd anders toen ik later terug ging. In Bobeldijk moest ik stoppen voor de spoorwegovergang en maakte de eerste foto van een bloeiend Meidoorn die al een beetje begon te “sneeuwen” en de volgende foto- stop was bij Oosthuizen waar het superieure rundvee vleesras de “Limousin” allemaal netjes in het gelid liepen te grazen. En even verder op de Oostdijk had ik een prachtig uitzicht over de bloeiende bollenvelden, een deel was al “gekopt” en daarvan lagen de bloemen tussen de regels op de grond. Bij Tiny is er in de tuin ook weer genoeg te zien als het om bloeiende  bloemetjes gaat. Zoals gewoonlijk ga ik na mijn boodschap te hebben gedaan en heb genoten van de koffie, weer met een omweg terug en moest haast maken voor mijn gevoel om het slechte weer voor te zijn. Deze keer via Kwadijk en Edam over de “Pompsluisbrug” naar de dijk langs het IJsselmeer. Later afslaan bij Scharwoude en via Berkhout en Wognum naar de Cultuurweg waar momenteel ook veel bloeiende bollenvelden zijn te zien. Toen ik binnen was vroeg ik mij af hoe groot het ritje voor vandaag was geweest, even terug naar de garage en zie dat het 95 km is geweest en toen ik het totaal bekeek heb ik het fototoestel opnieuw uit huis gehaald om dit ronde getal vast te leggen, 77.000 km op de kop af en het is nog steeds leuk want na die eerste 20 km leek de conditie toch niet zo erg terug te zijn gelopen als ik eerst dacht.

Niet op de "banaan" straks wel weer in de "banaan"

Het is maar heel kort vandaag, na een hele week afwezigheid is het een “moeilijk” begin, ja er moet toch iets of iemand de schuld krijgen zeggen ze dan meestal. Nou voor zulke weken van afwezigheid was wel degelijk een rede, een weekje naar de zon als compensatie voor het “gore” Nederlandse weer van de laatste weken. Wat was het een geweldige ervaring om in het Turkse Alanya te genieten van alles wat werd geboden in hotel  “Delphin De Luxe” , wat een geweldige week. Al was ik niet overal deelnemer, de jeugd met papa en oom Remco gingen blij de zee op, toch is er veel gebeurd deze week, op de “banaan” zat ik dus niet maar wel ging ik onder de “douche” in de Jeep-safari. Kortom de eerst volgende rit zal ik weer  maken,  niet op, maar weer in mijn eigen “banaan”.