02 december 2021

Pak de momenten

 


Op dagen zoals deze moet je de momenten pakken en gelukkig vond ik zo’n moment net na de middag. Het was droog en op de “Buienradar” en “Buienalarm” leek het voorlopig even droog te blijven dus niet afwachten meteen in de benen en gaan. Het was kort maar het heeft me wel weer voldoening gegeven, lekker even ontspannen met de neus in de wind en geen regen.

Het dorp uit over de brug richting Schagen om bij Kolhorn af te slaan richting Wieringerwaard en dan door naar Anna Paulowna voor je dan in Wieringerwaard komt passeer je een uiterst klein gehucht op een doodlopend stukje weg met een heel speciale naam,

Nieuwesluis een naam die voor “falende” dienstplichtigen vroeger een heel nare nasmaak had. Ik weet er één keer van dat dienstplichtig soldaat Wim Engelfriet voor de deur van de foerier stond om z’n spullen in te leveren, hij zou afzwaaien. Maar toen verscheen kapitein Sipma en die vertelde Wim dat hij nog een tijdje naar Nieuwesluis moest wegens slapen tijdens wachtdienst. Zoiets vergeet je nooit meer vooral als je hier langs fietst.

Iets verder kom je dan langs de watertoren van Wieringerwaard om na enkele honderden meters de bocht te nemen naar Anna Paulowna.


De lucht wordt er niet beter op en ik was op mijn manier een beetje aan het berekenen hoe ik de buien kon ontlopen en weer droog thuis zou kunnen komen. Dan wordt de route Korte Afsluitdijk en dan meteen richting De Haukes en Slootdorp om dan na 40 km weer thuis op het droge te staan en dat is helemaal goed gegaan.

01 december 2021

De Dolomieten Marathon

 


Vandaag een keer een heel ander verhaal van bijna 20 jaar geleden, toen was ik al een beetje “gek” maar nog niet met een ligfiets. Hoe het begin van deze “onderneming” van start is gegaan weet ik al niet meer maar het heeft er wel toe geleid dat ik samen met mijn broer Ben de Dolomieten Marathon ging rijden op de racefiets. Ik vond gisteravond bij toeval nog een heel verslag wat ik in die tijd had geschreven, te lang om hier alles weer te publiceren maar het maakte weer veel mooie herinneringen levend. Ik las dat Ben op maandagmorgen om klokslag half 4 voor de deur stond alles inladen en richting Italië om in de loop van de middag aan te komen bij Pedraces in Alda Badia in de Italiaanse Dolomieten. Later op de dag zaten we aan tafel met een stel uit Heerhugowaard en twee jongens uit Alkmaar en een man uit Arnhem die naar later bleek vaak stukken schreef voor het blad “Fiets” en als Ton Verheij door het leven ging als huisarts en vaak sportkeuringen deed. Samen met deze Ton Verheij hebben we verschillende oefenritten gemaakt in voorbereiding op de tocht van zondag dus een hele week oefenen in een voor ons onbekend gebied wat nergens vlak was. Als het eindelijk zover is gaan we zondagmorgen naar de start, ongelofelijk het lijkt wel of het een start wordt van de Ronde van Italië. In de lucht zien we 3 helikopters en een man aan de luidspreker die alles bejubelde en onder al dat lawaai werden we naar ons start vak gewezen.

Tijdens het aftellen werd het even stil en kwam alles in beweging om na 100 meter weer stil te staan we konden niet met 7.000 man gelijk over de elektronische tijdwaarneming maar uiteindelijk reed alles.

Een schouwspel wat ik nooit zal vergeten, zo massaal en alle wegen en zijwegen afgezet, nergens auto’s op de wegen een geweldige organisatie. Later wel een paar keer de ambulance op de route door mensen die de afdaling te snel namen door bochten over te slaan.

Bij het startpakket zat voor ieder deelnemer een startnummer met zijn of haar naam erop, waterbestendig voor zover ik beoordelen kon zodat je iedere deelnemer kon plaatsen uit de taalstreek waar hij of zij vandaan kwam. Belgen en Nederlanders kon je simpel plaatsen maar als er Sven of Pierro was er enige twijfel. Ergens passeerde ik éne Trui Beemsterboer, heel bemoedigend vroeg ik haar :”Gaat ’t wat” er volgde een stilte tot ik haar helemaal voorbij was “Ja hoor Peter” stomweg dacht ik hoe weet die mijn naam om me gelijk te realiseren dat ik ook een etiket op mijn rug had.

De rit was fantastisch, om nooit te vergeten, aangekomen bij het appartement was Ben al bezig zijn fiets in de auto te passen, “Je bent mooi op tijd dan kan die van jou er gelijk ook in” waren zijn eerste woorden. Douchen rest in de auto en meteen op naar Nederland, in Duitsland ergens wat eten en om 3 uur ’s nachts waren we weer thuis op een half uur na een hele week weggeweest.

30 november 2021

Buurt verkeer

 


Het is zwaar bewolkt en er is nergens een ietsje te zien van de zon, we zullen het er vandaag mee moeten doen. Een “op en neertje” naar Wervershoof moet kunnen het miezert een heel klein beetje maar niet hinderlijk en ik moet nodig weer een keer naar zus Margriet.

Op de Flevoweg kom ik eindelijk Jan Bouma weer een keer tegen, al een tijd niet gezien maar het gaat vast goed met hem anders loop je met dit weer van zo’n graadje op 7 niet in het kort. Stoppen en heel even bijpraten, “Ja”, zei Jan, “Ik zei vanmorgen tegen Tine ik ga het nog een keertje proberen in het kort en het valt mee” een echte bikkel die in training is voor de halve marathon van Egmond, als het doorgaat zei Jan. We hebben het niet te lang gemaakt anders zou je het net nog oplopen dus ieder gaat weer zijns weegs.



Heen via een kleine omweg waar ik nog een zilverreiger zal “landen” meteen een foto maken en dat was goed ook want hij was meteen weer vertrokken.  In Wervershoof is Margriet niet thuis, ik ben toen doorgereden naar zwager Piet en zus Joop. Piet was alleen en vertelde dat Margriet naar de medici was voor controle. Bij Piet een tijdje zitten kletsen en toen weer richting Middenmeer waar de teller voor vandaag op 44 km is blijven steken maar ik ben wel weer even flink in beweging geweest.

29 november 2021

Meer foto's dan tekst deze keer.

 

42 km

Als ik een klein rondje ga fietsen ga ik met een andere instelling van huis dan wanneer ik z.g. wat verder van huis ga. Als de rit korter is neem ik ook meer tijd om te stoppen en een foto te maken als ik verder van huis ga denk ik vaak “straks meer even een foto maken” want ik moet nog een heel eind. En zo was het ook vandaag wat erg laat van huis gegaan om de eerste buien voorbij te laten gaan en dan, als het éénmaal droog is, omkleden en gaan. Dus vanmorgen werd door het buiige  weer de afstand ingekort tot een klein rondje over Wieringen. En dus wat meer foto’s op zo’n kort ritje. Bij de meeste foto’s geef ik wel aan wat of waar het was en beperk ik de tekst op dit ritje van uit en thuis 42 km.



Start vanaf Middenmeer

Zuiderzeeweg

Aanleg brug in de Hippolytushoeverweg

Kerk Oosterland op Wieringen

Watervogels op het Wad bij laag water

Vele droge stukken op het Wad bij Hippolytushoef

De sluizen in de Afsluitdijk

Scheepsonderhoud in de haven van Den Oever.


Scholekster bij de visafslag

Ik kon niet zien of ik hier verder mocht ......

maar 50 meter verder was het definitief over.


Ganzen zijn er nog steeds veel te veel.

Vanaf de trap bij het "gat in de dijk"

Het tegenwoordige monument hij
 "Het gat in de dijk"

                               
                         Op 42 km een verschil van een paar honderd meter is te verwaarlozen.

25 november 2021

Het was een heel "geklooi".

 

20 km

Een super klein rondje om het fietscomputertje weer op de juiste instelling te zetten en dat ging niet zonder hindernissen maar het is weer in orde. We gaan nu van 0 af optellen door al dat berekenen van gisteren met optellen en aftrekken van de beginstand van deze fiets heb ik nu de teller dus op 0 gezet. Het lukte in eerste instantie niet want na 20 km op de GPS stond de teller al op 26 km dus thuis gekomen een tijd klooien maar het is weer oké.
Westermiddenmeerweg

Het was mijn bedoeling om even heen en weer te gaan via de Westermiddenmeerweg maar die bleek afgesloten door kabel en leidingenleggers, ja er wordt wat omgewroet in de Wieringermeer.
Hoek Tussenweg


Dus dan maar omrijden over de volgende afslag maar ook bij de Tussenweg wordt flink gebaggerd eerst de sloot en waterberging leegpompen en nu zand er “over” reden ?????

De kas waar ik langs kom heeft net alle planten van de zoete puntpaperka’s opgeruimd en is nu leeg op voorbereiding van de nieuwe planten. De eerstkomende afslag is nu het Wagenpad en dat lukt, dan linksaf naar Wieringerwerf om via de Schagerweg weer op de thuisbasis te arriveren. Op het kaartje heb ik aangegeven met lila wat enorm smerige wegen zijn plus afsluitingen. Volgende keer weer wat simpeler werk hoop ik.

24 november 2021

Weer een HEM-ritje

 


Het is vandaag eigenlijk weer een beetje een speciale dag, dat zit zo, 6 jaar geleden schreef ik op 24 november een stukje op mijn blog dat ik 10 jaar met een Quest reed en dat ik er alle keren van genoot en dat ik toen 139.117 km had gereden met een Quest. Het is nog maar weinig veranderd, nu, 6 jaar later staat het totaal op, schrik niet 218.280 km dat is gemiddeld over 16 jaar 13.642 km per jaar en dan te bedenken dat ik na m’n 65e ben begonnen met zo’n prachtig tijdverdrijf, fietsen met een Quest. 


De tijd vliegt zo heb ik dat vanmorgen ook weer ervaren, even het H.E.M. rondje Hoorn-Enkhuizen- Medemblik. Het ging inderdaad snel en dat kwam doordat ik heel in de verte op de dijk langs het Markermeer een wielrenner zag rijden die er flink de gang in leek te hebben. Ja en dan kan ik het weer niet laten en begint het “rissen” de kop weer op te steken, het Racefiets  Inhaal Syndroom even een schepje er bovenop, nou het waren achteraf wel 2 of 3 schepjes want hij reed hard maar uiteindelijk werd m’n inspanning beloond en kon ik hem passeren. Bij het stoplicht in Enkhuizen heb ik hem nog even gesproken en hoorde dat hij uit De Rijp kwam en naar Andijk ging.

Ik ben afgeslagen naar de dijk om m’n rondje vol te maken en moest onderweg nog even voorzichtig een paar paardjes passeren wat geen problemen gaf.


Verder richting Medemblik en dan de polder weer binnenrijden waar de gladde klei duidelijk is omgeploegd met een vierschaar ploeg.


Langs de Flevoweg staat sinds een paar dagen een bankje dan kunnen vermoeide fietsers of wandelaars uitrusten met achter zich kassen en er tegenover aan de overkant van de A7 de ontwikkeling van Microsoft in wording, allemaal dingen die de polder niet mooier maken.

Als ik bij Middenmeer onder de fietstunnel doorga zie ik iemand staan en een hond loslopen, op letten want met honden weet je het nooit. In dit geval bleef de viervoeter rustig en de bazin uitte haar bewondering voor de “Gekko” Quest, zo’n mooi ding en zo ontstond er een heel verhaal. Na deze onverwachte ontmoeteng was het nog 1 km naar huis waar het totaal op 88 km is gekomen voor vandaag.                               

23 november 2021

Bijna een vaste route.

 

85 km

Gisteren was het prachtig langs de weg en vandaag zou het ook ongeveer zo zijn , wel iets minder maar toch goed weer. Ik moet eerlijk zeggen ik heb er weinig van gemerkt, op de rit naar de “Zuidoost” af en toe een miezerig rot buitje en op de terugweg niet veel beter. Even op en neer naar Tiny leek me een geschikte “opdracht” voor vandaag, de spullen voor het avondeten heb ik eerst bij de supermarkt gehaald dus ik kan met een gerust hart op pad gaan.
De Oostdijk in de Beemster

Er is weinig nieuws onder de zon en op de Oostdijk kreeg ik het tweede of derde buitje, niet erg maar gewoon vervelend. Als ik bij Tiny kom is er meteen koffie en zo zitten we weer even gezellig te kletsen over alle problemen die er vandaag de dag ontstaan door de corona en het wel en niet vaccineren van mensen die nog niet inzien dat het toch wel veiliger is als men zich laat vaccineren dat blijkt wel uit de cijfers van de landen waar bijna iedereen is ingeënt . De meningen zullen wel verdeeld blijven dus laten we hier maar over ophouden.
Bijna in Obdam

Schijnbaar wordt hier nog weleens "gezondigd"

Na de lunch ga ik mijn fiets weer naar huis brengen en zo ga ik met een kleine omweg via de Obdammerdijk nog even bij Tom en Gerda langs waarna ik de thuishaven weer opzoek na deze rit waar ik 85 km bij elkaar heb gesprokkeld.