Toch nog een ritje gemaakt.

De start was vanmorgen zoals was voorspeld, regenachtig en geen zon. Op zich vond ik dat geen probleem, ik had me n.l. voorgenomen om vandaag een “huistuinenkeukenfiets” onderhanden te nemen. Vorige week in Oostzaan lukte het niet zoals ik had bedoeld maar in het weekend had ik hem opgehaald om thuis één en ander even te fixen. De fiets opgehangen aan de daarvoor bestemde haken en op een prettige werkhoogte aan het sleutelen. Met beleid alles demonteren om de achterband te verwijderen en straks de nieuwe er voor in de plaats te zetten. Het ging redelijk voorspoedig en toen ik meende even een nieuwe binnen en buitenband te halen bleken de meeste fietsenzaken maandag gesloten, in Zwaag was Jan Staak om 13.00 uur open dus even met de Quest op en neer. Ook het voorspatbord was verwijderd en met wat aanpassingen heb ik daar ook de materialen voor om hem weer te herstellen. Op mijn ritje ging ik van start in een stralende zon en passeerde ik het lege boemeltje dat richting Medemblik reed. Bij de fietsenmaker was ik snel geholpen en ben toen nog even bij Leo en Riet langs gegaan, heel kort bijkletsen en weer op huis aan. Onderweg in de polder was men druk bezig met bollenplanten op de moderne wijze, “nettenplanten” en volgend jaar weer even simpel rooien. Het vooraf bewerken van de grond gaat al even eenvoudig. De lucht werd wel steeds donkerder maar tot ik weer thuis was bleef het droog en zo kan ik straks de reparatie voortzetten, er was wel een ritje van 46 km voor nodig maar het stemt weer tot tevredenheid.

Even uitwaaien om op andere gedachten te komen.

Het is ondertussen weer mooi weer geworden, toen ik van huis zou gaan heb ik het vertrek een paar keer uitgesteld omdat het nog even flink regende. Ik wilde gewoon even naar Wervershoof, bij Ben en Riet langs die gisteren zeer slecht bericht kregen van de oncoloog, Riet zit in de molen en die draait de verkeerde kant op.. Omdat ik weet hoe dat voelt is elke vorm van ondersteuning welkom. De tijd zal leren hoe het allemaal uitpakt maar op dit moment heerst er geen hoera stemming. Bij het tweede adres is het niet nodig om langs te gaan , zus Margriet krijgt vandaag weer een volgende chemokuur en is dus niet thuis. Ja mensen die “sluipmoordenaar” komt ongewenst langs in mijn familie, laten we hopen op betere tijden.

Als het eenmaal droog is ga ik richting Medemblik en stop even bij kasteel Radboud om op het IJsselmeer een kijkje te nemen bij een aantal boten dat net de haven verlaat. Nog wat verder, op Onderdijk is de volgende fotostop, “De Dijkwerker” een beeld gemaakt door Jan van Velzen mag ook weer een keertje mee in de fotoserie van mijn ritjes. De rit gaat verder over Zwaagdijk en dan naar Zandwerven om in Obdam bij Tom en Gerda aan te wippen maar die zijn ook gevlogen. Wel zie ik dat er nog genoeg gras is voor heel veel Hollandse koeien die de wei flink bevolken, langs de Obdammerdijk lopen ze weer, alsof het geen kerstmis zal worden, onbezorgd pikkend langs de weg, een aantal jonge kalkoenen.  De zon begint steeds langer achter het wolkendek vandaan te komen en het zal niet lang meer duren dan praten we over een zonnige dag, behoudens die paar rotberichten van de oncoloog. Overigens een kort ritje van ik meen 69 km.

Het zat vandaag echt tegen.

Het zat vandaag de hele dag een klein beetje tegen, het begon al met de slechte weersvooruitzichten  en geen zon waar we eigenlijk niet meer buiten kunnen, het is zo lekker en het begon al echt eigen te voelen. Eerst was ik nog van plan om naar Oudemirdum te gaan maar de berichten hielden me tegen, dan maar even naar Oostzaan, ik had gehoord dat er iets met de fiets van Patricia niet helemaal in orde was. In de polder was het eerste wat opviel, de gasvlam bij de warmwater boring aan de “Nieuwlanderweg” voor oud gedienden, dit was de Oudelanderweg. Het volgende obstakel waar ik zonder nadenken weer op af reed is de te smalle brug bij Bobeldijk dus deze keer maar een stukje omrijden. In “Het Twiske” komt er nog een waterig zonnetje door maar de lucht wordt al donkerder en donkerder. Als ik in Oostzaan aankom zie ik Tiny lopen die een paar boodschappen heeft gedaan, ze geeft me de sleutel dan kan ik mijn gang gaan. Eerst mijn eigen band even plakken die ik langs de Purmerenderweg heb vervangen voor een reserve. En dan, na de koffie,  in de garage kijken wat er precies loos is. Het zadel van de fiets van Patricia is finaal versleten en niet meer te repareren die moet worden vervangen en ook de standaard hangt nog net aan zijn laatste stukje schroefdraad. De fiets van Eric staat met een lekke achterband dus zo doe ik goede zaken zal ik maar zeggen. Nou zo simpel ging het allemaal nou net weer niet. Het gat in de band was dusdanig groot dat plakken uit den bozen was, nieuwe band halen, nieuw zadel halen en alles weer even in en uit elkaar prutsen. Het zadel en de standaard is zo gepiept de binnenband vergt meer actie, met de z.g. “derde hand” de band er tussenuit halen en de nieuwe terug plaatsen, alles in elkaar, de band oppompen en …………… knal. Ik heb echt wel iets gezegd wat niet netjes was, ik had alles nog langs gevoeld of er iets scherps in de buitenband zat maat alles leek oké, ook het velg-lint zat goed maar toch weer een band aan flarden. Goed zoeken en van binnenuit bekijken bracht het euvel aan het licht, een min of meer verdroogde buitenband die gescheurd was en daardoor de klapbanden heeft veroorzaakt. Ik ga de volgende keer wel weer even naar Oostzaan om één en ander definitief goed op te lossen nu was ik er even klaar mee. Handen wassen en richting Middenmeer met onder weg hier en daar afzettingen zonder aanwijzing dus terug en later wachten en me een klein beetje zitten ergeren, nee het zat vandaag echt niet mee en toch weer heerlijk gefietst ook al was het vandaag 121 km.

Nog één keer over de smalle brug.

En weer draaien we de kalender naar een nieuwe week, maandag morgen. Maar eerst even heel kort over gisteren, toen moesten we op verjaarsvisite naar Friesland mijn enige kleindochter was jarig, 12 jaar alweer en dan hangt er op een kast in de kamer een bed-overtrek die ze van haar ouders kreeg voor haar verjaardag met een foto waarbij ze op een paardje/pony zit, ze is er dolblij mee en wij, Tiny en ik wisten niet dat de techniek al zo ver gevorderd was, dat je op bestelling van een simpel fotootje zo’n prachtige bed overtrek kan laten maken.

Maar goed het gaat over de rit van vandaag, was het vorige week zoiets als naar “Robbeneiland” bij Petten, vandaag was het simpel op en neer naar Zuidoostbeemster. Je merkt toch dat de natuur aan het veranderen is, je ziet weer geploegde akkers en met een nevelige achtergrond doet het herfstig aan. Als ik de Beemster in draai via de Nekkerweg zie ik dat de afgezaagde “kabouterboom” behoorlijke gezinsuitbreiding heeft gehad en dat er zelfs “vee” voor de paddenstoel woning  loopt te grazen, leuk dat er op zo’n verlaten weg toch nog iets aparts is te bespeuren. Bij Tiny zijn net een broer en schoonzus aangekomen om hun condoleance over te brengen, morgen weer een afscheid van een dierbare die net 65 jaar is geworden en nog geen 3 maanden geleden namen we afscheid van zijn vrouw. Ik vertrek later weer en neem de route via wat omwegen naar de dijk in Volendam om zo weer langs het IJsselmeer richting het noorden te gaan. In Volendam is het tamelijk rustig slechts een paar bussen met Aziaten zwermen uit over “De Dijk” en nemen weer tientallen foto’s van dat “gele ding”. Als ik in de buurt van Scharwoude kom zie ik dat bij de “zorg boerderij”  “Stille Pieter” de dierverzorging in goede handen is. Even later realiseer ik me te laat dat ik weer op de brug in de Slagterlaan af rijd waar ik eigenlijk niet meer langs wilde omdat die smalle brug eigenlijk te smal is voor de Quest. Voorzichtig aan kom ik er voor de laatste keer over, want rond 17 oktober is de nieuwe brug in gebruik dus het moet maar en er kwamen geen andere fietsers langs. Het laatste stuk gaat steeds meer met flink wind in een gunstige hoek want het vliegt er over en de enige keer dat ik nog stop voor ik thuis ben is bij het Microsoft datacentrum dat steeds verder in ontwikkeling is en waar dagelijks meer als honderd auto’s staan van mensen die met de realisering van dit alles te maken hebben. Thuis gekomen blijkt dat het ritje van vandaag net 100 km is geworden.

Natuur in zijn zuiverste vorm, van rund naar zeehond

Ik zag gisteren of vandaag in de krant een stukje staan met foto’s over de zandsuppletie langs de NH-kust en het leek mij ook wel weer een geschikt moment om mijn licht daar ook weer een keer op te steken. Deze keer maar eens niet volgens de “vaste” route maar gewoon in en afslaan daar waar ik een langere tijd niet meer heb gefietst. Ik ging van start via de kaal geschoren Brugstraat hier in Middenmeer, het zal nodig zijn maar het is nu wel een erg armetierig gezicht. Ik ga via Slootdorp naar Wieringerwaard en dan via de Zijperdijk richting  Groote Keeten om langs de duinen via Callantsoog richting Petten te fietsen. Bij St.Maartenszee neem ik de afslag door de duinen, achter het reactorcentrum om en kom zo in Petten. Het is mooi weer en langs de zee bij het begin van de Hondsbosschezeewering loopt en fiets heel wat volk en de meesten gaan in zuidelijke richting, op naar de zandsuppletie met tegenwoordig zijn zeehonden. Als ik het huidige eindpunt nader is het er “druk” van de fotografen iedereen wil de kans waarnemen om de zeehonden van wat dichterbij te bekijken en er zijn er genoeg. Doordat ik redelijk in kan zoomen met mijn camera zie ik er een hele hoop liggen en ook geregeld onderduiken alsof ze spelen met de golven. Ik vervolg mijn weg weer door linksaf omhoog te rijden en onderaan de dijk aan de landzijde rechtsom te gaan richting Hargen waar de strandjutter echt geen zicht meer heeft op zee, hij ziet alleen nog maar een zandberg voor hem. Iemand van Rijkswaterstaat gaf hier nog wat uitleg over de “slappe dijk” die nodig aan onderhoud toe was, vandaar deze grote aanpak met de nieuwe zandduinen. Richting Schoorl ga ik weer verder door de duinen en kom zo bij het eerste vee-rooster en zie deze keer weer heel wat Wagyou runderen lopen. De laatste keren zag ik nergens van die beestjes en meende dat ze allemaal al geslacht waren voor de super biefstukken tegen nog “superder” prijzen, maar er lopen er nog zat. Diverse foto’s tonen dit aan en ik moest op een bepaald moment maken dat ik weg kwam want er was er één zo vrij om mij van achter te “bespringen” dus snel de camera gedraaid en hopen dat hij of zij er op staat. Na Schoorl weer verder richting Middenmeer en als ik daar weer ben gearriveerd staat de teller op 91 km, gezond en ontspannen wel te verstaan.

Het "gewone" leven gaat door.

Vandaag leek het weer een “normale werkdag” wat huishoudelijke bezigheden als afwerking van de was enz. van gisteren en dan klaar maken voor weer een fietsritje van we zien wel hoeveel kilometer. Omdat het hier en daar wat minder goed loopt met de gezondheid in bepaalde delen van de familie zal ik mijn best doen om daar vandaag even op bezoek te gaan. Als eerste even naar Zwaag wat spullen wegbrengen van de gezamenlijke reis die in de verkeerde koffer zaten. Ik neem de weg via Nibbixwoud en passeer op een bepaald moment iemand die zich verplaatst ineen “rolstoelfiets”. Ik meen neef Nico van achter te herkennen, zoveel rijden er nou ook weer niet op deze manier door Westfriesland, inderdaad Nico Kok. Vervolgens foto maken en een stukje samen oprijden richting Zwaagdijk, Nico gaat richting Lutjebroek en maakt op deze manier een rondje van zo’n kleine 30 km, petje af hoor, vooral als je weet wat hij allemaal al heeft meegemaakt en dat alles door een medische fout. Onze wegen gaan uiteen bij de afslag, hij gaat verder over Zwaagdijk en ik ga eerst richting Zwaag om mijn boodschap te doen. Bij Kees en Lucy is er koffie en als ik later oversteek naar Leo en Riet kom ik op een leeg “nest”. Ik vervolg mijn rondje via Hoorn naar de dijk waar het nevelige zonnetje er maar met moeite doorheen kan komen. Het is schuin achter de voordeligste wind, het vliegt er over. In Enkhuizen geef ik toe aan de drang om bij de visboer te stoppen, kibbeling vers gebakken in schone olie, heerlijk wat een kwaliteit. En dan weer verder nadat ik een paar Engels sprekende toeristen heb uitgelegd wat dat “gele ding” in werkelijkheid is en kan, geweldig, is hun oordeel. Ik ga verder richting de dijk en passeer al snel  “DeVen” de vuurtoren in de bocht van de dijk en als ik verder ga richting Andijk moet ik op een bepaald moment even terug en via de weg verder, op de dijk lagen op geregelde afstand wat te grote obstakels om veilig te passeren .Ik neem in Andijk een kleine omweg om op Zwaagdijk even bij zus Margriet langs te gaan, het is inderdaad langs gaan, ze is te ziek om visite te ontvangen en na een begroeting ga ik meteen weer verder.  Eenmaal bij Middenmeer aangekomen staan er twee bekenden op het fietspad voor de tunnel, Cock en Jan even kort bijpraten en vaststellen dat wij alle drie tot nu toe geluk hebben, Jan 65, Cock bijna 75 en ik 74 jaar en geen van ons is mankerende, dan heb je echt mazzel. Naast het fietspad wordt de mais geoogst en dan sta je versteld van de maaisnelheid waarmee dat gebeurd. Als hij weer binnen staat geeft de teller 89 km aan een acceptabel rondje voor vandaag.