Mag het ietsje minder zijn ?

Het verhaal van gisteren was lang zat dus vandaag maar een beetje inbinden. Het zal wel bij de afstand horen, gisteren een langere rit en vandaag een kortere, van start vanaf Middenmeer richting Zuidoostbeemster, normaal een enkeltje van 40 km en dan terug, juist daar zit de bottelnek want terug zou dat ook 40 km moeten zijn , helaas bij thuiskomst stond de teller op 114 km dus het was weer met een ietsje om. Tiny heeft Thomas voor een paar nachten te logeren en de jongste kleinzoon geniet volop van alle aandacht. Oma vroeg wat hij wilde eten en dat werden pannenkoeken, met rozijnen en met ham en kaas en dan stroop erover, dus heb ik ook genoten van vers gebakken pannenkoeken van oma Tiny. De rit ging weer verder richting Purmerend en dan door de stad richting Ilpendam waar ik de afslag heb genomen naar Overleek, mijn geliefde route door het lage polderland. Met wat sluipweggetjes links en rechts kwam ik in Broek in Waterland en dan verder richting Monnickendam en Katwoude. De weg langs de dijk is altijd vrij rustig tot aan Volendam daar is het een paar honderd meter stapvoets vanwege de toeristen op “de dijk” en als je dat deel bent gepasseerd kan het “gas” er weer op. Ik vraag me weleens af, ”Wat is er nou te zien in Volendam op De Dijk” maar altijd is het in de zomer een beetje Aziatisch als je begrijpt wat ik bedoel. Als ik weer op snelheid ben buiten Edam zie ik iemand op een tweewieler ligfiets voor me rijden, bij het inhalen en later als ik voorbij ben even een paar foto’s maken die redelijk uit de verf komen. Het is en blijft een geweldige ontspannen bezigheid met een Quest door Noord-Holland toeren en als ik weer thuis ben kan ik alleen nog melden dat ik vanmorgen één van de veerpoten heb gedemonteerd, gesmeerd en weer gemonteerd en dat de bloemetjes in de tuin volgens mij “Questgeel” van kleur zijn en dat de fiets ondanks zijn meer als 50.000 km op de teller nog fietst als nieuw en zo oogt hij ook. En vooral niet vergeten het kapotte fietserszuiltje is ontdaan van losse onderdelen en is nu netjes dichtgeplakt, wie weet komt er toch nog weer een nieuwe ???

En toen zei hij "Dat doen wij tankwagen chauffeurs niet"

Vandaag was het weer een echte zomerdag, geschikt om rondje IJsselmeer te doen. Op tijd vertrokken om als eerste bij Bianca langs te gaan in Oudemirdum, ze gaan binnenkort misschien met vakantie en als het minder “prettig” weer is lokt het niet, zoals vandaag wel deed. De rit gaat weer als vanouds hoewel er een behoorlijke wind staat op de dijk die ik volop tegen heb. In Friesland daarentegen heb ik hem van achteren en het zoeft er weer over. Op de dijk is het vrij rustig en de angst bekruipt me dat de brug aan de Friesekant weer vast staat, wel mooi de gelegenheid om een foto te maken van het IJsselmeer met een heerlijk helder zonnetje. Aan de andere kant gaan de auto’s wel naar één baan dus het zit nog niet goed. Als ik in Oudemirdum kom is alles vrij rustig maar als ik de fiets achteruit bij de achterdeur zet hoor ik Fleur al roepen “Hoi opa, mama is achter” Fleur gaat een vriendinnetje ophalen uit Koudum maar die weet de weg niet na de Galamadammen dus Fleur fietst haar tegemoet. Bianca zit achter bij Gé en Theo en als ik om de hoek verschijn breekt er even iets, ze heeft een flinke griep gehad en wat nare gevolgen er achteraan waardoor de vakantie een beetje op losse schroeven komt te staan, ik heb haar gezegd dat ze alles even van zich af moet zetten en gewoon met vakantie gaan, ontspannen en je werk een tijdje laten rusten. Ze heeft de foto’s van onze vakantie bekeken en na het zoveelste bakkie koffie ben ik weer verder gegaan omdat ik “rondjeom” in mijn hoofd had. Net voor Nijemirdum amper 5 km voorbij Oudemirdum kwam er een melktankauto achter me rijden en de chauffeur heeft een tiental keren zijn luchthoren uit geprobeerd, maar omdat ik niet reageerde ging hij nadat hij me was gepasseerd ook nog gevaarlijk slingeren, zeker om mijn aandacht te trekken. Een paar kilometer verder moest hij aan de linkerkant van de weg achteruit een erf op bij een boerderij en toen ik passeerde stapte hij uit en wenkte me, ik ben netjes gestopt en heb gevraagd of ik kon helpen, niet dus. “Waarom rij je op de weg dat is veel te gevaarlijk” “En voor wie dan wel” vroeg ik “Nou voor ons, chauffeurs” ik heb toen uitgelegd dat ik juist voor mijn eigen veiligheid op de weg reed want ik ben al een keer bijna plat gereden aan de andere kant van Oudemirdum, toen reed ik wel op het fietspad en kwam er ook een melktankauto voorbij die stopte en meteen achteruit over het fietspad bij een boerderij het erf opreed en mij bijna te pakken had. En wat denk je dat die “oen” toen zei “Dat doen wij tankwagen chauffeurs niet” Ik heb maar gegroet en hem een prettige dag gewenst, de meeste vrachtwagen chauffeurs hebben meer begrip voor de situatie als deze onbenul. Bij Lemmer liep de zaak een tijdje echt vast, er was een ongeluk gebeurd op de hoofdrijbaan en toen werd de parallelweg door alle soorten voertuigen als vluchtroute gebruikt, landbouwtrekkers met machinerie erachter maar ook bussen en vrachtwagens en dan loopt het vast en sta je een tijd stil, hoe ernstig het allemaal was weet ik niet maar dat het kijkers trekt dat is wel zeker, ik zag nog nooit zoveeel mensen in zwemkleding langs de weg en allemaal richting ambulance en brandweer. Eenmaal weer op weg liep alles weer vlot en via Emmeloord en de Ketelbrug kwam ik richting Lelystad. Er stond in het begin een bord dat er werkverkeer zou rijden dus opletten, inderdaad bijna aan het einde van de serie molens van de Nuon werd onderhoud gepleegd evenals aan de dijk tussen Lelystad en Enkhuizen wat hier en daar voor flink oponthoud zorgde. In Enkhuizen kon ik het niet laten om weer een beker softijs tot mij te nemen, ik had er als maar dan 100 km zin in. Vanaf Enkhuizen nog een goeie 30 km en dan ben ik weer thuis waar de teller voor vandaag met een klein stukje om, 209 km aangaf.

Klein rondje maar wel genieten.

Donderdag alweer, die weken vliegen om, zo denk je dat er weer een nieuwe week begint en zo is het bijna weer over. Er is vandaag weinig nieuws te vermelden, een ritje in en om de Westfriese dorpen. Via de oversteek met de defecte verkeerspaal, even controleren, en vaststellen dat de overheid nog niet in beweging is gekomen. Je begint je dan wel af te vragen, “Heeft het wel zin om kapotte signaleringen te melden” deze melding heeft na een aantal dagen nog geen resultaat opgeleverd. Dan via Opperdoes naar  Medemblik waar kasteel Radboud altijd een imposant bouwwerk is en blijft om op de foto te zetten. Op naar Zwaagdijk, Gerrit en Marian zijn nu wel thuis en tijdens de koffie gaan weer heel wat nieuwtjes over tafel en zo blijf ik weer op de hoogte van de familiezaken. Vervolgens via De Boekert naar Westwoud en afslaan richting de molen van Blokker waar ik naar het zuiden ga om uit eindelijk op de dijk langs het IJsselmeer terecht kom. Tot mijn schrik is de weg bij Wijdenes weer geblokkeerd en ga ik naar beneden maar even verder zie ik wel mensen fietsen op het afgesloten stuk dus ga ik ook weer omhoog en tussen de blokkade door, het gaat allemaal goed en in Enkhuizen heb ik mijn beloning verdiend in de vorm van een heerlijke beker soft-ijs.Als ik weer zo ver ben om mijn weg te vervolgen krijg ik nog even wat kijkers bij de Quest en na wat tekst en uitleg ga ik weer verder. Alles bovenop de dijk en in Andijk even bij zus Lia kijken wat ook weer een tijdje pauze betekent. Onderweg ben ik even gestopt om de banden af te vegen vanwege wat aanhangend split en ontdek dat er een slechte plek op de band zit dus thuis vervangen voor nieuwe lijkt me gewoon noodzakelijk. Thuis na 93 km meteen aanpakken en zorgen dat de eerst volgende rit met nieuwe “voorpoten” gemaakt kan worden. De totaalstand van de teller komt al dicht bij de 50.000 km er staat nu 49.937 km op dus nog een klein “rukkie”.

Niet te ver van huis

Vandaag een familierondje gedaan, van start en meteen naar Wervershoof via Opperdoes en Medemblik. In Opperdoes waren ze al op diverse plaatsen bezig met het rooien van “Opperdoezerronden” een nogal misvormde aardappel die heel vroeg is en vaak, naar mijn idee, ten onrechte de hemel wordt in geprezen. Op de manier waarop die aanprijzingen gaan kan je zelfs keistenen nog wel lekker maken. Voor ik in Opperdoes kom ga ik weer naar de oversteek bij de grasdrogerij waar gisteren de defecte paal voor de oversteek door mij is gemeld bij de provincie, even kijken of het heeft gewerkt, helaas nog hetzelfde als gisteren, het apparaat wat overheid heet werkt wat traag. In Wervershoof eerst naar Ben want die is meestal wel op de hoogte van de rest van de familie, inderdaad ik hoor weer veel maar weinig nieuws, Ben moet wel onder het mes omdat het fietsen hem in de loop der jaren een bepaald ongemak heeft opgeleverd wat medisch ingrijpen noodzakelijk heeft gemaakt. Toch ziet de tuin er uit om door een ringetje te halen, alles bloeit en ziet er fris uit. Later via Zwaagdijk even langs Gerrit en Marian maar die zijn niet thuis, dan maar door naar Obdam en kijken of Tom en/of Gerda nu wel thuis zijn, afgelopen maandag en dinsdag was er niemand. Tom is present en die zet ook goeie koffie dus het gaat weer als vanouds, koffie koek en kletsen. Vervolgens het laatste stukje langs de diverse zwanen en dan weer naar huis, 70 km was het ritje van vandaag waard.

Zomers ritje door Noord-Holland

Ik kan wel een boek schrijven over alles wat ik vandaag weer heb meegemaakt, niet dat het iets toe zou voegen aan hetgeen ik al aan mijn blog toevertrouw maar het is weer van alles en nog wat. Eerst richting “De Waard”, waar ik gisteren nog via de omleidingen mijn pad moest en kon vervolgen was het vandaag open en hoe, het kunstwerk bij het “Verlaat” is klaar, de fietsers kunnen weer de oude weg volgen maar nu met een veilige oplossing zonder verkeerslichten echt een kunstwerk op zich. En zo ging ik dus vanmorgen opgewekt richting Heerhugowaard naar de z.g. “Caravan boulevard” om even een onderdeel op te halen, de gasdrukveer van de klep voor op de caravan had de geest gegeven tijdens de vakantie, helaas die zijn er niet meer werd mij verteld en dan krijg je een “gevoelige” klap als ze ook nog  zeggen de caravan is te oud en wij zijn er nog zo blij mee. Om nou een andere caravan aan te schaffen vanwege dit euvel gaat veel te ver, dan maar op de manier zoals ik dat de laatste week van de vakantie heb gedaan. Vanaf de Heerhugowaard meteen maar even door naar Tiny in de “Zuidoost” met een heerlijk gangetje langs de Westdijk zag ik een groepje wielrenners en vond dat de achterste man nogal slingerde maar dichterbij gekomen bleek dit iemand te zijn die een andere sport beoefende n.l. ”skeleren” en achter de wielrenners mooi uit de wind. Weer even verder zag ik een Mango aankomen, even stoppen en kennis maken met “Alef” een liefhebber van een velomobiel omdat vooral zijn rugklachten hiermee zijn verdwenen. En dan weer door, oversteken bij de brug richting Zaanstad en dan rechtsaf onder de brug door langs het kanaal richting Spijkerboor. De snelheid is voor mij onbegrijpelijk, het gaat allemaal als vanzelf en ik moest serieus kijken of ik wel voor of tegen wind had, het bleek dat ik wind tegen had als ik naar de golven en de enkele vlag keek onderweg. Via Purmerend naar de Zuidoost is maar even en zo kwam ik op tijd voor een bakkie bij Tiny waar Patricia ook heel even was aangewipt. Later nog een paar plantjes een bestemming geven om wat langer te bloeien, de kwast hanteren en dan weer door om de fiets thuis te brengen. Via wat omwegen kwam ik tenslotte weer dicht bij “mijn” vertrouwde polder, alleen nog even de N 239 oversteken en dan ben ik bijna thuis. En zie, weer is het systeem om als fietser naar de overkant te komen van de paal af gereden, vorig jaar heb ik dit ook al eens meegemaakt en na melding is het toen vervangen, dus thuis gekomen bellen met de provincie en aangegeven dat er op de kruising van Mijnsherenweg met de N 239 wat problemen zijn. Ik heb meteen geadviseerd om maar een flinke kei onder bij de paal te leggen dan worden de banden van de aanhanger op oplegger wel van de paal afgedrukt i.p.v net de drukknop eraf te rijden. Thuis gekomen bleek de teller zijn werk weer netjes te hebben gedaan want hij gaf 110 km aan die weer met heel veel plezier zijn afgelegd.

Alles gaat nog lekker ook na 24 dagen

Het was weer zo ver, de eerste rit na de vakantie zit erop. Een hele nieuwe route deze keer, een rit met een doel, op naar IJmuiden. In het vorige verslagje heb ik melding gemaakt van de ontmoeting met Henk en Carla Gotschalk en aan het einde van een zonnig verblijf in Frankrijk werd er afgesproken dat we elkaar nog wel een keer zouden ontmoeten, IJmuiden Middenmeer is te doen met die snelle racefiets van Henk en met de Quest is het ook mogelijk om heen en weer te karren. Dus vanmorgen meteen de stoute schoenen maar aangetrokken en op naar familie in IJmuiden. Ik had de GPS ingesteld op het juiste adres en dacht er simpel heen te rijden, niks waard, overal wegen die zijn opgebroken en wegomleggingen waardoor de route keer op keer opnieuw werd berekend en even zovele keren was ik dan de afslag alweer voorbij als het apparaat aangaf dat ik ergens de hoek om had gemoeten. Uiteindelijk kwam ik toch op het juiste adres ondanks dat de GPS geen pontveer herkende en telkens verzocht om een U-bocht te maken. Bij Henk en Carla was koffie en natuurlijk even bijpraten over wat er allemaal was gepasseerd de afgelopen weken. Toen ik weer van start ging had ik voor mijzelf besloten om terug een andere weg te nemen en niet meer door Beverwijk enz. enz. meteen maar langs het Noordzeekanaal  richting Amsterdam en dan via pont Buitenhuis naar de noordkant van de provincie en dat reed heel wat prettiger. Toen ik aankwam bij de pont kon ik er meteen oprijden en na hooguit 5 minuten vertrok hij naar de overkant  en kon ik mijn rit vlot vervolgen, hier en daar nog even een foto maken van al wat leeft langs de wegen en zo weer naar Middenmeer waar de teller heen 58 km had aangegeven was het terug ietsje langen maar veel prettiger rijden en stond de teller thuis op 130 km. Weer heerlijk uitgewaaid en ondervonden dat het nog steeds lekker gaat ook na 24 dagen niet te hebben gefietst.

Hoe controleer je alle inspanningen.

Heel even melden dat ik weer “boven water” ben, na een korte afwezigheid zal ik proberen om weer af en toe iets aan mijn blog toe te voegen. Nu kan ik wel een stukje schrijven over mijn vakantie ervaringen maar die gaan in veel mindere mate over fietsen. Wel kan ik een bijzondere foto plaatsen van 29 jaar geleden, in het vorige verslag schreef ik over de bijzondere ontmoeting met Henk Godschalk, op facebook heb ik deze foto al geplaatst maar omdat niet iedereen op facebook “zit” hoewel ????  af en toe denk ik dat je een uitzondering bent als je er niet mee bezig bent. Maar goed de foto is van 29 jaar geleden, een toertocht door de Franse Alpen van 1000 km in 8 dagen, bijna een beetje “Tour de France” voor ploeteraars. Lees het vorige verhaal en alles wordt duidelijk, Henk “staat” links op de foto in zwart tenue en zit nog steeds op een racefiets en is fanatieker dan ooit. Bovendien kwam ik door Henk op de blog van Henk V, de man die een kei is in het ontwerpen en aanpassen van deze, voor alle trainingsvormen geschikte site om je verrichtingen in alle vormen zichtbaar te maken, kijk maar eens op www.bikeplanner.com . ik kreeg vanmorgen een mail waarin Henk V  aangaf dat er nu ook een icoon is toegevoegd voor ligfietsers. Neem de tijd om deze blog te bestuderen en je zal versteld staan van de onbeperkte mogelijkheden. Op de andere foto staan de beide "Henken" hego en Henk V met zijn racefiets een ontmoeting op de camping, Henk V woont in Frankrijk en hego woont in IJmuiden en toch met hetzelfde sop overgoten, n.l. fietsen en de verrichtingen naderhand controleren op de blog van www.bikeplanner.com

AGU-Mont Ventouxtocht herinneringen na 29 jaar

Eindelijk daar is ie dan, een kort berichtje ook al fiets ik niet met de Quest maar wel af en toe op de “huistuinenkeukenfiets”. Op en neer naar Annecy over een oude spoorbaan die is geasfalteerd en nu dienst doet als fietspad/skeelerbaan. En dan beseffen dat het hier goed toeven is met zo’n 34 graden en een blauwe lucht en bijna windstil. Waarom toch een bericht op mijn blog zetten, heel simpel om de ervaring die ik hier opdeed aan mijn lezers bekend te maken. Het volgende overkwam ons toen we hier nog maar net waren, naast ons stond ook een Hollands echtpaar en de man in dit tweetal was en is nog steeds een fanatiek fietser, wel op de racefiets maar die tijd heb ik ook gekend dus een medesportieveling. Al pratende over onze hobby/verslaving vertelde hij dat hij een leuke blog wist van een kennis die hier in Frankrijk woonde en meteen werd het kaartje met de gegevens opgehaald www.Bikeplanner.com training registratie Planning Blog. Ik gaf hem een kaartje met daarop de gegevens van mijn blog en zo scheiden onze wegen. Diezelfde middag fietsten wij richting Annecy en ontmoeten deze man weer samen met zijn vrouw, stoppen en het eerste wat hij vroeg was aan de hand van mijn kaartje : “Ben jij diezelfde Pé Koomen die in 1984 de AGU-Mont Ventouxtocht heeft gereden, 1000 km door de Alpen met Alcmaria Victrix” inderdaad dat was ik was mijn antwoord, maar wie ben jij dan was mijn vraag, “Ik ben Henk Godschalk” en zo was de zaak rond na 29 jaar ontmoeten we elkaar op een camping in Frankrijk. We hadden elkaar niet herkend maar die naam Pé deed voor Henk de deur dicht of open net wat je er van wil maken. Henk fietst nog steeds zeer fanatiek zowel thuis als hier in de bergen en ik, ja ik fiets alleen thuis wat fanatieker en doe het hier rustig aan. Wel af en toe op hoogte bivakkeren zoals afgelopen zondag op de Col de Joly, 2000 m hoog en nog 24 graden heerlijk vooral bij de gedachte aan het Hollandse weer. Omdat ik meestal/altijd mijn “plaatjesmaker” bij me heb kan ik er nu ook weer een paar leuke bij plaatsen. En dan maar weer tot een volgende keer.

Weinig nieuwe wegen te vinden..

En weer schijnt de zon denk ik als ik wakker wordt, het is nog vrij vroeg maar er is geen wolkje te zien dus hij komt zeker. Eerst de vlag uit, de overburen zijn vijftig jaar getrouwd dus de straat ziet er gezellig uit. Vandaag maar een klein rondje en niet te gek maken, bovendien heb ik me voorgenomen om nu eens langs wegen en of paden te gaan waar ik niet te vaak langs kom. Het blijkt toch moeilijker dan ik had gedacht, ik ben overal al zo vaak geweest maar ik ga vandaag wel tegen de gewoonlijke richting in, een keer rechtsom i.p.v. de vaste route linksom. Via de Kolhornerweg kom ik in Kolhorn en neem daar de meest linkse route om zo richting Winkel te gaan, onderweg passeer ik nog een bezige agrariër die al aan het rijen fraisen is, meer voor het onkruid als voor de aardappelen heb ik het idee.  Elke keer denk ik zal ik al afslaan of ga ik nog even door en elke keer wordt daardoor het rondje iets groter, Noord-Scharwoude Schoorldam en dan volgt uiteraard Schoorl. Ik neem de Schoorlsezeeweg en en via de duinen en bossen kom ik bij Hargen en kijk met de “strandjutter” mee richting de vloedlijn er is weinig vertier zo te zien. Het ritje aan de buitenkant van de Hondsbosschezeewering gaat altijd vrij rap en aan het einde staat de grote driepoot nog steeds op de zelfde plek. Eenmaal weer boven neem ik voor het eerst het fietspad achter het Korfwater en door de duinen ook achter het reactorcentrum in Petten, een aparte ervaring met hier en daar steile stukken en losse schelpenpaadjes. Bij één van de steilere stukken komt net een ligfietser omhoog dus kan ik vaststellen dat ik niet de enige driewieler in de duinen ben. Als ik weer op een los stukje schelpenpad kom wat omhoog gaat moeten alle zeilen bij de mast om boven te komen maar ook dat is weer gelukt en toen ik het bordje Callantsoog zag komen ben ik rechtsaf gegaan linea recta naar Middenmeer waar precies de 80 km was volgemaakt. De totaalstand is nu 49.536 km, en 't gaat nog steeds heerlijk.