Het weer en nog iets

Het zal allemaal beter worden, hier is nog geen sneeuw te bekennen en de kans dat het nog zal vallen wordt steeds kleiner omdat de stijging van de temperatuur heel snel dichterbij komt. En als je dan i.v.m. de toch wel wat gure omstandigheden vandaag je gemak moet houden is de kans groot dat je in huis wat vertier zoekt en dat lukt nog steeds. Eerst even een ervaring die ik had via “facebook”, ja daar ben ik ook heel af en toe te vinden. Een mede velomobilist, ( wat een woord) had daar een alleraardigst stukje geplaatst over het mannelijk of vrouwelijk zijn van aardappelen, ja die Rob toont zijn gemiddelde instelling, altijd in voor een goeie grap. Mede doordat ik in mijn werkzame leven, al is dat al jaren geleden, vele jaren te maken had met aardappelen sprak dit mij heel erg aan en heb het zodoende ook met heel veel interesse gelezen en herlezen, hoe bedenk men zoiets ? Ik vond hem goed afgezien van de nationaliteit van het  “lijdend voorwerp”, ’t had ook iemand uit de stad kunnen zijn. Maar goed laten we ons meer bezig houden met de weersverwachting als ik op de verschillende mogelijkheden kijk m.b.t. het weer dan is het maandag, dus morgen al, dat de temperatuur omhoog zal gaan en dan wordt het weer onbeperkt genieten. Niet door vertellen hoor over die “patattekes”.

Niet ver van huis met deze temperaturen

Vandaag is het “goed” gegaan, ik ben niet buiten mijn boekje gegaan, gewoon een buurtritje. Het weer was er ook niet naar om erge gekke dingen te doen, wat dan ook gek mag zijn, de temperatuur is erg laag en de gevoelstemperatuur ligt nogal wat lager. Het wordt dus een buurtritje zonder extra uitspattingen in de provincie. Ik was al een paar keer bij familie op Zwaagdijk aan geweest en trof telkens een “leeg nest” maar een oud gezegde van “Driemaal is scheepsrecht” moest hier toch ook op gaan en inderdaad ze waren allebei thuis. Een tijdje alle plussen en minnen in de familie op een rijtje zetten en we weten allemaal weer hoe de vlag erbij hangt, hij wappert nog maar wat minder uitbundig. Het was koud had ik al ontdekt op de heenrit dus terug zal het niet veel beter worden. Het was toch aantrekkelijk om de hele Zwaagdijk voor de wind uit te rijden en zo via Wognum de Zomerdijk op te zoeken, het zonnetje is er geregeld maar de wolken kunnen ook een heel ander beeld scheppen als het even tegen zit. Aan het einde van de Zomerdijk ga ik rechtsaf richting Spanbroek en Hoogwoud waar ik nog even een bezoekje breng aan “Kippen Dam” die de warme er weer in kan brengen met wat poeliersproducten, heerlijk als zoiets “toevallig”op je pad komt. Het bleef dus een klein rondje wat 57 km op de teller bracht. En de “ton” komt steeds dichterbij, 54.206 km met mijn eerste Quest en op dit moment kan daar 45.348 km bij op worden geteld met de huidige.

De wil was goed maar het vlees is zwak

Als je ook even niet oplet loopt het meteen weer uit de hand, ik was echt van plan om vandaag een buurtritje te maken, maar ja, de wil is vaak goed maar het vlees is zwak, ik vind dat ik dat mooi heb omschreven. De berichten beloofden van alles en vooral veel zon, helaas hier in de omgeving was geen straaltje zon te zien maar toen ik van Tiny hoorde dat het in de Zuidoostbeemster prachtig zonnig weer was, ja dan ben ik verkocht. Omkleden en richting de zon in twee opzichten, een kleine omweg moet wel mogelijk zijn dus via de Alkmaarseweg in zuidoostelijke richting naar de Heerhugowaard en dan door naar Alkmaar om langs de Zuiddijk naar West-Graftdijk te fietsen waarna automatisch Oost-Graftdijk volgt. Bij het binnenrijden van de Beemster sla ik rechtsaf naar het fietspad langs het Noordhollandskanaal en stop om een paar heel oude knotwilgen op de plaat vast te leggen. Vorig jaar meen ik dat er een deel was “geknot” maar nu leken die bomen juist wel een beurt te hebben gehad en blijven de anderen met een volle kruin staan. Het is onvoorstelbaar dat zo weinig boom nog zo vol kan groeien, vaak is er niet meer als een redelijke bast over terwijl de stam niet meer is te vinden. Als ik bij Purmerend aankom draai ik linksaf de Zuidoostbeemster in en kom al snel bij het “tweede zonnetje”, de eerste zon begon bij Oost-Graftdijk een beetje te schijnen. Cappuccino en later een broodje gaan er altijd in vooral als je er achter komt dat het gevoelsmatig kouder is dan je in eerste instantie voor mogelijk zou houden. Als ik weer naar de Quest loop om hem naar huis te brengen schijnt de zon heerlijk en achter het huis uit de wind is het heerlijk en dat betekent dat ik nog wel een stukje om kan karren over Edam en Volendam. Zo gezegd zo gedaan en met een heerlijk gangetje heb ik de rit afgesloten via de IJsselmeerdijk langs Etersheim en Scharwoude naar Berkhout en Bobeldijk om via Wognum en Benningbroek weer in de polder aan te komen na 117 km die veel kouder aan voelden dan ik eerder had kunnen bedenken. Thuis meteen de techniek inschakelen om te zien of mijn gevoel me niet heeft bedrogen, nee hoor, plus + 3 graden en daaronder staat voelt als min – 4.

Geduld het wordt straks warmer.

Sociaal rondje

Hoe moet je zo’n rondje van vandaag nou noemen, een rondje ziekenbezoek of een rondje sociaal medeleven, ’t maakt allemaal niet uit hoe zoiets heet, het voornaamste is dat er ook een andere kant van het leven is die niet vergeten mag worden. Vorige week kreeg ik via één van de jongste familieleden te horen dat er links en rechts wat gaande was met het oudere deel van ons aller naasten. Variërende van hartritme stoornis bij de één en wachten op een dotterbehandeling bij een ander en daar tussendoor nierdialyse, gebroken heup en weer een ander met hardnekkige griep, het wordt een oud zootje zeg ik dan weleens maar alles komt weer op de rails let maar op. Als eerste ben ik langs de Tussenweg gereden om afscheid te nemen van Paul en Cuny die vandaag de verhuiswagens voor de deur hebben om na 46 jaar de polder te verlaten en de boerderij om te ruilen voor een nieuw onderkomen in Baarn. Meer dan 40 jaar op de boerderij en nu een appartement in Baarn, een wereldschokkende verandering maar wel dichtbij de kinderen en kleinkinderen in Baarn en Apeldoorn. Vervolgens door aar Westwoud bij Arie en Githa langs, gelukkig alweer thuis uit het ziekenhuis maar nog lang niet in orde, de tijd zal leren hoe één en ander zijn vervolg zal krijgen. Dan het volgende adres, in Zwaag laat Kees de veren een beetje hangen omdat de griep hem zo ongeveer in de “houdgreep” heeft en daar kan hij helemaal niet tegen. Ik kwam daar op het verkeerde moment, de tafel was gedekt en hoewel ik werd uitgenodigd om een broodje mee te eten  ben ik weer snel verder gegaan. En dan nog even door naar Obdam, Tom en Gerda hebben allebei krokusvakantie en waren thuis. Ze hadden besloten om vandaag een “vrije” middag te nemen omdat ze al weken bezig zijn met kappen van enorme bomen op hun erf om binnenkort zonnepanelen te kunnen plaatsen. Toen ik ze vertelde dat er in Oostzaan bomen worden gekapt en opgeruimd voor bedragen die variëren van  € 800,- tot wel € 1200,- en dat die bomen minder groot zijn als die ze aan de Obdammerdijk hebben omgehaald konden ze dat bijna niet geloven, Tom heeft in totaal wel zo’n 20 grote bomen omgehaald dus zo stelde hij, “Ik heb al een vermogen verdiend door het zelf te doen met hulp van familie en mijn zonen”. Toen ik weer ben opgestapt voor het laatste stukje was het net begonnen met een beetje regen, maar toch was dit rondje goed voor 67 km. Waarbij ik hier en daar toch weer symptomen zag van het beginnende voorjaar, zowel laag bij de grond als hoog in de boom. Een kaartje wat ik onlangs op de mat vond mag ook zeker in dit kader niet worden vergeten en houd je ogen open voor alles wat er in deze wereld passeert.

Hoe grillig kan het weer zijn

Het is er eindelijk weer een keer van gekomen, de eerste keer in 2013, retourtje Middenmeer – Oudemirdum. Ik had het al een aantal weken in mijn hoofd dat het de hoogste tijd was om weer even de dijk over te snorren en vandaag was het dus zo ver. Onderweg bedacht ik dat er toch wel erg weinig jeugd richting school fietste vandaag, om even later te beseffen dat het i.v.m. krokusvakantie wel stil zal blijven langs de fietspaden. Onderweg op de dijk kwam ik niet één wandelaar, fietser of brommer tegen, te koud of wat dan ook iedereen bleef in of op de verwarmde stal. Aangekomen in Oudemirdum was de hele familie aanwezig, Siebo moest venmiddag naar zijn werk, een boot die verplaatst is van Makkum naar Amsterdam en vervolgens naar Harlingen waar hij verder afgebouwd zal worden, voorlopig onder de naam “Dream” maar de echte naam is nog afgeplakt en zal t.z.t. wel bekend worden, een bootje van 99 meter lengte en bestemd voor iemand uit Rusland die zich onder de 10 rijkste mensen der aarde mag rekenen. Siebo heeft zodoende overdag af en toe vrij omdat zijn werk wat wisselend is en daarbij kan hij verder met de opbouw van het vernieuwen van hun zomerhuisje dat aan het einde van het seizoen vervangen gaat worden en alles samen met zijn vader, getekend en uitgevoerd van de eerste tot de laatste schroef, ik sta alle keren versteld van zijn werklust en twee rechterhanden, geweldig. Thimo en Fleur waren uiteraard ook thuis van school en zo zaten we onder de middag met het hele gezin aan de warme maaltijd door de tijdelijk wisselende werksituatie van mijn schoonzoon. Toen ik weer op weg was naar Noord-Holland was het nog steeds somber weer, geen zon te zien en dan te bedenken dat we het afgelopen weekend van de zon hebben genoten op het strand van Zandvoort, de eerste dag redelijk weer, de tweede dag heerlijk zonnig over het strand lopen en vandaag somberheid van vroeg tot laat. Bij het monument maakte ik een paar foto’s over het Wad en over het IJsselmeer maar de horizon ging in beide richtingen onder en over in somberheid zonder onderscheid tussen water en lucht. De afstand voor vandaag was 160,72 km met een gemiddelde van 31,7 km p/u, het wordt weer wat “dragelijker”.

"Ik ben toch niet gek"

En toen dacht ik, “Ik ben toch niet gek” vandaag moet ik even voor een boodschap naar Hoogwoud slechts een kilometer of 12 van huis. Ik noem dat vaak een retourtje “Kippen-Dam” omdat ik op dat adres een haast onbeperkte keuze heb uit allerlei poeliers artikelen en als je daar liefhebber van bent is af en toe een bezoekje voldoende om een bevredigend resultaat op te leveren. Eerst werd ik nog even ontboden bij de buren met wat medische apparatuur, alsof ik dokter ben, alles viel gelukkig mee. Maar toen ik buiten kwam voelde het  “goor” koud, regen of waterkoud ik weet het niet maar mijn laatste hoop om met de fiets naar “Kippen-Dam” te gaan was gelijk geminimaliseerd. Toen het even later ook nog heel licht begon te sneeuwen was ik er helemaal klaar mee, “Ik ben toch niet gek” zonder daarbij aan een elektronicagigant te denken. De wegen worden slechter en slechter en ik denk dan aan de mensen die vanavond van hun werk naar huis moeten, sterkte mannen en vrouwen voor de rit van vanavond.

Boodschappen doen met een omweg

Het is toch nog erg onwennig, je wil wel maar je kan niet, het klinkt vreemd maar zo is het wel ongeveer. Ik wilde veel meer maar ik kon het nog niet en daardoor werd het vandaag een ritje van net 80 km. met een gemiddelde van 29,6 km, wat zegt dit, nou mij zegt het zoveel dat allebei de getallen nog ruimschoots omhoog moeten en kunnen. Geen wind en bij vertrek nog wat zon gaf me in het begin het idee dat ik de hele wereld weer aan kon, maar heel langzaam kwam ik weer met twee benen op de grond, hoewel het zweverige nog wel degelijk aanwezig was besefte ik dat iets rustiger beter voor alles zou zijn. Ik had vooraf geen vast doel voor ogen en zou wel zien waar ik allemaal wel en niet langs zou gaan. Al fietsende bedacht ik dat ik het beste met een kleine omweg om een hoeveelheid appelen kon gaan bij mijn vaste afhaaladres in Wognum. Een omweg is het inderdaad geworden want als ik vanaf Middenmeer naar de “appelenboer” zou fietsen is dat ongeveer 32 km retour en nu is het 80 km geworden. Geen nood want het geeft aan dat de “krachten” weer terug komen, straks wat minder zweten en alles is of komt weer bij het oude. Op de foto is te zien dat ik net voldoende plaats over had om goed te kunnen zitten ook het gelamineerde wetsartikel behoort tot de standaard uitrusting en heeft al menig keer zijn diensten bewezen.

Had ik dan conditie ?

Jawel hoor het kwam er vandaag weer van, niet onstuimig maar het rijdt weer. Jan Geel gaf het al door via een berichtje wat ik later hoorde op de voice-mail, “Je Benne d’r 14 dage mee bezig”, Jan heeft bijna gelijk, voor mij duurt het nu een week en dat is gevoelsmatig al minstens 14 dagen. Goed ingepakt en de “Botterscreen” vlak voor m’n “snuffer” om de koude wind buiten te houden was het vandaag de “vuurdoop” en ik moet zeggen het ging prima, maar toch. Inderdaad maar toch, waar is mijn conditie, als ik die al had, het was min of meer zwaar, vooral op de heenweg, terug leek het allemaal alweer steeds meer op het bekende fluitje van een cent te lijken en schept het dus weer perspectief voor de komende dagen. Het ritje van vanmorgen was maar kort en vol “missers”. Eerst naar Ben en Riet in Wervershoof, niet thuis, de stoelen met de poten omhoog op tafel en verder geen signalering van leven. Dan maar even door naar Zwaagdijk, bij Gerrit en Marian ben ik ook al lange tijd niet meer geweest dus dan daar maar om een bakkie, ook niet thuis. Het mooie weer lokt iedereen de “baan” op, dan maar retour en in Wervershoof bij Aad en Ans kijken, wie weet zijn die wel aanwezig. Inderdaad die zijn er en binnen de kortste keren was er ook koffie. Aad had zich net omgekleed om naar de ijsbaan “De Westfries” bij Hoorn te gaan om met zijn eigen groepje te gaan schaatsen. Toen ik weer richting Middenmeer ging passeerde ik in Onderdijk een groep van 8 wielrenners die ik later nog vanachter heb vastgelegd toen ik was gestopt voor een paar foto’s. Net voor Medemblik haalde ik ze weer in en vroeg waar de rit heen ging, “Naar de koffie en dan weer naar huis, ’t is veel te koud” was het antwoord “En een goeie 60 km is mooi genoeg met dit weer”. Voor mij was het nog minder want toen ik thuis kwam stond de dagteller op slechts 45 km en het totaal van deze fiets op 44.866 km, nog minder dan 1000 km en ik ben over de 100.000 km in totaal met een Quest, wat een gouden greep om ooit zo’n fiets aan te schaffen.

Carnavalsoptocht in Zwaag

Waar ik vandaag was, bij de Carnavalsoptocht in Zwaag. Niet met de Quest, daar was geen plaats voor, nee, gewoon samen met de auto. Wat hebben ze er weer veel werk aan gehad, alles was tot in detail verzorgd. Elk jaar worden we uitgenodigd bij Leo en Riet aan de Dorpsstraat en dan zie je van alles en nog wat min of meer achter de schermen, eigenlijk niets vreemds alleen een onvoorstelbare enthousiaste Riet die met haar 75 jaar nog niet onder doet voor een 25 jarige. Twee jaar geleden was zwager Kees prins en dit jaar de schoonzoon van Leo en Riet Prins Bernd, zou het een familiebedrijf kunnen worden ? Alle gekheid aan de kant, het was geweldig.

Sneeuw te veel naar Hollandse begrippen.

Het is niet leuk als je wel zin hebt maar de gezondheid en vooral het weer spelbreker zijn. Gisteren nog prachtig zonnig weer en dan is de verleiding al groot maar toen ik vanmorgen naar buiten keek was alle hoop op een klein stukje ontspanning helemaal vervlogen. Niet treuren en gewoon denken dat het binnen afzienbare tijd weer allemaal normaal is, tenminste wat wij normaal noemen. In Noorwegen zal Adri wel denken waar maken jullie je druk om, nou gewoon over wat witte neerslag waar we drie keer ellende van hebben, als het valt, als het ligt en als het weggaat. Volgende keer moet het haast zeker weer over echt fietsen gaan, dit is maar niks.

Griep en geduld

Hij was er niet, gisteren niet en vandaag “bijna” niet, het is duidelijker om te stellen dat ik er vandaag ook niet ben want ik ben er niet aan ontkomen, naar eigen beoordeling is het een griepje. Gisteren kreeg ik visite en toen de visite was vertrokken voelde ik me niet zo dat ik op pad zou gaan en als je ’s avonds in de kamer bij 21 graden zit te rillen dan klopt er iets niet. Vanmorgen was het niet veel beter en zodoende bleef ik vandaag, ondanks het mooie weer, gewoon binnen. Ik moest wel een keer naar buiten om iets in de vuilcontainer te doen en toen zag ik hem staan, helemaal in z’n eentje maar wel een duidelijke aankondiging van het voorjaar, nog even geduld en het kan weer, ook met mij, maar nu nog even inhouden.

Zeilen op de wind van vandaag

Het was een min of meer nieuwe ervaring om over de dijk langs het IJsselmeer te fietsen of beter gezegd te zeilen. Eerst was ik nog “heilig” van plan om naar Oudemirdum te gaan maar de harde wind en de “toezegging” dat het vanmiddag weer zou gaan regenen hebben me doen besluiten om maar niet de Afsluitdijk over te gaan en een rondje “regio” te doen. Als eerste via de Tussenweg om bij Paul en Cuny langs te gaan die een super doordachte verhuiskaart hadden gestuurd met de boodschap dat ze in de loop van deze maand naar Baarn verhuizen. Vandaar richting Hoorn met nog alle mogelijkheden om in de loop van deze afstand of rechts of linksom te gaan, wordt het rechts dan kom ik vanzelf een keer in Heerhugowaard en als het links wordt dan komt het ritje over de dijk wel in aanmerking. Het werd links maar pas bij Scharwoude dus al een beetje uit de richting maar goed op naar de dijk en dan door Hoorn en voor de wind naar Enkhuizen. Wat heb ik vele keren gedacht aan het duet van Paul de Leeuw met André van Duin “Zeilen op de wind van vandaag”, het was echt meer zeilen als fietsen. Maar hierbij is wel een bepaalde ervaring nodig, met water rechts en storm van linksachter is het veiliger om de meeste tijd ook links van de weg te rijden, niet verstandig als er meer verkeer is maar dat was gelukkig niet het geval, met bijremmen zag ik dat op die stukken zonder te trappen de snelheid tot 44 km was gekomen, plus toch wel een beetje de angst om niet omver te worden geblazen. Op een bepaald stuk ben ik toch maar naar beneden gegaan over de parallelweg en aan het einde, toen ik niet anders kon, ben ik weer op de dijk gaan rijden, maar de bocht was nabij waardoor ik weer gewoon tegen de wind in kon trappen en dat gaat dan weer vele malen prettiger. Onderweg even van de route af om bij Dick en Greet langs te gaan waar ik meteen op de hoogte kon worden gesteld over een ander deel van de familie die met een gebroken heup in het ziekenhuis terecht was gekomen. Vervolgens weer terug naar de dijk en deze keer via Broekerhaven langs de “overhaal”waar vroeger de schuiten met tuinbouwproducten van de tuinders van hoog naar laagwater werden overgehaald. Dan door Enkhuizen langs de stadswallen op naar Andijk maar niet over het fietspad bovenop de dijk i.v.m. de wind, nee gewoon “laagvliegen” onderlangs en dat ging ook voortreffelijk. Thuis gekomen stopte een kennis uit de straat achter mij op het pad en vroeg of de rit weer ver genoeg was geweest, ik schatte het op zo’n 80 km maar toen ik de schuimkap eraf had zag ik dat de teller op 101 km was gestopt, kan ook, een beetje meer is nooit een probleem.

Verborgen en nu openbaar

Het weer zit vandaag echt niet mee om een stukje met de fiets weg te gaan, maar toch heb ik iets gevonden om over te schrijven. Gevonden is het eigenlijk ook niet, wel interessant in mijn ogen. Het heeft in beide gevallen te maken met fietsen of eigenlijk met de fietsers. Ze hebben allebei verborgen talenten die wereldkundig zijn of worden gemaakt,  in het ene geval is die bekendheid al ruimschoots in de media naar voren gebracht, de hele wielerwereld wordt op dit moment flink op de kaart gezet in negatieve zin door alle mogelijke middelen die zijn of nog worden gebruikt, terwijl die andere in mijn ogen zeker bekendheid heeft verdiend. Een ieder zal begrijpen dat de foto die ik vanmorgen via de mail binnen kreeg voor zich spreekt, maar de ander foto daar gaat het om. Wat een toevallige ontmoeting niet te weeg kan brengen, Piet Kunis de vroegere bewoner van de Vrouwenweg heeft talent en dat mag iedereen gerust weten, hij stuurde mij een foto van een schilderij dat hij zelf heeft geschilderd van zijn geboortehuis aan de Vrouwenweg en als amateur beoordelaar heeft hij voor mij een topprestatie geleverd, Lance is gezakt als een baksteen en Piet verdwijnt op deze manier tussen de “sterren”.

Waar ligt de Vrouwenweg ?

Gelukkig klopt het weerbericht vrij aardig, ’s morgens regen en later droog, dus als het droog is niet achter de geraniums maar in de weer. Allereerst moest ik vanmorgen een bericht sturen per e-mail naar Albert van Dijk uit Kampen de man die Buchenwald overleefde, voor mij een voorbeeld van doorzettingsvermogen en optimisme, 88 jaar en nog heel gewoon praten en schrijven over zijn tochtjes, nou ja zeg maar tochten van, met grote regelmaat 235 km als hij zijn “vaste”rondjes aflegt met zijn brom/scooter. Gisteren kreeg ik een mail van hem en daarin gaf hij aan dat hij hoopte mij spoedig weer een keer te ontmoeten ergens op onze tochten door den lande, geweldig zo’n man. Mijn ritje van vandaag ging via een bijna vaste route richting het zuiden, ik kan dan wel aangeven waar ik allemaal door en langs ging maar het kaartje bekijken zegt genoeg. Wel kwam ik op een bekend adres in de “Zuidoost” en dan is het meteen weer een heerlijke cappuccino en bijkletsen. Toen ik daar weer wegreed ben ik een stukje over de Oostdijk gegaan tot aan de afslag naar Kwadijk, griezelig met zo’n enorme dwarswind en rechts een grote ringvaart, ik heb meer links als rechts gereden en kon gelukkig rechtsaf richting Kwadijk en iets verder naar Hobrede. Daar zag ik een bord staan op de kruising wat bijna net zo lang is als het hele dorp, maar het getuigd wel van optimisme. Op de heenreis had ik al een paar foto’s gemaakt van een speciaal naambord, “Vrouwenweg” hoe kom ik daar zomaar bij, een paar dagen geleden kwam ik Piet Kunis uit Hoorn tegen en die vertelde dat hij mijn blog al jaren volgt en genoot van de foto’s die er af en toe te zien zijn van de Beemster, Piet zijn wieg stond n.l. in één van de 4 boerderijen aan de Vrouwenweg. Mijn ritje ging richting Middenmeer voor de wind en dat is wel te voelen want de tweede helft van de totaal 84 km ging veel sneller als de eerste.

Stormachtig uitwaaien

Zal ik wel, zal ik niet, dat was mijn vraag vanmorgen, met de fiets naar een verjaardag gaan. Het is geen fiets geworden maar toen ik in “nette” kleding zo ver was om te gaan begon ik toch weer te twijfelen, maar nee het bleef de auto deze keer. Tegen 1 uur was ik weer thuis en op dat moment was het duidelijk, eten omkleden en even uitwaaien, Het was niet de bedoeling om ver van huis te gaan dus gewoon even mezelf uitlaten en wind snuiven, tjonge wat stond er een storm. Niet dat ik er veel last van heb gehad, de zijwind bleef mooi achter de bomen langs de Zuiderzeeweg, dan door Slootdorp en toen weer achter de bomen langs de Slootweg. Ik had in mijn hoofd om van de westkant van Wieringen over het eiland naar Den Oever aan de oostkant te gaan. Het ging als een raket, nog nooit zo’n gunstige wind gehad denk ik, zonder trappen was 35 km geen probleem en een beetje bijtrappen geeft je het gevoel dat je begint te “laagvliegen”. Iets voor Den Oever langs het Wad even stoppen voor een paar foto’s, (het water leek allemaal te zijn weggewaaid) voor het eerst komt de zon er doorheen en zie ik verder alleen maar blauwe lucht. De zomer komt er zeker aan, moed houden. Na Den Oever, waar men volgens de laatste berichten de coupure afsluit i.v.m. te verwachten hoogwater, ben ik via het Robbenoordbos naar Wieringerwerf gereden en zo weer naar huis net 48 km had ik nodig om gevoelsmatig uit te waaien.

1We - Een Wereld Idee

Dit kon ik niet nalaten, zulke foto’s krijg je niet zo gauw te pakken vooral als het nog familie is ook. Sandra Smit-Korse doet enorm haar best om een knap rondje te maken maar zoals ze zelf al aangeeft is de fiets moeilijk in zijn spoor te houden, daarom één en eenmalig advies, neem gewoon een velomobiel wat onder de naam Quest wereldnaam heeft gemaakt, helaas niet geschikt voor wat jullie van plan zijn.

Vanmiddag nog even de schokbreker opgeknapt, ik zou ook piepen als ik in zo'n vuile omgeving zou moeten werken.

Blauwe Mango met racekap

Soms heb ik een rondje gemaakt en als ik dan thuis kom sta ik soms versteld van de afstand die is afgelegd, vandaag is het net andersom, ik dacht dat ik een flinke ronde had gereden maar nu ik binnen ben zie ik dat het maar 55 km is geweest terwijl het gevoel “zegt” dat het een veel grotere ronde was, niet dus. Omdat de berichten regen hebben voorspeld leek het mij verstandig om maar tijdig een ritje te maken want straks gaat het regenen. De start was niet helemaal vlotjes, bij het naar buiten rijden vond ik dat het niet soepel liep en dat betekent dan dat er een band leeg is, inderdaad rechts voor moest “onder het mes”. Even klussen en dan toch van start richting Alkmaarseweg en dan zie ik wel waar en hoe mijn ritje gaat. Na verloop van tijd kwam ik bij het Verlaat, de aanloop naar de grote “verkeersader” van N.H. het zal nog wel even duren, maar als het klaar is zal het verkeer veel sneller deze kruising kunnen passeren vanuit Alkmaar richting Middenmeer en vanaf Hoorn naar Schagen vanaf de A.C.de Graafweg. De fietsers gaan straks onder alles door waar nu hard wordt gewerkt aan een tunnel waar veel beton in wordt verwerkt zoals dit plaatje laat zien. Na een paar bochten en oversteken reed ik op de A.C.de Graafweg richting Wognum enz. Toen ik goed en wel de gang er weer in had kwam mij een blauwe Mango tegemoet, stoppen en horen wie er achter de racekap verborgen zit, Piet Kunis uit Hoorn. En als je dan even met elkaar “zit” te kletsen blijkt dat de wereld weer echt klein is, een goeie kennis en ex-collega van Piet blijkt weer een aangetrouwde neef van mij te zijn, Dirk Steltenpool uit Onderdijk, zo zie je maar niet te veel kletsen want anders zijn we straks echt allemaal broers en zussen. Toen we weer ieder onze eigen route hebben vervolgd was het voor mij een stukje door de Heerhugowaard en zo naar Middenmeer waar de 55 km de ronde compleet hebben gemaakt.

 

Omdat de rechter veerpoot/schokbreker wat begint te piepen zal ik die straks even demonteren en opnieuw invetten opdat alles weer stil zal worden.

Klittenband ophalen

Het was vanmorgen heerlijk zonnig en dan ga je meteen weer plannen maken, welke kant ga ik op. Ik moet nog wel een keer even naar Wim om een stuk klittenband, je hebt het zelden nodig maar als het weer zover is ben ik er doorheen dus als het zo uit komt op naar De Woude. En net als altijd, als ik ga is dat niet standaard heen en terug, nee dan moet er een ritje van gemaakt worden wat “rondje” kan heten. Zo tegen half 11 stond ik in het andere “pak” en ben ik meteen maar richting Zuidoostbeemster gereden want dan kom ik met een omweg bij Wim op De Woude terecht. Dus op naar Tiny, ze schrok wel een beetje van mij, al een tijd niet gezien en dan is ie er zomaar weer. Wat bijkletsen en na een hapje en een drankje weer door, Tiny ging tennissen met haar clubje, de buitenbaan is weer sneeuwvrij dus het kan weer. Via de Purmerenderweg naar het fietspad langs het Noordhollandskanaal en dan richting Oost en West-Graftdijk, dan nog een paar kleine bochtjes en je zit zo op De Woude. Wim was druk doende in zijn laboratorium/werkplaats ik weet niet waar het ‘t  meest op lijkt, alle technische materialen zijn bij de hand en de banden voorraad is eveneens in ruime sortering voorradig, alle soorten en maten zijn ruim aanwezig en er werd net weer een nieuwe band om de velg gelegd, nu een spijkerband en als de buitentemperatuur weer op het juiste niveau is gaan de rolproeven weer verder met de pendel. Ik heb mijn bestelling kenbaar gemaakt en even later was ik voorzien van beide soorten klittenband, zowel de lusjes als de harige strip is weer beschikbaar mocht ik het weer nodig hebben. Na de oversteek van de Markervaart was het bijna alles voor de wind richting Middenmeer. Onderweg ben ik nog even bij Tom en Gerda aan geweest en heb daar koffiegedronken waarna het laatste stukje naar huis snel werd afgelegd, het is dan ongeveer even aandrukken om daarna weer te remmen, je bent zo weer thuis wat vandaag na 106 km het geval was.

Op naar gladde banen

Nog een paar dagen en we zijn mogelijk verlost van de winterse ongemakken, voorlopig althans want er kan nog heel veel ellende op ons afkomen. Maar als ik het voor het zeggen zou hebben dan gaan de temperaturen vanaf zondag geregeld met een graadje per week omhoog zodat we er rustig aan kunnen wennen, meer mag ook laat ik wel duidelijk zijn maar je moet weer niet alles in één keer willen. Als het dan ook nog droog blijft is het helemaal voor elkaar en krijgen we niet te veel lekke banden waarbij we uitgaan van mooie fietspaden en gladde wegen waarbij het niet nodig zal zijn de baan te dweilen net als bij het schaatsen. Ook is het niet ongewenst met een uitgerust en opgeruimd hoofd aan het seizoen te beginnen na het minder aantrekkelijke weer.