Gaasterland is mooi

Als je een dag niet fietst in Noord-Holland dan zit ik meestal in Friesland, met name Oudemirdum. En vandaag is weer zo’n dag , vanmorgen op tijd uit bed en meteen in “fietstenue”, ontbijten en op pad naar de kleinkinderen om zoals ik wel meer aangeef, oppas-opa spelen. In de loop van de morgen even naar de “buurtsuper” om een paar boodschappen en daarbij zit natuurlijk iets lekkers voor de kleine opdonders. Later wisten ze mij om te praten om even naar de uitkijktoren te gaan die op nog geen honderd meter afstand staat aan de rand van het Jolderenbos. Voor 50 cent per persoon gaan we naar boven en bekijken de wereld van een wat hoger niveau. Als we weer beneden komen weet Fleur net als Thimo wel een leuk rondje door het bos en zo volg ik de twee “boskabouters” door de paden en struiken naar een mogelijk dassenburcht of hol. Ik weet niet wat voor dier hier zijn onderkomen heeft gekozen, het kan ook een vos zijn maar de pootafdrukken voor de ingang in het losse vochtige zand lijken mij van een das, wie het weet mag het zeggen. Het is maar een klein rondje geworden en als we weer bij huis komen gaan ze kleine eekhoorntjes voeren in het buitenverblijf, als één van de beestjes een nootje krijgt heb ik mooi de gelegenheid om hem van dichtbij te fotograferen. Als ik de foto later inzoom op werkelijk formaat kan je de haren tellen. In de loop van de namiddag komt Siebo, hun papa weer thuis en zal ik de terugweg weer nemen naar Middenmeer en als alles gaat zoals ik verwacht zitten er vanavond weer 160 km op de dagteller.

Bijna een bruidje op de Quest

Vrijdagmorgen en weer is het prachtig weer hoewel af en toe de zon even schuil gaat achter een paar nevelwolken. Als ik eenmaal van start ben ga ik als eerste richting Heerhugowaard, kijken of Kees alweer tot de normale wereld is toegetreden, het “velomobiel wereldje” wel te verstaan. Als ik iets voorbij de afslag bij Zuid-Scharwoude ben en op het fietspad langs de Westerweg rij bel ik de familie van Hattem, Kees is weer “boven water” hij komt pas vanmiddag aan fietsen toe omdat hij nu bezig is een aanrecht weg te breken in huis. Op dat moment zie ik een eend met klein gevolg oversteken, automatisch grijp ik naar rechts waar mijn camera zou moeten liggen, helaas hij is nog thuis en bij de eerste de beste afslag ga ik weer richting Middenmeer waar ik na 44 km de uitrusting completeer. Gewapend met camera nu maar een andere kant op, richting Enkhuizen via Medemblik langs de dijk. Het eerste oponthoud was een bruidspaar wat nogal veel belangstelling had voor zo’n “geel ding” ze wilde er wel even bovenop zitten voor een leuke foto, gelukkig is me die ervaring bespaard gebleven, stel je voor, ze zag er best leuk uit maar liever niet op en dan in de Quest. Wat me wel opviel toen ik langs het IJsselmeer kwam te rijden dat het zo mistig was af en toe, het ene moment was het helder en het andere werd het zicht behoorlijk beperkt. Zeedamp wat weer gauw genoeg weg zal zijn. Door Enkhuizen moest ik wel wat zoeken omdat er een wagen van één of andere drankenhandel alles had geblokkeerd waardoor ik wat om moest rijden, later zag ik nog wel de brug bij de Dromedaris omhoog staan omdat er een zeilboot vanuit de binnenhaven naar het IJsselmeer wilde varen. Na een heerlijk ijsje, tegenover het station, ben ik richting de dijk gegaan om zolang mogelijk deze te kunnen volgen en gelijk te zien hoe het er bij staat. Ronduit slecht, ik kan alleen maar iedereen afraden om langs de dijk te gaan het is gewoon bar slecht en nu was het nog droog, als het nat is zal het nog slechter zijn. Toen ik eenmaal de dijk had verlaten ben ik weer binnendoor gegaan waarbij ik in Wervershoof flink vast liep vanwege wegwerkzaamheden. Als laatste stukje reed ik door Opperdoes waar de “Opperdoezer ronden” al behoorlijk gewas hebben om binnenkort de eerste nieuwe aardappelen weer te leveren. Na 124 km was het voor vandaag weer genoeg en staat de totaalteller nu op 4.177 km.

"Vrouwendag" gezelligheid op zijn best.

Je zal het maar mee maken, “Vrouwendag” ik heb het een heel klein beetje geproefd, mij was n.l. verzocht om eventueel een deel van de dames te vervoeren naar het startadres, dan had een ieder tenminste de gelegenheid om iets aan Bacchus te offeren mocht dat zo uitkomen. En vanavond weer ophalen natuurlijk, het leek me een gezellige boel en de stemming zat er meteen al goed in, de tweede auto wilde niet starten maar met hulp van de buren kwam die toch weer tot leven. Nadat ik mijn bijdrage had geleverd (afgeleverd) en een bak koffie met gebak had weggewerkt ben ik weer op huis af gegaan. Thuis gekomen omkleden en wat foerage in de tas en op pad met de fiets richting Overleek, misschien zie ik de dames nog in de “fluisterboot” zenuwachtig sturend van de ene walkant naar de andere. Alles voor de wind was ik in no time ter plaatse maar ze waren al vertrokken vertelde de meneer die ze waarschijnlijk op weg had geholpen. Geen nood ik heb mooi weer en een ritje door het landelijke van de omgeving is altijd weer een ontspanning op zich. Dijken en ringvaarten beheersen in Noord-Holland vaak het landschap en onderweg zie dan altijd wel weer wat, of een stuk of wat ganzen die zie wat afgezonderd hebben van hun bontere soortgenoten of een koppel “dom” kijkende koeien. Toen ik richting Ilpendam reed heb ik de dames nog gebeld en hoorde toen dat ze richting Broek in Waterland gingen, ik reed precies de andere kant op, geen nood, er is vandaag overal zon. Via voor mij ondertussen bekende wegen, ben ik weer op huis afgegaan waar ik na 118 km weer aan kon “meren”.

Grasmaaien met een omweg.

Al redelijk op tijd had ik mijn vriendin aan de telefoon, morgen heeft ze een speciale feestdag die ze samen met een schoonzus organiseert, in en om het huis moet dan alles “spic en span” zijn, dus ook het gras dient er geschoren bij te liggen. Ik wist niet of dat al geregeld was door een ander lid van de familie of dat ik nog in functie mocht. Het laatste was het geval, dus ik zal vandaag zorgen dat het gras wordt gemaaid. Hoe pak je zoiets dan aan, uiteraard met een omweg, anders ben ik weer zo gauw thuis, nou die omweg is er geweest, even grasmaaien en 153 km fietsen, ’t is maar waar je lol in hebt. Nou ik heb vandaag echt genoten, prachtig weer en een route die voor herhaling vatbaar is. Van start richting het westen om via Schoorldam het Noordhollandskanaal over te steken en vervolgens richting Schoorl. Hier heb ik de Schoorlsezeeweg genomen en heb een prachtige tocht gemaakt door de natuur. Bij de afslag heb ik richting Bergen aan Zee aangehouden en passeerde nog een strook waar de laatste brand zijn sporen heeft achter gelaten. Werkelijk een schitterende omgeving met hier en daar wat Schotsehooglanders en op een bepaald moment stond er een kalf op de weg die maar met tegenzin aan de kant ging. Ik hield me ook wel in omdat moeder op 2 meter afstand aan een struik stond te vreten en veronderstel dat zo’n groot beest er geen genoegen mee zou nemen dat je haar kalf een beetje in de berm drukt, nee dan maar voorzichtig een Quest is kwetsbaar. Na verloop van tijd kwam ik in Egmond aan Zee en zag daar aan het einde van de boulevard een leuk kunstwerk betrekking hebbende op de reddingsmaatschappij. Nog wat verder kwam ik bij Wijk aan Zee en ben toen maar doorgegaan naar de sluizen om via de zuidkant van het Noordzeekanaal over het fietspad naar pont Buitenhuis te gaan vanwaar ik de kortste weg heb aangehouden naar Purmerend en Zuidoostbeemster. En toen pas kon ik mijn belofte waar maken, grasmaaien voor “Vrouwendag” , ja, zo heet deze jaarlijkse feestdag met alle zussen en schoonzussen. Het was weer een rit om niet gauw te vergeten, een Quest die “zoeft” de zon die schijnt en door een natuurgebied fietsen wat je alleen maar blij maakt. “Wat is het leven toch mooi”, ja, echt waar Kees, ik meen het.

Ina Broekhuizen op "de doik" en Wim in het gras

Vanmorgen ging alles weer op rolletjes, op tijd uit bed en na het ontbijt en de krant nog even wat licht huishoudelijke werkzaamheden verrichten, goh….. wat klinkt dat interessant, “licht huishoudelijk”. Maar goed ik was al heel snel zo ver dat ik in het andere pak kon. Voor Tiny had ik nog iets op de computer gemaakt en dat zou ik vandaag bezorgen. Op naar Zuidoostbeemster, omdat ik net als altijd een man van de klok ben moest ik me nu wel wat inhouden anders was ik veel te vroeg en omdat punt te omzeilen ben ik met een klein ommetje gegaan. De eerste medesporters waren een aantal hardlopers waarvan ik de 2 eersten maar heb geknipt voor een plaatje op mijn blog maar achteraf kwamen er nog veel meer mooie momenten. Het mooist rijdt het langs de IJsselmeerdijk en daarom ben ik bij Scharwoude afgeslagen en over de dijk verder. In één van de vele bochten staat een soort monument en net toen ik er aan kwam werden er wat opnamen gemaakt, wat en wie was voor mij op dat moment onbekend maar toen mij werd gevraagd met de volgende woorden: “Meneer wil U effies wachte want we make opnames” toen was mij duidelijk wie het was en waar het om ging. Een aantal keren werd er een bepaalde zin gesproken, die, zoals ik dat beoordeel, “Westfries in het net” is, de dijk werd bijvoorbeeld uitgesproken als de dijk terwijl een echte Westfries over “de doik” praat en toen ik de opmerking maakte praat maar wat meer met Tom Wester kreeg ik als antwoord “dat doen ik al zat” toen stond het voor mij vast, het is Ina Broekhuizen, ze was bezig een promotie filmpje op te nemen om een poging te wagen “de Westfriese omringdijk” wereld erfgoed te maken, wie weet wat de toekomst nog gaat brengen. Mijn vervolg ritje werd bepaald door een tussenstop in de Zuidoostbeemster, kletsen, een broodje en daarna nog een paar plantjes in potten en in de tuin zetten waarna ik weer verder ben gegaan. Via Purmerend naar De Woude even bij Wim kijken, alles was in beweging, zelfs Wim bewoog op een bijna ongekende manier, op de eerste foto is hij nog volledig in trance bezig onkruid uit zijn tuin “over de weg” te steken en na een opmerking van mijn kant kwam hij overeind. Ook bij Wim hoort koffie bij de standaard rituelen als er bezoek komt, na een bakkie en wat kletsen werd het voor mij tijd om mijn padje weer in te korten en ben ik via allerlei omwegen weer thuis gekomen na 107 km volgens de teller.

Wie verre reizen doet, of geluk bij een ongeluk

“Iemand die verre reizen doet kan veel verhalen” is een spreekwoord wat bijna op mij van toepassing is, ik zeg, bijna, want wat is ver. Vanmorgen weer een keer met mooi weer van start, als eerste zou ik naar Hoorn een cd met foto’s wegbrengen van het afgelopen weekend en dan zou ik vanmiddag zorgen dat er ook één op de post zou gaan naar Doetinchem, het laatste liep door omstandigheden ietsje anders dus dat moet nog. Toen ik bijna in Hoorn was en op het fietspad reed kwam er uit een uitrit van links een meneer op de fiets met een flinke plank in zijn rechterhand, zonder op of om te kijken draaide hij pal naast mij op en door mijn hoofd weg te draaien wist ik het “houtje” te ontwijken, de man verontschuldigde zich en daarmee was de eerste hindernis genomen. Nadat ik de Cd had afgegeven en nog een paar beelden zag op de TV ben ik weer verder gegaan. Bij het verlaten van Hoorn net voor de afslag naar het fietspad zit een lichte “kronkel” in het fietspad wat daar begint, ik reed netjes rechts maar een scholiere van een jaar of 16 nam de “binnenbocht en kwam tot stilstand half op mij en de grond, gelukkig geen krassen of ander ongemak, dat was de tweede hindernis. Het leek me veiliger om de weg langs de IJsselmeerdijk te nemen daar zijn weinig zijwegen en is het allemaal goed te overzien. Heerlijk draaiend volgde de ene kilometer na de ander en zo kwam ik op de dijk in Volendam, maandagmorgen en uiteraard is het ook hier om deze tijd van het jaar tamelijk rustig, ik weet niet of dat te maken heeft met maandag, wasdag. Na Volendam richting Marken ik ben nu toch op de “kustroute” iets voorbij Volendam heb ik de wet bewust overtreden, ik was even “wildplasser” maar dat had grote gevolgen. Ik was gestopt op de hoek van een inrit naar een weiland waar de poort open stond en verder was er niets te zien. Toen ik uit zou stappen en half omhoog was rolde de Quest achteruit en kwam met zijn rechterwiel in een kuil langs de inrit met gevolg dat ik half in en uit de fiets op mijn zij ging. De tas waarin mijn voornaamste spullen zitten staat altijd links van me op de bodem van de fiets en die ging zelfs over mij heen naar buiten en lag in het gras. Toen ik uit de fiets was gekropen, was mijn eerste en grootste zorg de eventuele krasschade, het viel allemaal mee, gelukkig. De tas weer opgepakt en terug in de fiets, mijn fototoestel lag eveneens buitenboord en kreeg ook weer zijn vaste plekje en na mijn “misdaad” ben ik weer verder gefiets. Heerlijk toerend over de dijk naar Marken binnendoor naar de haven en dan langs de buitenkant over het fietspad, wat gelukkig later beter werd, naar de vuurtoren oftewel “Het Paard” toen ik daar aankwam arriveerde er ook iemand op de racefiets waar ik een tijd mee heb staan kletsen alvorens ik mijn weg weer heb vervolgd. Na Marken richting Uitdam en vervolgens naar Broek in Waterland, via de Broekervaart naar het Noordhollandskanaal waar ik met de pont ben overgestoken om via Landsmeer mijn weg te vervolgen, in Landsmeer linksaf naar het Twiske om zo richting Purmerend en Zuidoostbeemster te gaan. Op dat moment bedacht ik dat Tiny mogelijk aan het tennissen zou zijn maar misschien is ze thuis in de tuin en hoort ze de telefoon niet, er werd tenminste niet opgenomen. Toen ik eenmaal op de Oostdijk reed bij het Noorderpad bedacht ik dat ik toch wel even langs kon gaan en zocht mijn sleutelbos. Vanaf dat moment kreeg ik het even benauwd, nergens te vinden stoppen en in alle hoeken van de fiets gezocht, in de tas en overal waar maar mogelijk. Dus langs gaan had geen zin, eerst mijn sleutels weer vinden, zou ik ze thuis in de poort hebben laten staan ? Nee dat wist ik zeker ik had ze in het zijvak van de tas gedaan, als ze dan niet thuis zijn is de enige plek waar ik ze zou hebben kunnen verliezen daar ergens langs de dijk zijn, na Volendam en voor Katwoude. Met wat extra energie op huis af, hoe zal dit aflopen, word ik al een beetje dement of valt het mee, thuis aangekomen zag ik dat er geen sleutels in de poort zaten, nog maar een keer de hele fiets doorzoeken en toen mijn schoondochter gebeld die binnen een paar minuten met de reservesleutels bij me was. Er rest mij niet anders dan met de auto naar de “plaats delict” te gaan, (wildplassen mag nog steeds niet) en daar maar eens te zoeken, wie weet heb ik geluk. In de auto gestapt en er op af, gelukkig wist ik waar ik moest zoeken, toen ik uit was gestapt zag ik ze al van veraf liggen, eerst even vastleggen en toen oprapen, ze waren heerlijk warm door de zon en hebben daar van ongeveer 12 uur tot half 5 gelegen en ik kan je verzekeren dat ik echt wel een zucht van verlichting heb geslaakt. Na 148 km met de fiets en 80 km met de auto kan het voor vandaag wel weer toe zullen we maar zeggen.

Waar gingen we heen, naar Bakkeveen

Ik voel me haast schuldig dat ik al een “groot” aantal dagen geen verslagje heb geschreven van mijn doen en laten. Wees gerust het komt er weer aan, zonder dat ik heb gefietst en niet in de provincie verbleef weet ik toch al dat er in de noordkop tussen Hoorn en Oostwoud 4 Questen zijn gesignaleerd door familieleden, 3 geel en 1 rood, en weet ik uit het verhaal van Rob dat die rode, oranje van kleur was en dan zit daar meestal piloot Sebastiaan in. Maar waar was ik, er ging al een tijdje de kreet “Waar gaan we heen, naar Bakkeveen” inderdaad we zijn daar 3 dagen met familie geweest en hebben ons daar prima vermaakt. Zitten, praten, lachen, lopen, klootschieten en daar tussendoor eten en drinken, het is bijna net zo zwaar als 200 km in een Quest rijden binnen 5 uur, maar dit duurde wat langer. De verzorging was geweldig net als het eten en drinken en de omgeving was buitengewoon mooi. Mogelijk zal ik morgen weer een verhaaltje kunnen schrijven over een ritje naar ……………….. we zullen wel zien.

Te koud maar wel droog.

Het is weer een dag geworden met redelijk zonnig weer maar met ‘griezelig” lage temperaturen. Vanmorgen werd ik gebeld door Bram, de oudste kleinzoon van mijn vriendin, “Opa Pé kom jij straks hier ook eten onder de middag” nou dan kan je niet weigeren als zo’n klein kereltje dat vraagt, “Zal ik dan aardbeien meenemen” was mijn vraag en dan ben je meteen nog veel meer welkom. Dus zo had ik vandaag een rit met bestemming Zuidoostbeemster waar Bram en Boris een nachtje te logeren waren bij Oma Tiny. Op de heen weg ging ik alles voor de wind maar had wel door dat het af en toe met wat zijwind “knap” koud was. Bij mijn diverse ritten was ik al een paar keer door Bobeldijk gegaan en zag daar bij een boerderij vaak een aantal grote honden liggen op de hoek van het erf en elke keer was ik er voorbij voor ik er erg in had om een foto te maken maar deze keer ging alles goed, flink remmen en de camera gepakt met gevolg dat de hele horde overeind kwam en al blaffend stelling nam. Gelukkig voor mij was het enorme toegangshek dicht en bleef het “spul” op afstand want ik vind honden best aardig als ik ze ken, maar deze kwamen niet direct vriendelijk over en net als overal zal de eigenaar zeggen “Ze doen niks hoor” maar ik vond dat hek toch een stuk betrouwbaarder. Nog geen 100 meter verder moest ik afremmen omdat moedereend met haar kroost de weg overstak en toen heb ik maar even gewacht tot alle 12 kuikens weer veilig met moedereend mee zwommen. In de Zuidoost heb ik dus een broodje meegegeten en heb daarna nog even een spelletje met de mannen gedaan waarna ik mijn weg weer heb vervolgd. Bijna langs De Woude en helemaal langs de Smaragd heb ik nog geprobeerd een glimp op te vangen van Wim of Kees maar bij de eerste was de afstand te groot en bij de tweede was de poort opzij van het huis dicht. Dus dan maar vol gas door naar de polder waar ik na precies 100 km weer achter de woning stond. De totaalteller geeft momenteel 3.524 km aan.

Leef het leven voor het te laat is.

Wat kan er veel veranderen in een heel kort tijdsbestek, vanmorgen ging ik nog enthousiast van start en vanmiddag ben ik thuis gekomen met heel andere gedachten over het wel en wee van het leven. Omdat ik al een tijdje niet bij mijn oudste broer was geweest leek het me de hoogste tijd om daar weer even langs te gaan dus op naar Wervershoof. Via de bekende route door Medemblik en Onderdijk om vervolgens via de Kagerbos Wervershoof in te gaan. Maar net op de hoek waar ik af wilde slaan kwam mij een witte Quest tegemoet rijden en uiteraard wordt er dan meteen gestopt en over en weer kennis gemaakt en ervaringen uitgewisseld. Het bleek Henk Brekelmans te zijn uit Zwaag, nooit geweten dat er in Zwaag een “Questrijder” zijn domicilie had. Hij kende diverse personen uit het “ligfietsland” en vertelde dat hij afkomstig is uit Overijssel maar tegenwoordig in Zwaag woont. We hebben even “staan” kletsen, eigenlijk zitten kletsen en dan hoort er even een foto bij die dan weer gebruikt kan worden in het verslag van deze dagtocht. Nadat we beiden onze weg weer vervolgd hebben ben ik bij broer Piet aangekomen en werd daar geconfronteerd met iemand die alles behalve goed in z’n vel zat, het gaat niet goed dat is me wel duidelijk maar dit had ik niet verwacht. Na de koffie en nog wat kletsen ben ik weer verder gegaan en omdat ik vandaag zo’n familiedag rondje in mijn hoofd had was het volgende adres bij zwager en schoonzus Arie en Githa in Westwoud, weer kletsen en vervolgens nog even naar zwager Gerard en zus Ria in Blokker, ook hier volgen dan de standaard vragen en antwoorden waarna ik weer verder ben gegaan naar Zuidoostbeemster. Hier aangekomen was ik van plan het gras even te maaien en dan weer door maar eerst moest ik een broodje mee eten om vervolgens aan de slag te gaan. Toen ik later mijn fototoestel zou pakken leek het net of er iets mee was gebeurd, wat kon ik ook niet aangeven maar toch, ik had mijn twijfels. Later kwam ik er achter en het resultaat zal ik jullie niet onthouden. Bij mijn vertrek leek de zon echt door te komen maar al snel was dat helemaal over. Af en toe zelfs een paar spatjes en venijnig koud had ik het idee. Als laatste ook nog maar even in Obdam bij Tom en Gerda langs en daar weer het zoveelste bakkie koffie tot mij genomen, het klinkt haast poëtisch. Maar de slechte tijdingen voor vandaag waren nog niet op, onderweg kreeg ik nog een telefoontje dat het met zwager Cor weer helemaal niet goed ging en dat het komende geplande weekend weleens niet door zou kunnen gaan, zo zie je maar, het leven is echt een leven van pluk de dag, morgen is misschien te laat.

Wie was de berijder van die rode Quest in Drenthe ?

Op 6 mei was mijn vorige ritje en op 7 - 8 en 9 mei was ik in de provincie Drenthe, zomaar een weekend met z’n twee als cadeautje van de wederzijdse kinderen voor onze verjaardagen van vorig jaar. Dus niet fietsen zou je denken, maar toch zo’n 100 km door het bosrijke Drenthe gefietst op de “gewone” fiets. Wat is er veel te zien in deze provincie, zo ontzettend veel mooie en brede fietspaden, echt we hebben genoten van de stilte en rust vergeleken bij onze eigen provincie. Wat ons vooral opviel in dit weekend, bijna geen wielrenners, dus ook geen onbeschoft gedrag want daar erger ik me wel vaak aan, de enkeling die we tegen kwamen groeten als normaal mens en dat mis je vaak bij groepen wegpiraten die zich “toerfietser” noemen. We hebben ook een bezoek gebracht aan het vroegere kamp Westerbork, één en al ellende uit de tweede wereldoorlog die veel indruk op ons heeft gemaakt. We wisten het allebei maar de confrontatie met de “plek des onheil” gaat je niet in de koude kleren zitten. Op één van onze fietstochtjes stonden we op een bepaald moment voor een kruising te overleggen welke richting we zouden nemen toen er een bekend geluid voor mij klonk, er is een Quest in aantocht, maar voordat ik mijn fototoestel te pakken had was hij al voorbij “gevlogen” en veel te ver weg om nog iets op foto vast te leggen. Eigenlijk één van de weinige keren dat ik een Quest op volle snelheid langs zag gaan, “Wat gaat dat hard” was mijn opmerking tegen Tiny, “Zo rij jij ook altijd” was haar reactie, ik kan dat hooguit ontkennen of beamen, ik weet zoiets niet. Voor mij bleef wel de vraag over wie was dat in een rode Quest op zaterdagmiddag rond 14.00 uur een kilometer of 4 a 5 vanaf Grollo. Uit de selectie van rijders in Drenthe met een rode Quest kwam ik uit bij Geert Oosting uit Emmen met de 253, Wim v.d.Leij uit Assen met de 187 of “Zeevogel” uit Wapse met de 247. Misschien dat één van de mannen mijn verhaaltje leest en dat er een reactie volgt, blijft altijd nog staan dat Drenthe een fietsprovincie is bij uitstek met een uitgebreid net aan prachtige fietspaden al reed deze rode Quest ook op de weg.

Wanneer is iemand "kortzichtig" ?

Omdat ik vanmorgen al vrij vroeg op was had ik een hele dag voor me nadat de was aan kant was, dus dan maak je weer een soort feestritje. Gerard mijn zoon stuurde een berichtje dat hij voor mij de nieuwste versie had van topo Benelux dus die eerst even opgehaald en meteen maar in de GPS gestopt, wegen en plaatsnamen worden niet of zeer summier aangegeven maar verder is hij redelijk gedetailleerd. Als het zo uit komt zal ik hem op de pc installeren en dan eens beter bekijken. Vandaag kwam ik weer overal en nergens, gewoon een rit zonder vaste bestemming. Ook weer niet helemaal waar want eerst ben ik naar Zwaag gereden om daar een muziek-CD af te geven en toen meteen maar door naar Zuidoostbeemster om daar wat papieren “in te leveren” voor het familieweekend wat volop in beweging lijkt te zijn. Bij Tiny was zwager Gerard druk doende met het poetsen van een auto en het lijmen van een tuinbeeld op de sokkel. Zo heeft iedereen zijn hobby zullen we maar zeggen. Na koffie en een broodje heb ik mijn weg weer vervolgd richting IJsselmeerdijk, door Volendam, wat ik ondertussen ervaar als niet moeilijk of hinderlijk, gewoon een stukje met het verkeer rekening houden en dan ga je ongeveer stapvoets en dat is ook niet verkeerd, jammer dat het net is, alsof iedereen in zo’n Quest een banaan ziet want die opmerking leek wel standaard vandaag, erg “kortzichtig” want hij is toch bijna 3 meter lang en dat haalt geen enkele banaan. Nadat ik bij Scharwoude de dijk weer verlaten heb kwam ik door Grosthuizen waar ik halverwege nog even heb staan kletsen met Ben Datema die bij zijn “nieuwe” huis bezig was met nog een aantal mensen, Ben hoopt over 2 weken te zijn geïnstalleerd en alles weer een beetje op orde te krijgen, het is hem wat mij betreft meer dan van harte gegund, hij heeft al genoeg meegemaakt in zijn nog jonge leven. Na Grosthuizen ben ik nog even doorgereden naar Obdam om bij Tom en Gerda een bakkie te doen en daarna de laatste paar kilometer naar huis waar de teller voor vandaag is gestopt op 117 km. Langs de Alkmaarseweg zag ik nog een groot perceel bloeiende paarse tulpen, het zouden weleens de laatste bloeiende tulpen van dit jaar kunnen zijn er zijn al heel wat tulpen “gekopt”. En dat er vandaag veel wind stond heb ik ook maar vastgelegd, meestal hangt de driekleur wel eens slap maar deze keer bleef hij strak staan door de harde wind.

Het "paradijs" in Oudemirdum

Net terug vanuit Oudemirdum, weer eens een keertje voor oppas-opa gespeeld. Stelt eigenlijk niet zo veel meer voor, de kinderen staan al te juichen als opa aankomt met z’n “gele banaan” en verder is het de hele dag “feest”. Thimo demonstreert eerst al zijn lego bouwwerken en Fleur werkt even later een doos met circa 1 miljoen kraaltjes over de vloer. Gelukkig is de vloerbedekking van dien aard dat ze gemakkelijk weer te “verzamelen” zijn. Na de middag, als opa heeft getrakteerd op voldoende aardbeien bij de lunch gaan we een rondje fietsen. Eerst op Thimo’s aanwijzingen door het bos naar de vijver, het is dichtbij en Fleur geeft te kennen dat dit niets voorstelt, maar Thimo is van mening dat hij al aardig ver van huis is en de eerste tekenen van een beetje “balen” worden zichtbaar. Met een ogenschijnlijk leuke smoes rijden we wat verder en komen zo op de weg naar Balk waar Fleur meteen voorstelt om even bij de winkel en mama langs te gaan. Het lukt allemaal en zo komen we met ons drietjes bij de drogisterij waar we al snel worden gesignaleerd. Nadat ze allebei iets hebben uitgezocht in de ander helft van de winkel gaan we weer op huis aan. Als we bijna thuis zijn zegt Thimo dat hij moe is en Fleur “rammelt” maar door en zegt o.a. “Thimo is geen buitenkind” ’t zal je maar gezegd worden door je jongere zus. Zo rond half 5 is alles weer gereed voor de rit terug naar huis, nog even staan kletsen met André v.d. Weijde en zijn vrouw die momenteel in het zomerhuisje verblijven waarbij tekst en uitleg van de Quest volop aan de beurt komt. Toen Siebo thuis kwam ben ik op pad gegaan voor weer 80 km. Op de heenweg had ik een foto gemaakt van een heel aantal viskotters die allemaal ter hoogte van Breezanddijk bij elkaar op het Wad voerden en ook dacht ik later op de terugweg dat ik een tulpenveld zag met gele bloemen, nou die gele bloemen klopte wel maar het was een veld met paardenbloemen. De rit naar huis ging redelijk snel, 2 uur en 4 minuten over 80 km, heen duurde het langer weet ik nog wel en na controle van de km-teller zag ik zo juist dat het gem. over 160 km op 35,6 km is blijven staan.

Het regent bijna nooit behalve de laatste 2 dagen

Het weer liet het niet toe om een leuk ritje te maken. Zondag was een dag die rond 10 uur begon met een beetje regen wat langzaam over de dag is omgezet in volop regen zonder tussentijdse droge perioden, maar morgen is het beter dacht ik toen nog. En nu, maandagmorgen wakker worden en de regen op het garagedak zien kletteren, maar straks wordt het droog, wanneer straks, het is nu ondertussen 15.15 uur en nog steeds is het niet droog. Het enige wat ik heb gedaan, is de banden allemaal zo ver opgepompt dat ze weer voldoende druk hebben want morgen ga ik als het half mogelijk is helemaal naar Oudemirdum. Dus zodoende weinig nieuws van wat er zoal langs “ ’s Herenwege” te beleven valt, morgen hopen dat er meer reuring is geweest want zulke dagen duren lang, te lang.