Een "warrig" rondje.

 Ja dat klopt, gisteren niet gefietst, maar de dag wel nuttig besteed door goed mijn best te doen om van de tuin, ondanks de droogte, toch nog iets te maken. De heg wat bijknippen het struikje wat "kruinscheren", de oude dooie resten van wat planten opruimen en er wat anders voor in de plaats zetten en aan het eind bedenken dat het goed is geweest.

Toen ik op een bepaald moment bedacht dat ik wel koffie had verdiend en op mijn Ipad zat te “snuffelen” kwam ik een melding tegen van Adrie Visser die samen met haar vader Hendrik afgelopen weekend “La Marmotte” had gereden, in mijn tijd 174 km in de Franse alpen. Herinneringen komen dan weer boven en de “zilveren” medaille met inscriptie lag snel op tafel.

Vandaag kon ik weer een klein rondje maken door de regio, in Obdam kom ik te vaak bij een “verlaten” woning en daar vandaan naar Wervershoof deed ik dezelfde ervaring op, ook Ben was niet thuis. Er tussendoor ben ik nog bij Jan Geel aan geweest, toen ik Jan vroeg hoe het ging zei hij, “Ik ben niet optimistisch” al diverse keren schiet zijn sleutelbeen van zijn plaats waardoor er van aangroeien totaal niets terecht komt. Jan had hier al verschillende keren melding van gemaakt maar nooit werd er aandacht aan besteed, hij moest om half 12 naar de huisarts en zal dan via een verwijzing wel bij het ziekenhuis terecht komen waar mogelijk, zo dacht Jan zelf, wel een operatie zou volgen om er een plaatje in te zetten. Want als dit zo blijft kom ik nooit meer uit de Quest en de “nieuwe” is al besteld.

De ezeltjes vermeerderen zich ook regelmatig want vorig jaar liepen er hier veel minder en op diverse plaatsen werd er volop met de regeninstallatie gewerkt om toch nog iets van de gewassen te laten groeien. Tot slot nog even met een kleine omweg naar Zwaag, een paar foto’s maken en dan naar Middenmeer waar de 83 km weer onder de wielen door zijn gegleden.

Niet ver van huis

Rondje van 94 km

Het is vandaag 5 juli, voor mij toch wel een beetje een speciale dag, “mijn vriend van langs de weg” is vandaag jarig, 94 jaar is Albert van Dijk geworden en dat is best een felicitatie waard. Vanmorgen meteen maar een mail gestuurd en nu ik thuis ben zie ik dat hij er al op heeft geantwoord, een geweldige kerel die nog midden in het leven staat. Na de koffie ben ik maar in het vertrouwde pak gegaan, even uitwaaien. Ik had me voorgenomen om vandaag dicht bij huis te blijven en de familie die ik al een poos niet had gezien even op te zoeken en dat viel zwaar tegen. Ben in Wervershoof niet thuis, Aad en Ans ook in Wervershoof niet thuis, Ria in Blokker niet thuis, alleen Margriet op Zwaagdijk was er wel die had visite van een vroegere vriendin. Na Blokker heb ik eerst maar even gebeld of Tom en Gerda er wel zouden zijn, ook hier werd niet opgenomen dus dat wil zeggen, route aanpassen en vanaf Hoorn over de dijk naar Enkhuizen en Medemblik. In Enkhuizen nog een heerlijke bak kibbeling naar binnen gewerkt en dan verder op Middenmeer af. Een lekker rondje van 94 km waar ik een paar foto’s van heb gemaakt.

Jonge meerkoet 

Alle zeilen bijzetten

Dit is/was een meertje voor ganzen enz. helaas door de droogte
geen uitgebreid zwemwater meer.

Soms even wachten voor deze ophaalbrug

Medemblik tegen de rand van de polder.

Rode kool

Bloeiend onkruid

Bloeiend zijn ze heel mooi

Uitgebloeid maar nu de pest voor elke landbouwer 

In bloei is deze plant top.

Jeff Kerckhoffs mijn overbuurman gaat ook even op de pedalen

Middenmeer-Oostzaan en terug met een klein ommetje.

En weer ging het prachtig, eerst in en om huis wat onderhoud plegen en dan koffie en omkleden voor weer een nieuw “avontuur”. Het is woensdag dus Tiny vervult haar “plicht” weer als oppas oma in Oostzaan, net zo’n ritje op en neer. Er valt weinig te beleven op de rit in zuidelijke richting en zo kom ik rond kwart over 11 , half 12 op mijn bestemming aan. Zoals altijd heeft Tiny koffie en dat gaat er altijd in. Patricia met haar collega hebben thuiswerk en na die begroet te hebben hoor ik dat ze nog een klein vraagje heeft. Een kleinigheid die ik voor de lunch heb gefikst en zo zitten we even later met een heel “koor” bij de blokhut op de vlonder aan het water te lunchen. Als iedereen zijn bestemming voor de middag heeft aangekondigd besluit ik om ook weer mijn weg te kiezen richting het noorden van de provincie.

Ik ga maar weer een keer via de Zaanse Schans en daar is het , mede door de vakantieperiode en het mooie weer, uitzonderlijk druk, dus even rustig aan.

Dan via Wormer en Jisp naar Purmerend en dan via Middenbeemster op huis af.

In Middenbeemster eerst nog even stoppen, er staan een stuk of 6 echt ouwe auto’s geparkeerd bij de “ijsboer” heel begrijpelijk met dit warme weer.

De rit gaat verder voorspoedig en in de Wieringermeer zijn op diverse plaatsen de telers bezig de aardappelpercelen van water te voorzien wat echt nodig is en zo kom er ook aan deze rit weer een einde na 124 km.

Een super rondje over de dijken met aparte belevenissen

Het is gelukt, rondje over de dijken, gaf ik eerder aan dat het maandag zou gebeuren maar door omstandigheden werd het een dag later. Geweldig wat een positieve ervaring, de dijk tussen Enkhuizen en Lelystad is heel lang afgesloten geweest voor fietsers en zou volgens de gegevens in de maanden juli en augustus 2018 open zijn en daarna weer gesloten worden tot juli 2019. Alle eer aan de ondernemers/aannemers die hiermee bezig zijn het is prima te doen met de fiets, slechte stukken zijn opnieuw van een laag asfalt voorzien en nergens over rijplaten moeten rijden, allemaal top.

Ik neem bij Lelystad de dijk langs het water naar de Ketelbrug en zie weer een paar goede bekenden, Johan van Dijk met zijn zwager Nollie, het perfecte steenzetters team.

Als ik sta te praten over hoe het met “mijn vriend van langs de weg gaat” Johan z’n vader begrijp ik dat het momenteel niet zo geweldig met hem gaat, maar wie weet knapt hij toch nog weer op. Ondertussen passeert mij een fietser die ik al eerder was gepasseerd net na Lelystad, aan het eind bij de Ketelbrug staat hij even te pauzeren en we maken een praatje, hij is onderweg naar Sneek naar zijn boot. Hij gaat via Emmeloord en ik houd het water links van mij. Weinig schapen totdat ik dacht dat ik de mestvaalt op moest rijden, het is niet anders dus "doorkarren".

Ik ga overal rustig aan anders ben ik te vroeg bij Bianca in Oudemirdum, ze zou rond half 12 thuis zijn. Geen nood een lekke achterband zorgt er voor dat ik even af moet remmen en de zaak herstellen.

Aan het eind van dit fietspad staat de man te wachten die ik eerder had ontmoet en naar Sneek onderweg is, hij zei dat hij ervan uit was gegaan dat ik of was gepasseerd of dat ik er bijna zou zijn, de lekke band zorgde er voor dat we elkaar weer terug zagen. Bij Bianca was Thimo ook aanwezig en de nodige koffie met koek ging er goed in en later nog een paar boterhammen om de terug reis naar huis oftewel het rondje af te maken goed te kunnen volbrengen. En zo kwam ik na 204 km weer in Middenmeer alsof het een buurtritje was.

                                       
                                           Team Rynkeby riding for children with cancer

En dan nog een heel apart hoofdstuk, alles ging zeer voorspoedig tot aan Breezanddijk daar kwam ik een groep wielrenners en rensters tegen met begeleiding volgauto’s enz. dus even stoppen en wat blijkt, ze komen uit Zweden en zijn onderweg naar Parijs, niet zomaar een toertje, nee dit gaat voor een goed doel n.l. geld inzamelen voor kinderen met kanker. Het zijn in dit geval 31 dames en heren die de euvele moed hebben om zo’n monstertocht te volbrengen en die nu op weg zijn naar Wieringerwerf waar de overnachting is geboekt om morgen weer met frisse moed verder te gaan richting Parijs, knap hoor.

Er werd mij gevraagd of ik een foto wilde nemen van de hele groep en later kwam de meereizende fotograaf met zijn toestel of ik er daar ook een paar mee wilde schieten. Op het laatste stuk naar Den Oever werd ik gepasseerd door de volgauto’s onder luid claxonneren, je hebt er zo een aantal vrienden bij. Ik kreeg ook nog het verzoek om volgende jaar mee te rijden, maar ik heb meteen maar aangegeven dat ik daarvoor te oud ben, och, zei de leider, 70 is niet bezwaarlijk ik heb hem toen meteen maar medegedeeld dat het volgende maand 78 wordt, dus neem ik aan dat ik vrijstelling heb.