Quest uitlaten.

Het is alweer een hele week geleden dat ik met de Quest op pad ben geweest, vanmorgen was het bijna zo, dat ik me eerst moest voorstellen wie ik was toen ik hem weer in z’n “kladden” nam. Dat krijg je als je een goeie “maat” een week geen aandacht schenkt, maar het is goed gekomen tussen ons, samen hebben we weer een leuk ritje gemaakt. Eerst liet het zich nogal somber aanzien, een beetje lichte regen en op de buienradar zag het er ook niet al te best uit. Dus eerst maar even wat overgebleven tegeltjes afval naar de vuilnisbelt brengen en daarna, omdat het ondertussen droog was geworden, omkleden en naar de garage waar mijn “maatje” al een week geen daglicht had gezien. De verschillende attributen aan “boord” brengen zoals wat eten en drinken, een beetje wisselgeld, het fototoestel en de GPS, vervolgens de deuren afsluiten en op pad. Eerst richting het kassengebied en dan via Opperdoes richting Blokker en verder, ergens langs een vrij nieuw fiets/wandelpad van het ene dorp naar het andere kwam ik nog een paar mannen van het waterschap tegen, één ervan kende ik en de andere was zeer geïnteresseerd in mijn vervoersmiddel, mogelijk een toekomstig Quest rijder, wie zal het zeggen. Onderweg probeer ik meestal hier of daar een plaatje te “schieten” om dat in mijn verhaal te verwerken, maar dan moet het wel iets opvallends zijn, tenminste, voor mij dan, anderen zien misschien veel meer of vinden niets interessant genoeg om voor te stoppen. Ik zag vandaag niets van dat al dus werd het een gewoon rondje van en naar huis. Het zonnetje kwam zowaar nog even om de hoek kijken en ik kreeg alle hoop dat de weerprofeten vandaag mis hadden gekleund. Aan het eind van het verhaal werd toch alles anders, via en langs Alkmaar en Heerhugowaard ben ik nog naar mijn zus in Obdam gereden en toen ik na de koffie daar wegging was het echt Hollands weer, regen en wat extra wind. Met een voldaan gevoel over deze rit heb ik hem toch maar weer in zijn duistere onderkomen gereden na zo’n 93 km en moet hij voorlopig weer even rustig blijven.

Modern boomonderhoud of toch kunst ?

Wat viel dat mee vandaag, wakker worden en zien dat er geen ijs meer op het dak van de garage ligt maar water en het regent niet, dus dat wil zeggen dat het boven nul is en dat er geen sneeuw is gevallen vannacht. Een heerlijke start van de maandag, na de gebruikelijke ochtendrituelen zoals scheren, douchen enz. naar beneden en eerst maar eens de krant doornemen, vervolgens het ontbijt met een flinke mok thee en niet zolang daarna het eerste “bakkie” koffie. Er zijn geen mailtjes en er staat ook weinig nieuws op de pagina’s die ik even doorblader op de pc. Na wat “rondlummelen” in huis was het moment daar, dat ik me ben gaan omkleden en als eerste daarna de banden controleren of er voldoende lucht in zit. Hier en daar kon er iets bij wat dan ook is gebeurd en vervolgens op pad, het is nog behoorlijk fris als ik onderweg ben, maar goed, na een paar kilometer is het alweer warm in de “cocon”. Omdat er bij mijn vriendin vandaag één en ander zou worden bezorgd ben ik daar naar onderweg gegaan. Heerlijk zoevend langs de kassen in de polder en vervolgens langs Wognum, ho, even omrijden omdat de Hoornseweg afgesloten is, geen probleem een paar kilometer meer of minder is niet erg. Helaas toen ik bijna aan het einde van de Hulkerweg was voelde het alsof hij niet in zijn spoor bleef en dat klopte inderdaad linksvoor lek en dat is de eerste lekke band na 2523 km probleemloos te hebben gereden. Ik mag niet mopperen, de fiets op zijn kant in het gras en even wisselen en weer oppompen, na dit korte oponthoud ben ik weer verder gegaan en was rond 12 uur op de plaatst van bestemming waar op dat moment net twee jonge kerels druk bezig waren om hun vrachtwagen voor een groot deel te lossen. Samen hebben we nog even een broodje gegeten waarna ieder zijn eigen weg is gegaan, ik verder fietsen en zij naar de tennisbaan, wat is het toch heerlijk als je beide nog zo goed uit de voeten kunt. Vanaf Zuidoostbeemster heb ik richting Purmerend genomen en ben langs het Noordhollandskanaal naar het noorden gefietst, via wat omwegen kwam ik in “De Waard” , daar een stukje door het “Park van Luna” en toen ging het helemaal fout, nou is dat nooit mijn lievelingsomgeving geweest, maar verdwalen in de nieuwbouw maakt dat ik er voorlopig uit de buurt blijf, wat een “pokkedorp” is het geworden,(sorry hoor Kees) vroeger kon je er vlot doorheen fietsen maar vandaag de dag is dat onmogelijk, als herkenningspunten hebben ze wel de bomen wat aangepast, je weet echter niet of dit moderne kunst is of gewoon onderhoud of bescherming van de onderstam tegen urinerende mannetjes honden. Gelukkig, na een meisje te hebben geraadpleegd, ben ik weer op voor mij bekendere wegen gekomen en kon zo mijn weg vervolgen naar Middenmeer waar ik na 104 km weer binnen was.

"Kwakkel" weer.

Slechts 38 km, maar ik ben er wel even uit geweest, het zag er vandaag helemaal niet naar uit dat ik nog van start zou kunnen gaan maar achteraf is het toch nog weer meegevallen. Vanmorgen eerst in huis alles weer een keer afstoffen enz. gewoon wat af en toe nodig is om het netjes te houden. En die hobby is meestal heel vlot aan kant en als je daarna tot de ontdekking komt dat het regent, dan is mijn lot min of meer getekend, thuis blijven. Na de middag kreeg ik mijn zwager een tijdje op visite die tevens wat administratieve handelingen heeft verricht waardoor ons land blijft voort bestaan door het ambtelijke belastingapparaat. Maar dat terzijde, zo tegen 3 uur zat ik weer alleen en het leek wat helderder buiten, bovendien regende het niet meer dus meteen maar even het andere “pak” aan en nog een klein rondje wegtrappen, omdat het dan toch maar even is mag je er vanuit gaan dat de krachten niet gespaard moeten worden en er best een schepje bovenop mag en dat is dan ook gebeurd. Ik heb net even gekeken op de teller, het viel me tegen gem. 32,6 km p/u en het maximum is maar 46 km geweest, toch te koud denk ik voor wat hogere snelheden. Op een bepaald moment kwam het zonnetje nog even “waterig” om een hoekje kijken maar echt er door komen daar was geen sprake van, het blijft kwakkelen.

Prezwalskipaarden, ........ nee het zijn Fjorden

Het weer heeft voor spelbreker gespeeld, gisteravond heb ik het wiellager rechts ook maar vervangen omdat ik er vanuit ga dat als links er aan toe is omdat het hoorbaar is, dan kan rechts niet ver meer af zijn van vervangen. Waarom ’s avonds zou je zeggen als je alle dagen de tijd hebt voor klusjes, ik was van plan om vanmorgen maar weer een keer de dijk over te gaan naar Oudemirdum, maar toen ik gisteravond na een uurtje klaar was met de lagertjes en buiten kwam sneeuwde het licht en leek de sneeuw niet lang te blijven liggen, toen ik naar bed ging tegen middernacht sneeuwde het nog en toen ik vanmorgen rond half 7 beneden kwam lag er overal een aardig laagje en was mijn plan meteen zo ver dat het dringend bijgesteld moest worden, niet naar Friesland en mogelijk zelfs helemaal niet fietsen vandaag. Gelukkig is dat laatste niet de werkelijkheid geworden, zo tegen 1 uur ben ik toch maar op pad gegaan, de mist die hier vanaf 9 uur behoorlijk dicht was leek al aardig verdwenen en een klein rondje moet mogelijk zijn. Via Medemblik naar Wervershoof waar mijn oudste broer en zijn vrouw voor koffie zorgden en vervolgens het rondje afmaken via Zwaagdijk en Nibbixwoud. In Nibbixwoud heb ik de afslag langs het Sluisvenpad genomen om zo op de Oosterwijzend te komen waar weer een leuk fietspad, met de naam Sellecum, naar Midwoud gaat. Op dit pad kwam ik nog een paar Prezwalskipaardjes tegen, tenminste ik denk dat ze zo heten, als ik dit soort zie denk ik altijd aan mijn jongste dochter, toen we een keer naar een vakantiebestemming reden richting Frankrijk, klonk er achter in de auto een soort hese gil tussen ahh…. en ohh…. in, we dachten dat er heel wat aan de hand was en op de vraag waarom die geluiden, zei ze: “Ik zag een paar Prezwalskipaardjes” vandaar, dat “soort” vergeet ik nooit meer. Ze is nog steeds “gek” van paarden dus mogelijk was het de naam die bij dat ras past, ik weet het niet. Het rondje is inderdaad heel klein gebleven, na 48 km was ik weer thuis.

per e-mail ben ik op mijn fouten gewezen het zijn "Fjorden" en geen "Prezwalski"

Heen en weer

Weinig nieuws onder de zon, door het minder goede weer van gisteren heb ik bedacht dat ik ook het rechter voorwiel van nieuwe lagers ga voorzien en omdat de zaak waar ik ze de vorige had gehaald op het moment dat ik daar kwam gesloten leek, heb ik Velomobiel gebeld en Ymte heeft er gisteren meteen een paar op de post gedaan die ik net bij thuiskomst bij de post heb ontvangen. Dus als het zo uit komt ga ik dat morgen of misschien overmorgen even regelen. Vanmorgen “op tijd” op pad gegaan, niet dat ik ver moest maar bij mijn vriendin komen ze vandaag wat aanpassen en veranderen in huis en ze zou het op prijs stellen als ik er dan ook even zou zijn, dus op naar de “Zuidoost”. Toen ik daar aankwam was het uiteraard net koffietijd, ik weet mijn tijd wel, en na de koffie heb ik met bewondering staan kijken bij de mannen hoe men vandaag de dag voorzien is van alle mogelijke hulpmiddelen bij loodgieters en elektriciteitwerken, zo als ik dat “vroeger” heb meegemaakt en zoals het nu gaat, een wereld van verschil. Tegen 3 uur ben ik weer opgestapt en was de meeste rommel weer van de vloer, op mijn ritje naar huis ben ik via Middenbeemster en Avenhorn gegaan, dan is het nog een beetje een “rondje” en zo kwam ik na 82 km weer in Middenmeer.

Een simpel verhaal

Vanmorgen wakker worden en zien dat de weersvoorspellers helaas gelijk hebben, een beetje sneeuw, geen zon, flinke wind en een gevoelstemperatuur die niet aantrekkelijk is. Allemaal factoren die mijn fiets enthousiasme behoorlijk doen temperen, dus vandaag niet naar buiten wat wel erg jammer is. Als ik dan een tijdje achter de pc zit zie ik dat er een berichtje binnen is gekomen met de nieuwste Mapsource dus “uitpakken” en installeren. De verschillende kaarten krijgen hierdoor een heel ander aanzicht, niet verkeerd, dus ook maar op de laptop installeren. En dat had ik nou niet moeten doen, alles ging fout zelf de oude versie werkt niet meer. Uit eindelijk alles m.b.t. Mapsource en de diverse kaarten eraf gehaald en alles opnieuw installeren en nu werkt het weer als vanouds dus hier geen nieuwe versie, misschien komt dat in een later stadium wel weer een keer goed. Al verder struinend op de pc kwam ik ook nog een leuke foto tegen, nog niet zo lang geleden gemaakt en echt weer een uitdaging voor Kees. Deze gevelsteen of herdenkingsplaat heb ik gefotografeerd op een heel uitzonderlijk stukje Nederland, de kleinste hint zou Kees meteen op het juiste spoor zetten maar er staat al zoveel op de steen,het waarom en waar. De vraag is nu waar is deze foto gemaakt, welke stad, dorp of gehucht. Volgens mij weet Kees exact de plaats aan te geven, hij is er, denk ik, ook wel eens langs gereden. Ik hoor vast een reactie. Dus helaas vandaag niet op pad en alle hoop op morgen gevestigd, hoewel ………….. de tijd zal het leren.

Verkeers vandalen

Hoe zal ik mijn verhaal van vandaag noemen, ik voel nog de adrenaline stromen en zou me bijna nog op gaan winden als ik aan de situatie van vanmiddag denk. Het weer is prima, hoewel het fris is, maar alles met elkaar is het prima fietsweer dus dan ga ik als het half kan, helemaal op pad met de Quest en zo ook vanmorgen. Niet wetende hoe mijn route van vandaag zal gaan ben ik van start gegaan, eerst maar eens de polder uit in zuidelijke richting. Via Twisk en Midwoud kwam ik in Nibbixwoud waar ik via de van der Deureweg naar Zwaagdijk en Zwaag ben gereden en verder over de Noorderdracht naar Blokker. In Blokker heb ik even mijn neus laten zien bij mijn zwager en zus en na een bak koffie weer verder via Hoorn en Scharwoude en dan langs de dijk naar Schardam daar weer rechtsaf en via Beets naar de weg die mij via nog een paar afslagen richting Alkmaar zal brengen. De weg waar ik toen reed gaat rechtdoor naar Alkmaar langs Stompetoren, ik reed op het fietspad en zag toen tot mijn ergernis wat er gebeurde aan de andere kan van het kanaal. Een groepje scholieren, 3 in totaal, waren samen bezig een aantal verkeersremmers met palen zodanig proberen te vernielen door ze dwars af te buigen en erop te springen in de hoop dat de mogelijk af zouden breken. Welk leed ze daarmee bij eventuele automobilisten te weeg zouden kunnen brengen is op zo’n moment niet aan de orde, stoer doen voor een aantal meisjes is op zo’n moment veel belangrijker. Helaas, toen ze in de gaten kregen dat ik foto’s maakte waren ze heel snel weer op weg naar huis, ik ben een stukje omgereden en de gasten achterop gereden en heb ze voor de keus gesteld: “Of jullie keren terug en zetten de palen weer rechtop, of ik stuur deze foto’s door naar de politie, aan jullie de keus” De grootste met een bont jack en dito muts met bolletje erop en brildragend probeerde me nog te overtuigen dat ze hem niks konden maken want we zijn in groep en dan weet je nooit wie het precies heeft gedaan, maar de andere twee keerden meteen de fiets om terug te gaan, die voelden nattigheid. Ik vertelde ze dat ik straks terug zou rijden en controleren of het weer in orde was, ze hadden echter geluk dat een stel jongens wat later daar gepasseerd was de palen weer overeind hadden gezet, maar zoiets is echt spullen van een ander zonder aanleiding vernielen en niet stil staan bij de gevolgen voor andere verkeersdeelnemers. Na deze ervaring ben ik weer verder gegaan richting Heerhgowaard en zo weer naar huis. Het was voor vandaag een kleine 100 km en het totaal is nu op 38.321 km gekomen.

RHWW in actie voor vermiste Pool

Alles wat je in je hoofd haalt kan niet altijd, zo was ik van plan om vandaag even naar Friesland te fietsen, gewoon, net zoals ik al zo vaak heb gedaan naar Oudemirdum bij de kleinkinderen kijken. Maar het weer en vooral de temperatuur hielden me tegen, vanmorgen was het -2,8 C. en een waterig zonnetje dat af en toe weg was. Nee ik kon de stap niet maken, later werd het helder, niet zo’n mooie blauwe vrieslucht maar wel beter als om 9 uur. En toch heb ik dan het gevoel dat ik wel even moet proberen of het allemaal nog goed voelt na een goede nachtrust, het viel mee, alles werkt nog goed en het was ook rond 11 uur nog behoorlijk fris. Omdat ik al een hele tijd niet richting de “Noordkop” ben geweest leek de tijd rijp om maar weer een keer richting Den Helder enz. te gaan. Bij toeval ging ik vandaag via de Molenweg en het Oostpunt om zo via Ewijcksluis naar Den Helder te gaan, voor ik zo ver was zag ik een hele brigade oranje jassen en honden, een mevrouw die daar liep met een paar honden vertelde mij dat ze gingen zoeken naar een meneer van Poolse afkomst die sinds enige tijd vermist was. In de krant las ik vanmorgen wel dat de man in depressieve toestand enige tijd geleden vertrokken was maar als je dit hele gebeuren dan ziet kijk je er wel wat anders tegenaan. Met die gedachte heb ik mijn weg vervolgd maar het liet me toch niet los vooral omdat ik later ook nog een paar politieagenten met een boot uitgerust met buitenboordmotor aan de ander kant van het Amstelmeer zag staan. De groep die bij het zoeken behulpzaam is bestaat uit vrijwilligers die overal waar nodig is bijstand verlenen met zoeken naar vermisten, zowel individueel als bij rampen en zijn uit Gelderland afkomstig ze opereren onder de naam RHWW (Reddings Honden Werkgroep Werkendam) op hun site is er heel wat over te lezen www.reddingshonden.nl . Door deze ervaring is mijn rondje niet echt lang geworden en was ik al thuis na iets van 45 km meen ik, volgende keer beter zullen we maar zeggen.

Te vroeg gejuicht

Het was vandaag zoveel anders als gisteren, koud, geen zon met een kleiner rondje als gevolg. Het liet zich niet zo geweldig aanzien vanmorgen wel was het allemaal al aangegeven door de weerprofeten geen zon , weinig wind met een lage gevoelstemperatuur. Het voelde inderdaad nogal wat kouder dan de thermometer aangaf, waterkoud wordt er dan vaak gezegd, echt “hufterig weer. Mijn ritje van vandaag ging van Middenmeer naar Medemblik dan Wervershoof en Andijk en zo verder naar Enkhuizen. Na de “Haringstad” ben ik verder de dijk langs het IJsselmeer blijven volgen en zag tot mijn grote vreugde dat de borden waren weggehaald die aangaven dat de Zuiderdijk afgesloten was voor alle verkeer. Dus was mijn plan gelijk gewijzigd in een vertrouwd rondje HEM, maar nu in omgekeerde volgorde, dus niet Hoorn-Enkhuizen-Medemblik maar Medemblik-Enkhuizen-Hoorn. Helaas te vroeg gejuicht, na een aantal heerlijke kilometers werd ik van de dijk afgeleid naar beneden en net door de bocht geconfronteerd met een paar borden die ik maar niet heb genegeerd. Dus dat betekende einde goede voornemens en toen leek mijn zin er ook wel een beetje af. Via de Elbaweg ben ik binnendoor gegaan naar Hem en later naar Hoogkarspel om zo weer richting de polder te gaan. Op het laatste stuk heb ik nog een leuk plaatje van een molen gemaakt, echt weer een opgave voor Kees om te raden waar deze “special” is te vinden, aan welke weg of straat staat deze molen en bij welke stad of dorp? Met toch wel een beetje koude voeten was ik na ruim 80 km weer binnen en zeer voldaan.

Als de lagers vervangen zijn

Wat is het weer toch van invloed op alles wat leeft en daar hoort een gewoon mens, zoals ik, ook bij. Vandaag een nieuwe oude ervaring opgedaan, ik wist al jaren dat een Quest een geruisloos super snel vervoersmiddel is maar als je er al heel wat kilometers mee hebt gemaakt dan zijn er toch dingen, buiten de banden en remmen, die slijten. Eén van die andere dingen zijn de lagers, in de vorige berichtgeving schreef ik over de linker voorwiellagers die ik heb vervangen. Ik heb nu tevens de verklaring waarom het niet eerder is gebeurd, je gaat wennen aan gebreken. Als voorbeeld het volgende, ooit toen we met vakantie onderweg waren naar Frankrijk en even waren gestopt werd de wegenkaart nog eens bestudeerd of we nog steeds op de juiste route zaten, klopt, we moeten bij de volgende kruising rechtsaf zei mijn vrouw die altijd de kaartlezer was, ik kon mijn ogen niet geloven dat ze dat al kon zien op zo’n afstand en dat was ook terecht, mijn ogen waren ook niet meer te vertrouwen bleek later toen ik bij toeval tijdens het rijden mijn z.g. leesbrilletje even op had en eerst er overheen en later er doorheen keek, er ging een wereld voor me open. Niet lang daarna was ik bij de categorie brildragers ingedeeld, zodra ik de ogen opende ’s morgens ging de bril op en dat is tot op dit moment nog zo. En zo is het ook met lagers in een Quest, langzaam worden ze minder maar je merk het bijna niet tot het moment dat je ze gaat vervangen dan rijd je gelijk van de hel in de hemel, het klinkt alsof, nee het is echt zo. Wat heb ik vandaag heerlijk geruisloos gezoefd langs allerlei paadje en wegen in Noord-Holland en enkel maar door een paar lagertjes te vervangen. Nou ja , niet overdrijven er speelde natuurlijk meer, gewoon een gelukkig gevoel, de zon, weinig wind, droge wegen, eigenlijk alles om weer een dag te genieten van alles om je heen. Al dwalende door de polders en over dijken kwam ik heel dicht langs Wim zijn domicilie op De Woude, daar in de buurt heb ik de weg langs het kanaal genomen de z.g. Starnmeerdijk dan op een bepaald moment rechtsaf naar het Jisperdijkje om zo de weg te vervolgen naar Neck en Purmerend. Voor ik op het Jisperdijkje was moest ik een tijdje wachten voor een vrachtwagen die wat buizen aan het laden was, maar na een tiental minuten ging hij achteruit naar een ruimere plaats om af te binden en kon ik verder.Van mijn vriendin hoorde ik later dat ik was gesignaleerd door haar tennismaatje, je ziet wel, in een Quest kom en ga je nergens ongezien en toch zijn er nog mensen die zeggen dat je niet opvalt in zo’n “ding” en dat je een gevaar op de weg bent. Laat die “geesten” maar in die waan, die zijn toch niet voor reden vatbaar. Vanaf Purmerend via Kwadijk naar Edam en Volendam, daar even een gebakken visje gedaan en bij Edam nog een plaatje schieten van de dubbele ophaalbrug en toen weer verder naar het noorden waar ik na 120 km weer in de thuishaven ben aangekomen na een “zalig” ritje.

Wiellagers vervangen

Een regendag, ja ook dat komt voor in het Nederlandse klimaat. Dan heb ik mooi gelegenheid voor een inspectie van de voorwiellagers van de Quest. Als ik over mooie gladde asfaltwegen fiets dan hoor ik een geluidje extra wat ik alleen kan plaatsen als lagers die niet helemaal meer 100% zijn. Dus dan op onderzoek uit, de auto naar buiten en ruimte creëren om de Quest op zijn kant te leggen. Eerste wat oude kleden uitgespreid en vervolgens de fiets op de rechterzij gelegd, dan aan de wielen voelen en constateren daar er heel weinig aan mankeert. Het rechterwiel is totaal geruisloos en draait minuten lang door als ik er een “zwaai” aan geef, het linkerwiel is merkbaar luidruchtig en vereist nadere inspectie. Eerst binnenin de 2 moeren op de schokbreker losdraaien en vervolgens de drie borgveertjes van de stuurstangen verwijderen en de stangen van de kopjes afdrukken, alles gaat prima, ook het door schuiven van de kabel van de kilometerteller naar buiten in de wielkast gaat zonder problemen. Vervolgens kan ik het wiel met schokbreker naar buiten halen en de dop op het wiel verwijderen en met een inbussleutel de laatste hindernis verwijderen om het wiel los te halen. Het lagertje draait niet echt “prettig” om zo maar te zeggen dus die zal eruit moeten. In overleg met Theo (van Velomobiel) ben ik voorzichtig begonnen om de oude lagertjes eruit te tikken maar niet voordat ik een paar nieuwe had gehaald bij een plaatselijk mechanisatiebedrijf, het nummer wat ik moest hebben was volgens Theo 6001, ik moet er niet aan denken dat ze er al uit liggen en er geen nieuwe voorhanden zouden zijn. Bij het eerst en grootste bedrijf op dat gebied liep ik het al op, het vakje waar ze behoorden te liggen was toevallig net leeg dus op naar de volgende en daar was het geen probleem. Nadat het eerste lager naar buiten was gewerkt was het tweede geen probleem en konden de nieuwe lagers geplaatst worden. Alles kon weer in omgekeerde volgorde worden terug gezet en geschroefd, voor ik de stuurstangen weer vast zet doe ik er eerst een “klodder” vet op en daarna de borgveertjes weer vastzetten als ik nu aan het wiel draai is hij net zo stil als het rechterwiel en dat was de bedoeling. Toch nog een zeer nuttige dag ondanks de regen en wind waar we het vandaag en mogelijk ook morgen mee moeten doen.

Met paarden is er altijd wat

Het blijft spannend, waar zal ik vandaag terecht komen. Mijn oudste broer kan weer ongeveer terug zijn van een langere vakantie dus daar maar even langs. Mezelf weer “opgetuigd” om min of meer sportief van huis te gaan en ik mag zeggen dat het redelijk is geslaagd. Op naar Wervershoof, daar wonen volgens het telefoonboek wel zo’n 40 of 50 families Koomen dus keus genoeg zou je zeggen, maar slechts (gelukkig) twee zijn maar broers van mij. Toen ik op zijn adres was aangekomen bleek er nog geen teken van leven te zijn dus zijn ze nog niet thuis. Dan maar een paar honderd meter verder naar mijn oudste zus en haar man. Toen ik daar kwam leek ook alles uitgestorven hoewel er wel gezellige muziek was te horen, wat bleek, zwager Piet had weer een “nieuwe” accordeon en speelde erop dat het een lieve lust was. Daar de nodige koffie gedronken en tenslotte toch maar weer verder. Tot nu toe heeft dit alles nog weinig met fietsen te maken, maar ja, je kletst wel eens wat in de ruimte. Al trappende kwam ik via allerlei wegen en niet te vergeten omwegen in en door Hoorn en daar heb ik vooral omwegen gereden, ik was er min of meer verdwaald. En eigenwijs als ik dan ben dacht ik dat ik elke keer op de juiste weg zat om weer buiten de stad te komen en niet op het schermpje van de GPS kijken, ik heb het geweten, toen ik er erg in kreeg dat ik weer het zelfde rondje reed heb ik toch maar het zekere voor het onzekere genomen en even rustig de techniek geraadpleegd, gewoon tweede straat rechts en je zit op de Willemsweg en toen wist ik het weer. Toen verder buiten Hoorn langs de dijk richting Scharwoude, Schardam, Etersheim, Warder en Edam. Bij het begin van Edam op het Oorgat, hoe komen ze aan zo’n naam, moest ik een hele tijd wachten voor de weg weer vrij was. Er kwam een vrachtwagen met een zomerwoning erop die maar net langs de bomen en palen en geparkeerde auto’s kon, dus geduld en nog eens geduld, terug rijden leek me ook geen optie, maar na enige tijd was alles weer voorbij en kon ik weer verder. Via het Edammerdijkje ben ik naar Middelie gereden en vervolgens naar Oosthuizen en toen via Beets naar Avenhorn. Onderweg ben ik twee keer gestopt voor een paard, de eerste keer was dat net voorbij Warder langs de IJsselmeerdijk, de jongedame liep met het paard en stelde het zeer op prijs dat ik was gestopt vertelde ze mij, we hebben even wat gekletst en het beest had er verder helemaal geen problemen mee. De tweede stop was op het Zeevangsdijkje net na Edam, hier kwam een paard op mij af met achter zich een kar met een meneer en mevrouw op de bok, het beest had er meer moeite mee dan de eerste, een beetje springen en van angst zijn behoefte doen op de openbare weg, echt een “wildschijter” zoiets is toch geen wildplassen anders moet het nog bestraft worden ook volgens de mensen die het voor het zeggen hebben. Mijn ritje heb ik zonder verdere opvallende voorvallen af kunnen maken en bracht mij met heel veel voldoening na 110 km weer thuis.

Skaserstoid.

Hier een stukje puur onvervalst Wesrfries, geschreven door Gerda Wester-Koomen, niet ver van deze molen is het verhaal "uit haar pen gevloeid", het is alsof ik zelf weer thuis op de schuurzolder stond.


As ’t al puur wat nachte vroren had en d’r al pitteg ois lag, werd bai oôs de skaaspan van de boetzolder haald. ’t Was ’n groize pan van emaille met van die witte stukkies er in, grois gewolkt hiette dat heêl netjes. D’r was gien dessel meer bai. De pan zat vol skase. As eerst most je je oigen maat zien te begaan, met ’n beetje geluk lukte dat en aars nam je skase die ’n maat grôter of kloiner ware. In die houten onderkantjes sting niet allien de maat, maar was ok de l of r in ’t hout perst. Op die menier kon je makkelijk ’n stel bai mekaar vinde, want ik hew nooit zô op ’t oug verskil tussen de rechter- en linkerskaas ondekt. Wanneer je ’n steltje bai mekaar hadde was de volgende stap; hieltjes inspectere. Zatte ze d’r nag in, was ’t leertje nag sterk genog of was ie al skeurd of ofbroken. Ok vóór zatte van die leertjes, maar as die weg ware of stik den kon je ’t skaaslint ‘r evengoed wel deurtrekke en skaasende heengaan. Maar zonder hieltje ging dat niet. ’t Skaaslint had mooie oranje kleure en was onwois sterk. ’t Was ’n soort breid lint dat weven was van linnen of zo.
In oôze skaaspan zat tussen alle Friesedeurloupers ien stel skase met riempies, die kon je nag meer antrekke bai ’t vastmaken dan ’t skaaslint. Maar dat ware ok houtennore, die ware voor as je al pitteg skase konne. En we hadde ien stel rondraaiers, die ware vroeger van m’n vader of moeder weest. Dat stel heb ik later nooit meer zien. Maar oigelijk reed gien mens deer meer op, want iederien wou hardraaie.
As den de skase voor mekaar ware, bond m’n vader ze onder. Hai was onwois sterk en kon ze zo goed vastbinde dat ze nooit meer los gaan zouwe. Oftig werd ‘r ’n zaddoek tussen douwt op de plaas weer de strik knoupt werd, den kreeg je minder last van die ansnoerderaai, want je leerze werde hêlegaar bai mekaar trokken. Dut alles beurde allegaar nag mooi in huis bai de warme kachel. As je den “pikt en dreven” ware, sjaal om, mus op en wante an, ging je op de rug van vader nei ’t ois. Deer stond al ’n stoel klaar weer je geloik houvast an hadde. Meer voordeêl hew ik in die stoel nooit zien, want as je den de stoel nam om vooruit te kommen, ware de pôte zô stroef dat je d’r meer last as voordeêl van hadde. En nei veul gemedder had je den zômaar wat streke zet, weernei ik den altoid weer opkeek van de plek weer m’n skase zatte. Vader had ze zô strak onderbonden, ’t kon niet verkeerd docht je. Maar bai moin zatte alletwei de skase weer an de zaikant van m’n biene. Maar den pas kwam ’t geëtter, nou most je ze zelf onderbinde. Dus op de rand van de skuit; zo’n oizeren weer je ’n koud gat van kreeg, weer opnuw binde. Wante uit, dus kouwe hande. Ik was vezelf lang niet zô sterk as m’n vader, dat bai moin was ’t meer onderbinden as skasen. Deerbai kreeg je nag onwois zere enkels. De briebels hingen onder je neus. ’t Leek wel ien bonk ellende.
Maar weer ik ‘t nou zô van op an heb, dat nei zoveul stoetelighoid, ik bloid terugdenk an die kouwe winters, dat ik leerde skasen op ’t ois.

Fietsen met aan het eind een schaatstverhaal

Wat weer een dag, niet direct overmatig zonnig, maar zeer geregeld was er een glimp van het hemellichaam te ontwaren achter en tussen de wolken. Na mijn tweede bakkie koffie en even een telefoontje naar mijn vriendin ben ik me om gaan kleden in het vrijetijdspak oftewel fietsoutfit. Het was de bedoeling om vandaag eens langs één van mijn zes zussen te gaan, die woont alleen en is soms wel eens thuis, inderdaad soms, dus vandaag niet en dan is het volgende adres één van mijn …tig schoonzussen die een paar kilometer verder woont. Deze was wel thuis, Gerrit, haar man, was er niet die was ook met zijn hobby bezig vertelde ze, zij was met nog twee dames bezig met het uitzoeken van adressen en herinneringen ophalen om als er voldoende animo zal zijn een reünie te organiseren van/voor een vroegere groep handbalsters van Zwaagdijk. Omdat ik wel begreep dat ik ze met mijn bezoek volledig uit hun concentratie had gehaald ben ik maar weer snel verder gegaan en heb mijn weg vervolgd richting Hoorn, Bobeldijk, Avenhorn en dan richting Middenbeemster, allemaal wegen waar er heerlijk doorgefietst kan worden, geen stoplichten of gevaarlijke oversteken. Toen ik toch al zo ver was leek het me niet onverstandig om even langs mijn vriendin te fietsen hoewel ik er van uit ging dat ze niet thuis zou zijn. Wat ik dacht is helaas waarheid geworden, ze was er niet. Omdat het weer langzaam steeds gunstiger leek te worden m.b.t. de zon ben ik verder gegaan richting Purmerend en daar langs het Noordhollandskanaal richting Oost en West-Graftdijk en zo op naar Alkmaar, omdat de wind uit het Zuid-Westen kwam had ik op een bepaald moment alles de wind mee en hoewel ik op de heenweg af en toe naar de golfjes in het water moest kijken om te zien of ik nou voor of tegenwind had kon ik wel heel goed merken dat ik nu in het voordeel was, de teller stond steeds boven de 40 km en dan besef je weer dat je een enorme bofkont bent dat je zomaar rond kan toeren en dat het leven zo kwaad nog niet is. De Boekelerdijk richting Alkmaar is een soort racebaan voor fietsers en vooral voor Questrijders, goh, wat vlieg je daar over. Bij Alkmaar slechts één stoplicht bij de oversteek van de Noordervaart en dan over de nieuwe weg richting Slingerdijk dan rechtsaf, eerste weg links vervolgens eerste weg rechts en verder langs de Noordschermerdijk tot aan Rustenburg en dan langs de Oostdijk naar Obdam waar ik aan de Obdammerdijk weer even een bakkie ben gaan halen, bij weer één van die zes zussen die wel thuis was. Na wat bijkletsen over van alles en nog wat en vooral het lezen van een stukje puur Westfries ben ik verder gegaan naar huis, nog maar klein 20 km en daarmee was de 123 km vol en is het totaal hiermee op 37.867 km gekomen.
Dat stukje puur Westfries van mijn zus, het gedeeltelijke brein achter het Westfrieslandspel, zal ik in een apart verhaal weergeven.

"Oei, oei wat een woei"

Ik moest er even uit, harde wind en regen hebben me lang genoeg binnen gehouden maar aan het einde van de middag leek het ene wel beter maar dat andere juist niet. De regen was over maar de wind, oei oei wat een loei, tegen de wind in, geen probleem, schuin tegen de wind in, geen probleem, maar daarna kreeg ik een stuk van een kilometer of 5 de wind echt van opzij over een kale vlakte, ik kan je garanderen dat er dan aan de “boom wordt geschud” ik was blij dat ik weer thuis in de garage was met de Quest. Slechts 26 km is hij uit gelaten, (en z’n baasje ook) maar toch, wat is het dan heerlijk in die wind, alle “slomigheid” waait in één keer van je af, een dag in huis zitten met dit weer is echt niks voor mij. Lang heb ik het aangekeken, zal ik wel of zal ik niet, gelukkig ben ik nog even gegaan en kwam zodoende weer een nieuw bord tegen, geen verkeersbord maar een aankondiging van een Park, bij een park denk ik aan iets heel anders, als je via internet Park opzoekt staat er het volgende : Een park is een door de mens ontworpen en aangelegd groen gebied met een recreatieve functie. In parken staan vaak dikke oude bomen en vaak zijn er vijvers. Soms gaat een park vloeiend over in een bos. Een park kan bestaan uit tuinen in verschillende stijlen zoals Engelse tuin, Franse tuin, Japanse tuin. Een speciaal soort park met een grote collectie verschillende bomen wordt een arboretum genoemd. Nou dit is iets heel anders, zeg maar weer iets nieuws onder de Agriport-vlag hier is het t.z.t. mogelijk om als je erg veel geluk hebt je dagelijks brood er in te verdienen, de tijd zal dat leren, maar de twijfels zijn groot en niet alleen bij mij. Mijn ritje ging daarna schuin voor de wind en zonder te trappen ging het tellertje al boven de 45 km dus uitkijken en af en toe een beetje afremmen. Ik durfde door de harde wind niet over het viaduct te gaan omdat daar geen groenafscheiding staat waardoor ik wat minder zijwind zou hebben en ben via de “oude” route naar de Flevoweg gegaan waar ik zelfs links langs de vangrail ben gaan fietsen, er was verder geen verkeer op die weg, om maar zo min mogelijk wind te vangen nu de laatste kilometers 100% van opzij kwam.

Opklaringen vanuit het Zuiden

Waar blijft de tijd, zo is het maandag en zo lijkt de week alweer voorbij, de ene dag zo maar een rondje, de tweede dag een rondje in de mist, de derde dag een rondje met Kees in de zon en vandaag gestart met een zwaar bewolkte lucht maar met de wetenschap dat het vanuit het zuiden zou opklaren en de verwachtingen zijn helemaal uit gekomen. Ik was nog maar een kwartiertje van huis toen de lucht , inderdaad, helemaal licht werd vanuit het zuiden. Even later reed ik in de zon en tot ik thuis was heeft hij aldoor zijn best gedaan. Als eerste naar mijn jongste zwager die sinds kort zich ook waagt aan wielrennen en daarbij tot de conclusie was gekomen dat je behoorlijke koude voeten kan krijgen in die fietsschoentjes. Ik had nog een stel overschoenen die ik zelf niet gebruik en heb die bij hem afgegeven, ik hoop dat hij er iets aan heeft. Mijn tweede, geplande, adres is in Bovenkarspel, even langs bij mijn jongste schoonzus, veel lawaai in de schuur, allerlei verlengsnoeren op de inrit zelf een lange “lijn” met brandende verlichting maar nergens een kop te zien. In de schuur stond de radio ingeschakeld met hoog volume en de binnendeur in huis was vast dus er is niemand bij de “werken”. Dan maar door naar een andere schoonzus en zwager in Westwoud, ondertussen was het al rond 12 uur, inderdaad die waren thuis maar zaten net aan tafel wat heel logisch was, wie komt er ook op zo’n ongelukkige tijd. Toch had Githa binnen de kortste keren koffie en hebben we evengoed een tijdje gezellig zitten kletsen en zo hoor je ook weer eens wat nieuws van de familie. Vanaf het “Zittend” zo heet die weg nou eenmaal, ben ik richting Provincialenweg gereden en daar rechtsaf naar Hoorn, door Hoorn naar de dijk voorbij “Het Park” en daar weer een heel eind de kust gevolgd. Bij Warder ben ik weer rechtsaf gegaan om zo zoetjes aan weer richting Middenmeer op te zoeken. Uiteraard gaat dat bij mij meestal met wat omwegen en ook vandaag was dat weer geval, via Beets, Oudendijk en Avenhorn kwam ik weer een beetje op koers en was na ruim 110 km weer thuis. De totaalscore staat nu op 37.717 km

"De molen van Kees"

Gisteravond na onderling contact met Kees afgesproken dat we vandaag langs de molen zouden gaan die Kees aanzag voor de molen die ik gisteren op mijn blog had geplaatst. Onderling is er weinig verschil denk ik, dus de “gok” die Kees had gemaakt was echt niet zo onbegrijpelijk. Vanmorgen rond 11 uur zou Kees hier langs komen en we zouden dan eerst koffie met gebak doen, dat is ook niet alle dagen zo maar nu kon het wel, hij had tenslotte de moeite genomen om zijn hersens te pijnigen met de vraag waar die “rot”molen ook al weer stond. Tegen half 12 verscheen het gele monster op het pad bij mijn huis en hebben we koffie gedronken met iets erbij. Vervolgens zijn we richting Slootdorp gegaan en dan via de Nieuwesluizerweg naar Wieringerwaard, langs de watertoren richting Anna Paulowna en net voor het Oude Veer linksaf de Kneeskade op waar al na een paar honderd meter de “molen van Kees” staat. Inderdaad hij lijkt erg op de molen bij het “Blankendaelpark” in Tuitjenhorn, na enkele foto’s te hebben genomen zijn we weer verder gegaan, op naar Oudesluis en door Oudesluis naar de Korte Ruigeweg en die volgen tot aan de Provincialeweg. Omdat Kees vanmiddag tussen half 2 en 2 uur thuis moest zijn hebben we de route wat ingekort en zijn richting Schagen gegaan. In Schagen kwam Kees op het idee om even bij zijn zoon Maarten langs te gaan, de man de prachtige messen maakt en die daarnaast als grote hobby, het opknappen van oude VW busjes heeft. Hij was nu bezig met een hele ouwe uit 1965 en als die straks weer op de weg komt dan is hij de eerste 65 jaar niet meer “af te boeren” alles wordt grondig aangepakt en als nieuw weer gemonteerd. Na dit bezoekje hebben we de laatste kilometers vol gemaakt richting Heerhugowaard via Warmenhuizen en Noord-Scharwoude bij het sluisje is Kees rechtsaf gegaan de kortste weg naar huis en ik ben met nog een klein omweg richting Middenmeer gegaan waar ik na 73 km weer op de “stal” ben aangekomen. Een heerlijke rit met vrij geregeld zon en alles alweer zonder kap gefietst.

"Een gezegende dag"

Vandaag is een gezegende dag mag ik veronderstellen, ik zal uitleggen waar ik deze “wijsheid” op baseer. Vorige week werd ik gebeld door een mevrouw hier op het dorp dat ze a.s. dinsdag de 13e de kerk weer een schoonmaak beurt wilden geven en of ze op mij kon rekenen, ik heb toegezegd dat ik er zal zijn net als de voorgaande keren, uitzonderingen daar gelaten. Dus vanmorgen om 9 uur zat ik in de kerk en niet in de fiets en als je dan zo’n dag, na ook nog 91 km te hebben gefietst, niet gezegend mag noemen dan weet ik het niet meer. Het klinkt nu alsof ik alles in mijn eentje heb gedaan, niets is minder waar, we waren met 8 mannen en 6 vrouwen en om 11 uur was alles weer aan kant en hadden we ook nog koffie gedronken, hier gold echt”vele handen maken licht werk”. Toen ik weer thuis was heb ik me omgekleed en wat gegeten en ben om 12 uur van start gegaan. Ik ben voor mijn gevoel overal en nergens geweest en dat had voornamelijk te maken met de af en toe lichte motregen en de mist of nevel die je overal tegen kwam, helder zicht was er nooit. Een moment was ik nog van plan om naar Wieringerwerf te rijden waar vandaag een oefening zal worden gehouden met land en luchtmacht en dan vooral de training met helikopters op de Robbenplaat, een industriegebied dat tussen de drie dorpen Wieringerwerf, Slootdorp en Middenmeer in ligt. Maar met zo weinig zicht geloof ik niet dat er iets leuks valt te fotograferen en bovendien hoorde ik via Radio Noord-Holland dat er gevlogen gaat worden na half 4 en dan ben ik meestal weer thuis. Op mijn rondje van vandaag kwam ik ook nog een leuk plaatsje tegen waar ik deze bijgaande foto heb gemaakt, voor Kees misschien aanleiding om het juiste antwoord op de vraag te geven, “Waar staat deze molen met ophaalbruggen ? “ voor het juiste antwoord is er koffie met … op z’n minst koek. Ik heb niet iemand die meteen in de auto springt en om gebak gaat zoals Marian.

Niet over ijs, wel op asfalt.

Maandagmorgen, de vorst is op dit moment helemaal van de baan, er worden geen Questen meer op het ijs verwacht. Ik heb de ervaringen van Wim en Kees gelezen in hun resp. blogs en kan helaas geen bewondering hebben voor hun waaghalzerij, want in mijn ogen is dat het wel een beetje. De eerste keer in de buurt van Wim’s onderkomen bij De Woude heeft Kees zijn eerste natte ervaring opgedaan en afgelopen weekend heeft hij de verleiding niet kunnen weerstaan om op Wim’s voorstel in te gaan en via het Hoornse Hop nog een keer de proef op de som te nemen met “ijsquesten” gelukkig voor beide mannen is het goed afgelopen want met een Quest door het ijs gaan lijkt me enorm link, de voeten in de toeclips en als je door het ijs heen zou gaan je zelf aan de rand van de Quest omhoog drukken die dan al geen “ondergrond” meer heeft omdat hij in het water wegzakt. Als de mannen dit lezen zullen ze zeker reageren en mij in het ongelijk stellen, oké daar heb ik best vrede mee, maar ik blijf geen voorstander van dit soort experimenten. Vandaag maar weer een gewoon ritje over het asfalt, eerst maar naar en neef van mij die ze onlangs in het MCA in Alkmaar voor een kleine ingreep bijna naar het hiernamaals hebben gewerkt door wat onvoorzichtig met de man om te gaan en enkele bloedingen niet tijdig te hebben opgemerkt waardoor hij momenteel, na 5 weken ziekenhuis nog niet thuis is terwijl op voorhand 1 nachtje als uitgangspunt was gesteld. Zo zie je maar medische missers zijn dichterbij dan je denkt. Vandaar ben ik doorgereden naar Obdam even de familie situatie op een rijtje zetten en toen door naar Hoorn. Ik had verwacht dat er al bergen kruiend ijs zouden zijn te zien maar dat viel tegen en met wat omwegen ben ik weer op Middenmeer af gegaan en was na 81 km weer binnen.

De oude "Stalen Noren"

Wat een weekend, volop schaatsen, 3 dagen achter elkaar. Vrijdagmiddag kwam ik bij mijn vriendin die al enthousiast had gebeld en gevraagd of ik mijn schaatsen mee wilde nemen dan gaan we schaatsen. Mijn oude “beestjes” vorige week van de vliering gehaald en geïnspecteerd op grote gebreken, dat viel allemaal wel mee, de schoenen van de ruim 50 jaar oude “stalen Noren” ( ik kreeg ze toen ik 18 jaar was) waren wel aan een poetsbeurt toe maar de ijzers waren nog een goede staat dus dat wordt weer proberen sinds zo’n 10 of 12 jaar geleden dat ik er op heb gestaan. Vrijdagmiddag naar Watergang, een parkeerplaatsje voor de auto gezocht en heerlijk samen kilometers kunnen schaatsen op spiegelglad ijs zonder scheuren of rommel. Zaterdag samen met haar zoon een rit gemaakt in de omgeving van Avenhorn, Ursem en Schermerhorn waar we onderweg bij een “Koek en Zoopie” een zwager van mij tegenkwamen met een vriend die ons meteen iets te drinken aanboden. En zondag weer een prachtige rit gemaakt vanaf Neck over brede sloten waar in het eerste stuk vrij veel scheuren zaten maar waar op de grote brede stukken kilometers lang weer heerlijk gegleden kon worden. Echt een weekend waarin ik de Quest niet heb gemist, dus er is meer tussen hemel en aarde als een Quest.