Bootspecial of toch gewoon de Quest

Als je de foto’s bekijkt zou je haast gaan denken dat ik een “botenfanaat” ben geworden, wees gerust ik heb maar één boot en dat is die gele en dan laat ik in ’t midden waar de Quest verder allemaal voor wordt uitgemaakt. De zon staat al hoog aan de hemel als ik zo ver ben om een ritje te plannen. Zal ik naar Zuidoostbeemster rijden of ga ik naar zus Ria in Blokker die nu alleen is of ga ik langs de dijk van het IJsselmeer om dan naar de “Zuisoost” te gaan en op de terug weg nog even naar Ria in Blokker. Eerst maar afslaan richting Medemblik en dan de dijk oppikken en zo ’t rondje maken wat ik in gedachten heb. Op de dijk ter hoogte van Andijk zie ik een prachtig schip dat heel langzaam  richting Enkhuizen gaat en ik neem de tijd om af te wachten tot hij wat dichterbij komt om zo een, naar mijn smaak , geschikte foto te maken. Als ik eenmaal weer onderweg ben word ik gebeld, waar of ik zit en of ik vanavond een gast kan gebruiken, natuurlijk en vooral zo’n gast, het is Tiny. Hiermee wordt mijn route drastisch aangepast en ga ik via Enkhuizen richting Hoorn. Op de dijk zie ik weer een opvallend bootje dobberen dus weer even stoppen enz.  Bij Hoorn ga ik via de Oosterpoortbrug via de rustigste route naar het fietspad richting Wognum en zo verder naar de polder. Net voor de rotonde bij Abbekerk zie ik een mevrouw op de fiets voor mij uit rijden die “verdacht” veel op een nicht van mij lijkt, een schuine blik omhoog bevestigd mijn vermoeden, alleen noemde ik haar Gré maar het bleek Ria Kamp te zijn heel even een kort gesprekje, Ria moest naar Medemblik invallen in de “bieb” en zo zie je maar weer als je een grote familie hebt kom je altijd wel ergens iemand tegen die tot deze “club” behoort.  Het tunneltje bij Middenmeer met het daar aanwezige fietspad is weer open na het onderhoud en zie een prachtig stukje fietspad is het resultaat.Thuis druk ik de teller weer op nul en zag dat het vandaag net 82 km was geweest wat het totaal brengt op 65.660 km. met deze Quest en het blijft nog steeds enorm leuk.

Heen met de Garmin en terug met Endomondo

Vandaag was het weer iets minder als gisteren maar het was geen beletsel om de fiets een dag rust te gunnen. Was het maandag zomaar een rondje, vandaag voelde ik min of meer de verplichting om een opdracht te vervullen. Heel simpel iets wat gisteravond was vergeten vandaag even wegbrengen met de Quest en dat is gelukt. Op de heen rit had ik op de Afsluitdijk de gunstigste wind maar ik moest wel weer omrijden bij het fietspad aan het begin van het Robbenoordbos. Vorige week donderdag zou de laatste “stremmings” dag zijn maar net als alles loopt het weleens iets  uit. Aan het eind van de dijk werd weer gesurfd door een paar enthousiastelingen wat met deze stevige wind behoorlijk hard ging. In Oudemirdum aangekomen was er meteen koffie met koek en na nog een bakkie had Thimo bedacht dat hij op opa’s  telefoon wel even een GPS kon installeren die heel gebruiksvriendelijk zou werken “Endomondo” en het werkt ook nog. Voor ik goed en wel terug ging eerst nog even een foto van het steeds verder ontwikkelende zomerverblijf, allemaal in, op en aan elkaar gezet door vader en zoon, ik vind het maar knap. Deze zomer komt er wel niets van verhuren maar volgend jaar als alles klaar is dan is dit “super de luxe”. Ik neem bij het verlaten van Oudemirdum de weg langs de kust voor zover dat mogelijk is. Eerst Laaxum  de kleinste vissershaven aan het IJsselmeer dan Stavoren waar het “Vrouwke” nog steeds over de haven uitkijkt en waar de anekdote in verschillende talen onder het beeldje staat. Vervolgens Hindelopen  en Workum om als laatste door Makkum te gaan dus de oude route die me naar de Afsluitdijk brengt. Recht tegen de wind in is nooit een probleem en het ging dus als de gesmeerde bliksem naar de overkant met een tussenstop bij Breezanddijk waar een paar Engelsen zeer geïnteresseerd waren in het gele gevaar. Nog even doortrappen en met deze omweg was ik na 182 km weer in veilige haven met het voldane gevoel dat de “missie geslaagd” was.

Ingrijpende veranderingen bij de Hondsbossche Zeewering

Alle dagen zijn anders, inderdaad niets nieuws aan, dat wist iedereen al maar toch zijn er veranderingen die niet alledaags zijn. Ik was al een hele poos niet meer echt over de “noordkop” gegaan dus was mijn idee om dat vandaag maar weer een keer wel te doen. Dus dat wil zeggen over de buitenkant langs het Marsdiep bij Den Helder een gezond ritje waarbij je volop de frisse zeelucht kan opsnuiven. Bij de vuurtoren “De Lange Jaap” bij Den Helder even stoppen en een paar foto’s maken en constateren dat zo’n Quest maar een onooglijk  klein gevalletje is op afstand en dan nog tegen zo’n immens groot wateroppervlak. Als ik de kust blijf volgen kom ik hier en daar door de duinen en later vanzelf bij de Hondsbossche Zeewering. De zon komt er af en toe bij en dat maakt het weer aantrekkelijker en ik neem bij St.Maartenszee de afslag naar het strand om daar even te kijken. Even later kom ik bij de afslag naar Petten en ga naar de Hondsbossche Zeewering om maar weer eens te zien of men een beetje opschiet met de zandsuppletie, ik zag in het begin wel een verkeersbord staan maar ging ervan uit dat dit voor auto’s was en had dus niet gelezen wat erop stond. Later werd ik er nogmaals mee geconfronteerd en besefte toen dat ik linksaf omhoog moest als ik verder wilde. Inderdaad bij Hargen aangekomen was het me volkomen duidelijk, er is daar geen doorkomen meer aan, zand, zand en nog eens zand. Ik begrijp nu een klein beetje de commotie zoals dat vanmorgen in de krant stond van natuur en milieu freaken die weer een hele hoop “beesies”en plantjes zien omkomen. Het zijn inderdaad veranderingen die niet alledaags zijn, de natuur wordt danig ontregeld lijkt wel. Later door de duinen naar de Schoorlsezeeweg passeerde ik nog iemand op een tweewielige ligfiets even een paar foto’s maken en later toen ik was gestopt hebben we even staan kletsen, de mannen kwamen uit Zwitserland en fietsten nu weer richting het zuiden, een leuke vakantie bezigheid. Toen ik thuis was stond de teller van de GPS op 106,18 km en de teller van de Quest op 106,16 km laten we maar zeggen dat beide tellers goed zijn. 

LifeLines bezoek in Sneek.

De dagen vliegen om als het mooi weer is, dan zijn ze gewoon te kort. Vandaag moest ik voor het LifeLines onderzoek naar Sneek, afgelopen maandag al een verkenningsritje gemaakt om vast te stellen dat het adres nog hetzelfde is en zodoende kon ik er vandaag zonder oponthoud in één keer naar toe rijden. In het begin van de rit moest ik dus inderdaad omrijden via de Sluitgatweg en de Noorderdijkweg om in Den Oever te komen maar verder ging alles voortreffelijk. Cornelis Lely stond nog steeds op z’n sokkel en bleef mooi stilstaan toen ik een foto maakte tegen de zon in, hij draagt nu zelfs een lichtkrans. Bij de dependance van het UMCG in Sneek leek iedereen op de hoogte van mijn bezoek van een jaar of 4 geleden want de herkenning van die aparte fiets heeft wel indruk gemaakt, de dames die ik vanmorgen trof begonnen er gelijk weer over. Het onderzoek was deze keer o.a. gewicht, lengte, buikomvang, heupomvang,  bloeddruk een aantal keren springen wat via elektronische weg werd opgemeten en gesignaleerd op een beeldscherm een aantal keren long inhoud meten enz. enz. alles via de moderne manier in en op de pc met een speciaal programma. Later ook nog een soort geheugentest op de pc en na een klein uur was deze beurt klaar. De volgende keer beging augustus volgt een tweede onderzoek, urine enz. verzamelen voor onderzoek,  bloedprikken wat zal worden onderzocht op van alles en nog wat incl. cholesterol  enz. enz. In het kort een degelijke APK zullen we maar zeggen. En na de nodige koffie met koek kon ik weer vertrekken richting Middenmeer Onderweg nog een plaatselijk monument vastgelegd en verder door naar Nijland en Bolsward. En ja hoor daar was ie weer, “Hoi Pé” een tegemoet komende auto met een oplettende chauffeur, Ben Wiggers uit Nijland kwam ik ook deze keer weer tegen. De rit begint al helemaal “eigen” te worden, amper meer op borden enz. letten gewoon doorkarren en zo kwam ik weer op de Afsluitdijk. Ik had de voordeligste wind zullen we maar zeggen en daardoor ging het als een speer richting N.H. met een gangetje van ruim boven de 40 was ik binnen de kortste keren aan de andere kant en kon thuis afmeren na een klein stukje omrijden en 145 km op de teller.

Waarschijnlijk was het een bevlieging.

Een bevlieging is het als het eenmalig is, zo heb ik dat weleens begrepen, misschien was het bij mij vandaag ook wel zoiets. Gisteren schreef ik nog dat ik een mooi weer fietser ben en vandaag kreeg ik een bevlieging, ondanks het slechte weer toch met de fiets op pad. Ik “moest” er even uit, weer een dag binnen zitten, nee dat kan niet. Om half 11 omkleden en niet meer naar buienradar en soort gelijke programma’s kijken maar gaan. En als ik dan toch ga laat ik dan maar even naar Tiny fietsen, net zo’n ritje dacht ik bij mijzelf. Van huis en via de Alkmaarseweg richting de “Zuidoost” Het is droog maar wel zwaar bewolkt en als het tegen zit heb ik over 1 minuut de eerste bui te pakken, maar nee, het bleef droog tot Middenbeemster toen kwamen de eerste druppels naar beneden, niet erg want voor je het beseft is het alweer droog. Als ik bij Tiny aankom komt de jongste kleinzoon al aan rennen, “Hoi opa Fenna is er ook” en inderdaad het kleine blonde evenbeeld van haar moeder is ook present. Thomas begon gelijk uit te leggen dat opa Pé met een “banaan” fietst, kom maar eens kijken. Dat ging Fenna net ver genoeg om een hoekje kijken kon net nog maar met dat “ding” op de foto daar was geen sprake van, dus zo kwam Thomas alleen te staan. Opa Hans en oma Gerda kwamen Thomas ophalen voor een legeerpartijtje in Bovenkarspel. Binnen lukte het ternauwernood om neef en nicht op één foto te krijgen maar er was er toch één geschikt om te plaatsen. Nadat de familie was vertrokken richting Bovenkarspel heb ik samen met Tiny een broodje gegeten waarna ik ook weer in de Quest ben gestapt om te onderzoeken of het nog een beetje droog was, het viel allemaal mee, alleen de wind leek nog wel wat harder te gaan waaien en achter de rietschoot reed het toch veiliger als boven op de Oostdijk met een hele brede sloot aan de rechterkant. Eén keer stoppen voor een wat breed uitgevallen auto en meteen een foto maken van wat gebleekte koeien en dan weer verder naar huis waar de 80 km net werd volgemaakt. Wat een heerlijk gevoel is dit weer.

Dat waren nog eens tijden

En als je dan een dag niet in de Quest zit vanwege wat minder goede weersvooruitzichten, zeg maar gewoon een klote dag met veel regen en soms stortbuien, dan ga je wat “rommelen” in het verleden en wat voor verleden. Omdat ik de laatste dagen af en toe contact had met mijn neef Johan Koomen die met een stel vrienden La Marmotte heeft gereden in de Franse Alpen, dan komen er weer beelden boven van die keren dat ik het zelfde heb gedaan. Eerst rondrijden in de omgeving, allerlei weggetjes verkennen en na zeker 20 of 30 vakanties in de omgeving van Bourg d’Oisans te hebben gebivakkeerd weet je de meeste uithoeken blindelings te vinden. Ik denk dan aan La Berarde, Col de Sarenne enz. allemaal schitterende ritjes op de racefiets. Eén van die ritten was de 174 km van La Marmotte rijden, een heel speciale. Ik meen dat er zo’n 3500 deelnemers van start gingen dat jaar, vergelijk je dat met tegenwoordig dan stelt het niet zoveel voor, maar de omstandigheden waren bijzonder slecht. Bij de start volop regen en boven op de Croix de Fer werden de eersten al in folie gewikkeld en afgevoerd, afdalen over een gedeeltelijk opgebroken wegdek en maar regenen. Op de Galibier in de sneeuwbuien en ga zo maar door, de winnaar werd toen de per augustus dat jaar prof wielrenner Laurent Brochard. Er kwamen iets meer dan 1000 deelnemers binnen, de rest was “gesneuveld” in de strijd. Ik werd uiteindelijk 437^e voor mijn gevoel niet best maar later begreep ik dat het niet zo slecht was geweest en dit alles is dan ook al weer 22 jaar geleden en misschien ben ik na deze rit pas gaan beseffen dat ik meer een mooi weer fietser ben.

Verkennigsritje "LifeLines"

Het mooie weer heeft me vandaag uitgenodigd om een verkenningsrit te maken, waar naar toe zou je zeggen, heel simpel de Afsluitdijk over en dan denkt iedereen dat is naar Oudemirdum. Nee vandaag was het een verkenningsrit naar Sneek, een heel andere kant op. Het zat trouwens niet erg mee vanmorgen, ik begon met een lekke achterband dus die eerst maar even plakken dan heb ik voor onderweg in ieder geval een extra reserve band. Lang duurt de reparatie niet en dan op weg. Het volgende obstakel dient zich aan als ik bij het fietspad langs de A7 door het Robbenoordbos een andere weg moet nemen, het fietspad wordt hier en daar opnieuw geasfalteerd volgens de chauffeur van de onderneming die zich ermee belast. Vandaag is het nog mogelijk om langs de Wieringerrandweg  om te rijden maar die “pakken” we morgen aan, was zijn goede raad. En donderdag is het fietspad dan weer open was mijn vraag, heel misschien kreeg ik als antwoord, dan meteen maar langs de Noorderdijkweg om verder strubbelingen te voorkomen, het is goed dat je dan de weg weet in deze omgeving anders wordt het toch moeilijk. Dan de Afsluitdijk op, brug open dus wachten vervolgens aan de andere kant bij Zurich weer de brug open en dus weer wachten. Ondertussen heb ik halverwege de Afsluitdijk weer de achterband moeten verwisselen omdat mogelijk het haastige plakken zichzelf straft. En dan door Bolsward, er is maar één ophaalbrug en laat dir nou voor de verandering ook omhoog staan. Ik passeerde twee auto’s die stonden te wachten en net toen ik stil stond hoorde ik mijn naam, “Hoi Pé” dat houd je toch niet voor mogelijk, ben ik dan zo berucht. Het kan ook bijna niet anders ik kom in de buurt van Ben Wiggers uit Nijland, we hebben elkaar maar heel even gesproken want de brugwachter gaf iedereen weer vrije doorgang, bij Ben thuis met zijn vrouw gaat het zo zijn gangetje, hij had nu als extra een hond en dat gaf nogal wat verplichtingen en zijn Quest had onlangs schade opgelopen omdat er een chauffeur achteruit reed en hem over het hoofd had gezien waardoor de hele voorkant in elkaar had gezeten, van fietsen komt op het ogenblik niet zoveel zei Ben nog en toen scheiden onze wegen weer. Door Sneek naar “LifeLines”( via Google kunt U lezen wat LifeLines is) ging als vanzelf, de route die ik enkele jaren geleden had gereden zat nog redelijk in het geheugen, over de spoorweg overgang rechts en ongeveer bij het station links dan zit ik aardig in de buurt en dat klopte precies, in één keer goed. Binnen even wat informatie opgedaan m.b.t. donderdag als ik hier heen moet. De dame achter de balie wist het nog precies, ”Was u hier een aantal jaren geleden ook niet met zo’n speciale fiets” inderdaad en nu weer. Na een bak cappuccino met koek ben ik weer via dezelfde weg naar huis gereden. Op de Afsluitdijk kreeg ik het idee dat Rijkswaterstaat een proeftuin op de dijk had, de Blauwe distels bloeiden op een aantal vierkante meters rijkelijk  en dat terwijl het overige van de dijk kort gemaaid was. Het verkenningsritje was dus vrij simpel en zat nog redelijk in mijn geheugen en zo was ik na 147 km weer heel en behouden in Middenmeer. Hij staat nu wel in mijn GPS en deze heb ik meteen maar opgeslagen mocht het weer nodig zijn.