Ik denk dat het gewoon "werkwoede" was.

Ik had het vanmorgen even, echt waar, voorheen hoorde ik wel eens zeggen dat iemand een aanval had van “werkwoede” ik denk dat ik zoiets vanmorgen had. Stoffen en zuigen door het hele huis, ja af en toe moet dat even gebeuren en elke keer sta je er achteraf weer versteld van dat het in zo’n korte tijd allemaal weer een “beurt” heeft gehad. En daarna mag ik me weer even uitleven langs de weg. Het weer is nou niet van dat soort waar ik erg gek van ben dus een kort ritje en dan zie ik verder wel. Als eerste naar Wervershoof, hoe staat het er bij Ben en Riet bij, ik ben er al ruim een week niet geweest dus hoogste tijd. Via de Westermiddenmeerweg naar Medemblik en als je dan vlak voor dit kleine stadje aan het IJsselmeer, aan de horizon alles wat Medemblik heeft, in één beeld kan vastleggen dan moet je even stoppen, de molen, twee kerken en gemaal Lely in de Wieringermeer vormen de skyline , gelukkig staat “De Ambtenaar” er niet op want dat is nog steeds de ergernis van een groot aantal Medemblikkers, “Geen gezicht die stomme windmolen” is een vaak gehoorde uiting van ongenoegen. Bij Ben en Riet is het gezellig en de chemo behandeling geeft nog geen al te slechte gevolgen, hoe de resultaten straks zijn moet nog worden afgewacht maar de stemming is momenteel super goed. Het lag in mijn bedoeling om het rondje te vervolgen over Enkhuizen en dan langs de dijk naar Hoorn maar een miezerige motregen heeft de koers gewijzigd na een paar kilometer en zo ging ik binnendoor. Als eerste passeerde ik de kerk op Andijk van de bekende architect E.Reitsma en vervolg mijn weg via Kleingouw naar Zwaagdijk. Wel moest ik nog even uit de fiets om een hinderlijk fietspoortje te nemen maar dat was niet zo’n ramp. Zo halverwege Zwaagdijk rechtsaf naar Nibbixwoud waar ik op een bepaald moment in mijn ooghoek iets geels zag staan, de eerste bloeiende bloemetjes en iets verder in Midwoud stonden de eerste sneeuwklokjes ook al langs de weg in bloei, het wordt echt weer voorjaar al was het vandaag slechts 59 km.

Rondje Wieringen

Ik had al een tijdje in mijn hoofd om een heel simpel rondje Wieringen te maken en dan wat extra foto’s te nemen. Ik weet bijna zeker dat ik daar een goede vriend een enorm plezier mee zal doen, Albert van Dijk. Vandaag moet het dan maar gebeuren, ik heb verder niets bijzonders in “petto” dus van start richting Slootdorp en dan via De Haukes naar de andere kant, hoe ik de route maak zie ik nog wel. Eerst is het volop zonnig maar de temperatuur valt mij tegen, ’t is fris aan de handen en mijn handschoenen liggen ergens thuis meen ik, ik zal er toch een keer gewoonte van moeten maken om die dingen mee te nemen als ik van huis ga met de Quest. Op Westerland neem ik een paar foto’s van huizen die Albert mogelijk bekend voor komen ook de kerk op de hoek van de Zuiderkerkerlaan neem ik mee en zo draai ik verder en kom langs het Amstelmeer op de afslag naar de andere kant van de snelweg via het viaduct. In Hippolytushoef even stoppen om de molen vast te leggen en dan weer door, de kerk van Oosterland komt in zicht en weldra kom ik in Den Oever waar de tweede molen van het eiland op de “plaat” gaat en nog heel even en ik ben bij de coupure om op de haven om de visafslag heen te rijden naar de andere kant van de haven waar t.z.t. de vuurtoren zal komen die nu nog op de hoek bij de Afsluitdijkdijk staat. Hier keer ik om en verlaat het haventerrein om onder het fietstunneltje door naar een, neem ik aan voor Albert, heel bekend stukje Den Oever. Stond hier jaren geleden niet hun “onderkomen” op bijna de kop van de dijk ? Ik heb er een paar foto’s gemaakt en ben toen weer richting Middenmeer gereden en hoop dat ik met deze route iemand van 90 jaar blij heb kunnen maken.

Bezorgdienst spelen.

Wat weer een dag, volgens de gegevens zou het vandaag regenen, hagelen en natte sneeuwen. En wat heb ik daar van mee gekregen, één klein pestbuitje van 5 minuten en niet eens erg maar er waren stukken onderweg waar ik over heb geoordeeld dat het daar flink had gehageld enz. Ja en dan,  waar zat ik dan, nou heel simpel op en neer naar Zuidoostbeemster om iets weg te brengen en vanaf dat adres even bellen of Co, een broer van Tiny, thuis zou zijn om hem ook te voorzien van een thermo-bidon. Hij had mij gevraagd om er voor hem ook één te bestellen, het is echt een super ding. Ik ging van huis met iets wat op zonneschijn leek en op de rand van de polder was hij er echt maar de lucht zag er allerbelabberdst uit, ik geloof nooit dat het droog blijft. De rit naar de “Zuidoost” verloopt zonder hindernissen en het blijft droog. Na een telefoontje hoor ik dat Co niet thuis is in Purmerend dus laat ik de bidon enz. achter bij Tiny die zelf ook niet aanwezig is vanwege de oppas-dag. Dan weer naar huis via de bekende omweg langs het Noordhollands kanaal. Het is prachtig weer hoewel ik zie dat er weer wat wordt klaargestoomd, de lucht wordt steeds dreigender en later heb ik een tijdje met de deksel erop gereden, het viel allemaal mee. Bij Grootschermer zie ik het pand van de familie Jonk spiegelen in het water en stop even om een foto te maken, de beelden van Nic Jonk komen een andere keer wel weer aan de beurt. Bij Schermerhorn ga ik via de Westmijzerdijk naar Ursem en passeer nu de nieuwe brug aan de andere kant van het water. De naam had ik gisteren wel gezien maar niet goed gelezen nu zie ik het duidelijk staan, “Noordkustbrug”het zal wel ergens mee te maken hebben. Aan deze kant is de op en afrit goed te doen met de Quest en lopend over de brug controleer ik de andere kant ook nog even maar nee, dat is niet te doen of je zal uit de fiets moeten en voorzichtig optillen in de knik. Vanaf zo’n punt kan ik meteen een paar leuke foto’s maken om daarna op volle snelheid naar huis te fietsen weer via de Obdammerdijk waar ik voor een volgende keer eerst een afspraak zal moeten maken. In een stralend zonnig weertje kom ik binnen na 102 km.

Opnieuw de profielband plaatsen.

Eerst had ik wat gemengde gevoelens vanmorgen, was het nou gisteren een begin van het voorjaar of moet ik nog volop rekening houden met vorst en gladde wegen, het heeft vannacht wat gehageld en door de auto’s is dat vlak gereden. Het leek me verstandig om de achterband maar weer even veranderen in de profielband, ja die was er allang alweer afgehaald, dus de fiets even op z’n kant en 5 minuten later was hij “slip proof” met zijn profielband. Ik denk dat ik maar even op en neer ga naar de “Zuidoost”  Tiny zal wel thuis zijn. Zo tegen half 11 reed ik het dorp uit en het gaat als een speer, alleen bedenk ik dat de zonnebril geen overbodige luxe zou zijn, recht tegen de zon in met een nat wegdek/fietspad dat glinsterde nogal overdreven erg, maar niet zeuren wees blij dat hij er is. Net voor Oosthuizen zie ik een paar mannen staan naast de racefiets en denk dat ze mogelijk pech hebben, dus even in de remmen, maar dat bleek mee te vallen en dan volgt al snel een gesprek of ze mee kunnen liften enz. Al snel worden er gegevens uitgewisseld en blijkt één van de twee ene Jack Dekker te zijn uit Middelie, ze zijn op weg naar Grootebroek naar zijn dochter die daar woont. Na enige tijd vervolgen we ieder onze eigen weg en nemen afscheid met “Goeie reis en voorzichtig”. Bij Tiny is het net als altijd een gezellig warmte die ze uitstraalt en dat geeft altijd een heerlijk gevoel. Koffie, een broodje en wat kletsen en zo komt het moment weer dat ik richting  Middenbeemster ga om via wat omwegen langs de Obdammerdijk te gaan, maar net als gisteren is daar geen “volk” thuis, volgende keer maar beter. Tijdens die z.g. omwegen kom ik langs de dijk tussen Schermerhorn en Ursem een nieuwe brug tegen speciaal voor voetgangers en fietsers. Als ik dat zo bekijk is het niet wenselijk om met een Quest hierover te gaan, de knik vanaf de weg naar de opgang van de brug is zo diep dat de neus zeer zeker het wegdek zal “kussen” wat hem duur zal komen te staan in geval hij het zou proberen. Maar goed ik kan gewoon rechtdoor en ben na precies 90 km weer thuis en heb echt het idee dat het voorjaar zeer nabij is..

De zomer komt er weer aan.

De eerste “vorstmaand” is voorbij en vandaag hebben we al de 2^e dag van februari, het gaat goed, nog weinig of geen winters ongemak. Vandaag was het de bedoeling om hier en daar bij familie langs te gaan en dat is ten dele gelukt. Eerst maar weer een keer naar Obdam via de Alkmaarseweg waar ik de eerste zonnestralen van vandaag kon begroeten hoewel het er nog niet naar uit zag dat het droog zou blijven. Aan het eind linksaf een stukje dijk en dan zie je nog een keer in de verte zoals ik in “vroeger” jaren de polder leerde kennen, grote akkers en rode daken van de boerderijen, helaas wordt dat beeld steeds verder teruggedrongen door kassen en windmolens. In Obdam is geen levende ziel te bekennen, dus het stuur om en richting Blokker, zus Ria is ook vaak alleen en dan is bezoek altijd leuk maar ook op dat adres is het van het zelfde laken een pak, niemand aanwezig. Dan door naar Westwoud, het is wel een ongelukkige tijd om daar aan te komen zo rond 12 uur maar ik ben er al lang niet geweest dus er op aan. Arie en Githa zijn wel thuis en zitten inderdaad aan tafel met alle gereedschap in de aanslag om de inwendige mens te versterken. “Maar ik zet evengoed koffie” was het eerste wat Githa zei, dus even later zitten we toch weer gezellig te kletsen. Hierna ga ik via Hoogkarspel naar zus Margriet die nog steeds herstellende is van de gevreesde ziekte en nog een lange weg heeft te gaan maar de stemming is weer als van ouds, praten , praten en nog eens praten. En dan door naar Middenmeer nog een goeie 20 km, op de Zijdwerk stop ik even omdat de zon heerlijk schijnt op Wervershoof in de verte, even inzoomen op de kerk en de molen en dan door , in de polder zie ik op een bepaald moment het hedendaagse beeld van wat ervan geworden is, glas, glas en nog eens glas en nergens geen rode daken meer, helaas. Eenmaal binnen lijkt het er toch op dat het 105 km is geworden, ja het gaat zomaar.

Wat ben ik een gelukkig mens.

Het zit er vandaag echt niet in om een ritje te gaan maken op de mijn vertrouwde manier in de Quest, de ene bui volgt de andere op als ik de kaart bekijk. En na alles de afgelopen weken weer eens tegen het daglicht te hebben houden kom ik tot de conclusie dat ik een gelukkig mens ben al kan ik niet alle momenten fietsen als ik dat wil. Als ik alleen de afgelopen paar dagen alles op een rijtje zet ging dat ongeveer als volgt. Zondag zei ik tegen Tiny, “Ik heb al een hele tijd niets van Albert van Dijk gehoord, ’t zal toch wel goed met hem gaan” en dan ga je alle ontmoetingen met deze, voor mij , bijzonder man op een rijtje zetten. De eerste keer was op 1 september 2010 op de terugweg vanaf Oudemirdum naar Middenmeer , ik was bij mijn dochter om een “bakkie” geweest. De toen,  naar hij later vertelde, 86 jarige sprak mij aan op de snelheid van “dat gele ding” Toen ik hem had verteld over de Quest was hij gelijk enthousiast. Later las ik op internet wie Albert van Dijk eigenlijk was, een overlevende van het vernietigingskamp Buchenwald. Bij het lezen van de diverse verslagen gingen de rillingen over mijn rug en steeg de bewondering voor deze man die ik zomaar had ontmoet. De tweede ontmoeting vond plaats twee jaar later in de Wieringermeer, op 12 april 2012, weer een opgewekte Kampenaar die zijn zoveelste rondje IJsselmeer deed op de snorscooter. Op mijn vraag hoe het met zijn gezondheid was gingen beide handen omhoog met de woorden “88 jaar en alles werkt nog” En dat was niet de laatste keer want op 18 februari 2014 werd ik op de Afsluitdijk ingehaald door een brommer met, inderdaad, weer Albert van Dijk. Ook deze keer een op het oog blij en gelukkig mens die toen de vraag stelde “Hoe oud ben jij eigenlijk” ik heb toen geantwoord dat ik hoopte in augustus 74 te worden maar dat ik het bijna niet durfde bekennen, ik voelde me gewoon nog een snotneus.(Albert werd 5 juli 90 jaar) Geregeld hebben we contact via de mail en zo stuurde ik hem afgelopen maandag een berichtje omdat het al zolang stil was. Er kwam prompt een reactie met later een verontschuldiging dat hij zat te kijken naar het TV programma m.b.t. de herdenking van de bevrijding van Auschwitz. Toen besefte ik weer wat Ab van Dijk zelf allemaal heeft meegemaakt en dat ik toch een heel gelukkig mens ben. Voor wie dit nog niet eerder hebben gelezen of gezien bekijk en beluister het dan via onderstaande link, “Het laatste hoofdstuk” Volgende keer maar weer een stukje fietsen en mogelijk kom ik Ab vandaag of morgen weer tegen want ik voel het toch als een vriend voor het leven die ik heb leren kennen en waar ik een enorme bewondering voor heb.

 http://www.npo.nl/promo-het-laatste-hoofdstuk/10-04-2014/WO_NTR_514166

(eventueel kopieren en plakken in Google chrome, via Internet Explorer werkt het niet of slecht)

Regen en storm ritje

Noem het voor mijn part een benenstrekker zo’n kort ritje maar ik wilde alleen even naar Wervershoof. Schoonzus Riet moet morgen voor de 3^e chemokuur en overmorgen zou ze normaal gesproken haar verjaardag vieren maar gezien de eerdere ervaringen met haar behandeling is het beter om die dag geen drukte om de deur te hebben. Het is elke keer weer verwonderlijk zo optimistisch ze is en dat was ook vanmorgen weer het geval, samen waren ze nu zo ver dat een vakantie boeken tot een mogelijke vervolg stap zou kunnen gaan behoren. Toen ik van huis ging was het droog maar er was al wel een “stijve bries” zoals onze zuiderburen zouden zeggen. Ik was nog niet in Medemblik toen ik op het windschermpje de eerste mini spatjes zag verschijnen en niet lang daarna werden het wat meer van die spatjes en moest ik geregeld de “ruit” wissen met een doekje. Zoals ik al zei, bij Ben en Riet was de stemming positief net als de koffie, die smaakte ook prima. Als ik na een korte visite weer opstap is de regen het zelfde alleen de wind is nog meer toegenomen en ik plan mijn route bij voorbaat niet langs wegen waar ik te dicht langs het water moet. Hier en daar nog vlug even een foto maken en vaststellen dat het een hele sombere dag is die thuis gekomen slechts 36 km met de fiets heeft opgeleverd.