Even uitwaaien

Wat doet wind met een Quest, heel weinig als je hem voor of achter hebt maar aan de zijkant kan het soms “pittig” wringen. Heel simpel op te lossen zeggen de echte kenners, een strip over de bovenkant, maar dat ontsiert zo vind ik, één van de andere oplossingen is wat rustiger fietsen, je route zorgvuldig kiezen zodat je geen zijwind krijgt of als laatste thuis blijven. Nee, dat laatste is natuurlijk een onzin uitlating maar het heeft me wel heel even aan het denken gezet, ik ben nu weer thuis en heb ervaren dat rustig fietsen en je rondje een beetje op de zijwind afstemmen weer een heerlijk vrij gevoel geeft.

Langs de Alkmaarseweg worden aardappelen gerooid en als je zo’n hele combinatie ziet draaien is het toch wel een enorm geheel. De wind lijkt zo stevig dat de schapen er allemaal maar bij zijn gaan liggen. Ik ga in De Weere nog even bij familie langs die net op het punt staan om weg te gaan dus een ander keer beter.

Via het Pannepad ga ik langs de uitkijktoren bij de “Kolk van Dussen” en kom aan het einde in Lambertschaag dan oversteken naar de polder en na 10 km sta ik weer thuis en zie dat de plant om is gewaaid, even rechtop zetten en bekijken wat de mooiste kleur geel is, ik weet het, natuurlijk de Quest al was het maar 45 km.

Vreemd bouwwerk in Friesland

Alle begin is moeilijk zegt men vaak, nou ik heb er weinig last van als je iets van plan bent moet je niet treuzelen of het nou wel of niet door moet gaan en zo nam ik vanmorgen het besluit om even op en neer naar Oudemirdum te rijden. Het windje heb ik heen mee op de Afsluitdijk en terug zien we wel weer. Op de dijk gaat het weer als vanzelf tot ik kort voor Breezanddijk een drietal mannen inhaal die met de racefiets de gang er flink in hebben. Als ik dichterbij kom zie ik het al, Dirk de Vries, Dirk Steltenpool en de middelste man ken ik niet maar het trio wisselt geregeld van koppositie en ik wacht rustig af tot na de “bult” en passeer ze vervolgens. Ze reden helemaal links en op het claxonnerende geluid gingen er twee naar rechts, ik hoorde nog een schreeuw van Dirk de Vries, “Koik uit Dirk, opsaai” en toen was de weg vrij.

En dan iets onverwachts bij het binnenrijden van Makkum kwam mij een auto tegemoet die stopte en draaide zijn raam open, schoonzoon Siebo is voor “Feadship”, een grote jachtwerf uit Makkum, onderweg naar Harlingen waar een enorm jacht ligt wat nog een paar kleine aanvullingen nodig heeft. Heel even kletsen en toen er auto’s aankwamen zijn we ieder ons eigen weg gegaan. Bianca was ondertussen al ingeseind, “Je vader komt er zo aan” en daar is het altijd gezellig onder het genot van koffie en koek.

Ze meldt nog trots dat ze een nieuwe huisgenoot hebben, een Hudson eekhoorn die weer van het buitenhok ondergronds naar het hok in de kamen kan, mogelijk komt er spoedig een vrouwtje bij want dit is wel erg eenzaam.Dan weer huiswaarts met een ommetje.

Bij het bekende punt even stoppen en een paar foto’s maken vervolgens in Stavoren ook even met de camera spelen om de “Vis van Stavoren” vast te leggen, minstens zo bekend als “Het Vrouwtje van Stavoren”.

Ik had me al een paar keer afgevraagd wat men aan het bouwen was een stuk van de doorgaande weg af dus afslaan en de zaak van dichtbij bekijken, een huis op z’n kop 3 wooneenheden, voor mij nog onbegrijpelijk.

En zo kom ik met veel wind op de Afsluitdijk waar bij Den Oever ook begonnen wordt met, …………..  ja wat zal het worden met alle veranderingen aan de Afsluitdijk, de tijd zal het leren. Thuis gekomen na een kleine afwijking van de route is het net 174 km geworden, de dag is weer goed besteed vind ik.

Vluchten voor de buien, hier niet.

43 km

Ik, wij hebben puur geluk m.b.t. de regen, als ik de berichten hoor dan is het meer zuidelijk af en toe hevig en hier is het nog steeds droog. Ik had de buienradar eerst eens serieus bekeken en ook de weerman voor Noord-Holland, Jan Visser, gehoord over wat ons te wachten stond. Voor het noordelijkste deel van de provincie zou het voorlopig wel droog blijven maar het zuidelijke deel had al behoorlijke buien te verwerken gehad.

De brug in Medemblik

Maisoogst in Twisk

Vlakbij de grasdrogerij van Wil Hartog

Verzamelen en straks naar de grasdrogerij

En zo besloot ik om even een klein rondje te maken, zus Margriet heb ik al een tijdje niet opgezocht dus eerst daar even langs en een bakkie doen. Vervolgens weer door naar huis, ook omdat de lucht steeds donkerder werd, nog even stoppen bij een vroegere buurjongen die samen met zijn vrouw net bezig was het pad wat te herstellen, even kletsen en dan door. Via Hauwert naar Oostwoud en bij Jan Geel kijken of hij al bijna weer in oude conditie is. Jan moest vanmiddag naar het ziekenhuis om foto’s te laten maken zodat de dokter kan zien of het herstel na de operatie aan zijn sleutelbeen de goede kant opgaat. Hij is ondertussen al 4 maanden onderweg om weer de oude te worden.

De eerste spatjes bij Middenmeer

Een enkel spatje op het windschermpje was voor mij aanleiding om snel verder te gaan naar Middenmeer waar het slechts 43 km was geworden.

Wat is het weer meegevallen.

Afgelopen zondag leek het er op dat deze dinsdag regenachtig zou zijn daarom had ik voor vanmorgen iets anders gepland en kon ik pas vanmiddag van start met de Quest. Een kort ritje in de buurt kan het beste had ik bedacht en dan is het min of meer vaste rondje goed te doen. Hoorn-Enkhuizen-Medemblik zoals zo vaak aangegeven als het HEM rondje.

De eerste foto is van een “oud” bedrijf onder een nieuwe naam, “De tafel van Agriport” is nu “Bij de BAAZ”. In Hoorn langs de haven hangen op een vissersboot uitzonderlijk veel netten te drogen, mogelijk een toeristisch lokkertje.

Als ik op de dijk ben zie ik dat er bij het surfstrand van Schellinkhout enorm veel zwanen rondzwemmen, alles is aan het veranderen. En even verder staat er tussen honderden ganzen een eenzame lepelaar die niet wegvliegt, terwijl de ganzen snel wegzwemmen. In de buurt van Wijdenes ligt een viermaster voor anker en een dame met paard is maar gaan lopen toen ze de Quest aan zag komen. Bij Medemblik twijfel ik even, zal ik over de vaste route langs Agriport gaan, of neem ik de Medemblikkerweg, het wordt de Medemblikkerweg. Niet veel later betreur ik mijn beslissing, ik kom elke honderd meter wel een groepje scholieren tegen op het betrekkelijk smalle fietspad, griezelig.

Niet veel later is het mis gegaan blijkt wel. Zwaailicht en hulpdiensten blokkeren het fietspad een paar scholieren kwamen met de sturen in elkaar en toen ging het fout. Heel kort was het oponthoud, alles was afgehandeld toen ik goed en wel stilstond en kon ik mijn weg weer vervolgen maar volgende keer ga ik wel weer via een andere route rond deze tijd. Het was weer een heerlijk "wegtraprondje" wat na 91 km zijn einde weer heeft gekregen.

Gang is alles of toch niet ?

Het kon niet anders, de dijk van Enkhuizen naar Lelystad is weer afgesloten voor fietsers dus als ik naar Oudemirdum wil moet ik heen en terug over de Afsluitdijk. En vandaag was het weer zo’n dag dat ik het gevoel had om even daar langs te gaan. Gisteravond al een app gestuurd met de vraag of er iemand thuis zou zijn en tot ongeveer 13.00 uur was dat het geval.

Bij het Wadden centrum is het nog erg rustig als ik daar passeer, het is er wel eens drukker geweest maar de vakanties zijn toch grotendeels weer verleden tijd voor dit jaar en dat is te merken. Als ik in Oudemirdum aankom lijkt het rustig maar Bianca is boven samen met kleindochter Fleur de kamer van laatst genoemde opruimen. Ik kleed me even om in wat droogs en daarna is er koffie met koek. De laatste nieuwtjes worden uitgewisseld en Fleur moet voor het eerst naar een andere school in Sneek en zal met de bus rond half 12 vertrekken, allemaal spannend.

Na verloop van tijd vertrek ik weer maar na de opmerking van Fleur over de fiets maak ik eerst nog even wat foto’s het viel haar n.l. op. “Wat heeft opa leuke vlaggetjes op de Quest”, inderdaad ze vallen op en dat mag. Het gaat allemaal nogal vlug, beter als op de heenweg toen moest ik omrijden en dan schiet het niet erg op, terug nam ik het risico om vast te lopen langs de dijk die z.g. afgesloten is. Inderdaad ik kwam borden tegen dat hij de laatste dagen van augustus afgesloten zou zijn maar we zijn nu september en er was geen afsluiting te bekennen, ze moeten alleen de borden nog opruimen.

Als de Quest weer in de garage staat zie ik dat het totaal 161 km is geweest en dat het gemiddelde   34 km p/u aangaf en da’s pittig voor iemand die eigenlijk geacht wordt zijn verstand te gebruiken.

Kijk dan eens goed uit je "doppen"

Eindelijk is het zover, nadat ik nog niet zo lang geleden weer eens door iemand op m’n vingers werd getikt wegens het ontbreken van, in zijn ogen een onderdeel van veiligheid, een vlaggetje, kan ik nu zeggen het is geregeld. Toen ik vorige weeg jarig was kwamen Kees en Sebastiaan ook even op visite en bij vertrek werd ik op Sebastiaans vlaggetje gewezen. Ik was al een paar keer in een winkel geweest waar ik meende dat ze zoiets ook wel in hun assortiment hadden maar in beide gevallen konden ze alleen maar nee verkopen. Via internet volgens Sebastiaan, is zo gepiept, inderdaad het is werkelijkheid geworden, ik rijd voortaan met 2 vlaggetjes zowel links als rechts. En als ze nu weer vragen waarom heb je geen vlaggetje dan kan ik een weder vraag stellen van “Ben je soms blind, bijna 3 meter lang, knalgeel en 2 vlaggetjes”

Netjes in de Quest

De barometer gaat weer goed vooruit en staat nu op 1021 hPa, het wordt weer een nieuwe zomer a.s. weekend. Vandaag was het ook prima fietsweer onderweg kwam ik vanmorgen zeker een 25 a 30 wielrenners tegen, allemaal op de Oostdijk. De eersten reden echt hard en ik kreeg de indruk dat de rest eigenlijk los gereden was, allemaal rooie hoofden en shirtjes los, nou dan weet je wel hoe laat het is. Zelf ging ik met gunstige wind ook zo rond de 40 km maar ik had geen volgers en aangekomen bij Tiny, want daar ging ik heen,  was er meteen koffie met koek. Later even het gras kortwieken, een broodje en daarna weer richting Middenmeer.

Ergens begin mei had ik een wielerset aangeschaft via internet bij wielersets.nl, de groene variant van X-TIGER, Tiny vond dat keurig netjes staan en zo kreeg ik vanwege mijn verjaardag nog zo’n set, nu de rode uitvoering. Ik kan het iedereen aanraden, prima kwaliteit met een geweldige zeem, ik ben er zeer zeker heel tevreden over.

Onderweg maak ik meestal wat foto’s en zo kwam ik ook weer langs de molen in de Beemster waar ook de schapen in het gelid lopen te grazen en thuis was de blokhut zomaar opvallend bij het weer groene gras. Het ritje was niet uitzonderlijk lang maar 88 km is toch weer acceptabel.

Het voelt als een "Nieuwjaarsrit"

Het klinkt gek maar mijn eerste gedachte vanmorgen bij vertrek was, dit is het eerste ritje in het nieuwe jaar, levensjaar wel te verstaan. Iedereen die er gisteren aandacht aan heeft besteed in welke vorm dan ook , hartelijk dank daarvoor. Het is een bijzonder drukke dag geweest met zo’n kleine 40 familieleden en ook nog twee collega ‘velonauten’ , de eerste visite was Kees van Hattem met Sebastiaan Talsma en zo ging het de hele dag door en als we dan aan het einde de “balans” opmaken zijn er inderdaad zo’n 40 mensen geweest, een gedenkwaardige 78^e verjaardag dat kan je wel stellen.              

En dan is het weer ochtend en begint het gewone leven weer, gisteravond samen met Tiny alles nog opgeruimd en vanmorgen is de aanblik dus alweer vrij normaal. Zo tegen half 11, na de buienradar een paar keer te hebben geraadpleegd heb ik me toch maar omgekleed voor een klein rondje, even de stramme spieren los maken. Het gaat eerst richting Alkmaarseweg naar Winkel dan langs de Westfriesedijk  naar Kolhorn waar Siebo en Bianca in het begin hebben gewoond en daarna werd het Oudemirdum. Het uitzicht vanaf de dijk naar de overkant is heel erg veranderd de laatste paar jaar, allemaal nieuwbouw en je kunt er zelfs een terrasje “pikken”. Als ik verder ga neem ik weer een stukje van de Westfriese omringdijk en sla af naar Wieiringerwaard om via de Walingsweg enz. in Anna Paulowna terecht te komen en met wat afslagen links en rechts beland ik op later de Balgweg.

Maar eerste nog even langs park “Hoenderdaell”  gaan waar de ingang helemaal vernieuwd is en er nog heel veel bezoekers rond lopen. De eerste druppen vallen en ik besluit om het noodlot niet uit te dagen en draai richting huis om na 56 km de “nieuwjaars” tocht als voltooid te bestempelen.