Koerswijziging maar wel 88.888 km

Inderdaad een koerswijziging, mijn eerste klus van vanmorgen was weer een stukje tuin ontginnen, nog één keer en ik ben rond. Na deze lichamelijke oefening van rug-training heb ik mezelf getrakteerd op een bak koffie met koek, ik was er aan toe. De volgende fase is omkleden hier en daar iets in de fiets en gaan met die “banaan”. M’n gevoel zei dat ik maar even naar Oostzaan moest fietsen dus van start om via de Alkmaarseweg die kant op te gaan. Op een bepaald moment zag ik dat er iemand op de racefiets enorm zijn best deed om mij in te halen, rustig laten komen en dan zie ik wel was mijn eerste gedachte. Op een bepaald moment zag ik dat het gat tussen ons steeds groter werd wat me niet direct verwonderde. Later bij een paar oversteken om de polder te verlaten en dan via Aartswoud mijn weg te vervolgen kwam de wielrenner gelijk mij aan de overkant wat ik niet eens had gezien. “Hoi , ik dacht al dat jij het was” was het eerste wat hij zei, en nog zag ik het niet tot hij zijn naam noemde, “Ben Datema” en toen was het duidelijk, met een zonnebril en wat “ruigte” om de kin kan iemands gedaante flink veranderen. Ben was naar zijn ouders geweest en zou daar een “bakkie” doen maar er was niemand thuis dus ging hij meteen weer richting Grosthuizen. Doordat hij als piloot werkzaam is heeft hij mooi de gelegenheid om af en toe overdag te kunnen fietsen, met een baan van 8 tot 5 zou dat nooit mogelijk zijn vertelde hij. We reden zo een tijdje samen op totdat Ben aangaf dat hij moe begon te worden, het was pas de tweede keer dat hij dit voorjaar op de fiets zat, na nog vlug een paar foto’s te hebben gemaakt ben ik weer op eigen snelheid verder gegaan en bedacht even later dat ik beter mijn koers kon wijzigen, niet naar Oostzaan maar gewoon een rondje zoals ik zo vaak maak. Op de dijk was de eerste passage een paar dames die tegen wind in niet veel gang meer konden maken en even later kwamen er een stuk of 8 a 10 gemotoriseerde politieagenten mij tegemoet. In Enkhuizen blijft de Dromedaris toch een mooi gebouw om een foto van te maken terwijl later op de dijk  de golven op het IJsselmeer nogal “stevig” waren. Na Medemblik waar de geveltje aan de haven toch een prachtig beeld vormen ben ik in de polder langs de nieuwe brug van de Westermiddenmeerweg gereden, nog een paar weken dan moet het wel klaar zijn denk ik. Bij W. Postema werd op het land al druk geplant, ik kon niet beoordelen wat het was maar de planten van Gitzels BV werden vlot geplant. En dan is het zo ver, bij het uitstappen controleren hoe het er voor staat, precies 100 km dus met deze fiets 88.888 km gereden en alle kilometers met onvoorstelbaar veel plezier, echt een aanrader voor twijfelaars.

Omrijden bij Schardam

Dit is nog een kort stukje video van de rit van deze zonnige maar koude 14^e maart 2016. Bij Schardam wordt al maanden gewerkt aan de bouw van een nieuw gemaal om iedereen in dit gebied een droge voeten garantie te geven. Omdat vele fietsers en ook ligfietsers  ( waaronder ikzelf)  het advies van omrijden negeerden, zijn er nu borden geplaatst die het tot verboden gebied maken voor fietsers, dus nu echt 2 minuten omrijden. 
Klik op onderstaande link

https://youtu.be/R7Ecpiltv2s

Leuk ritje.

Het is alweer 14 maart 2016, de kalender is alle dagen een stap verder als ik ’s morgens opsta, weer een dag is er geschiedenis geworden zonder dat iemand hier iets aan kan veranderen. En ik geniet alle dagen van het leven dat veraangenaamd wordt door een rondje fietsen. Zo was ik op deze maandag richting Alkmaarseweg gereden zonder speciale bestemming, ik moest de rug even ontspannen na een tijdje spitten in de tuin, in etappes komt het allemaal goed, en zo reed ik richting het bord dat aangaf dat ik hier niet langs mocht, de parallelweg is de aangewezen route en aan het eind zag ik waardoor, de bomen worden gesnoeid. 

Eerst maar eens naar Obdam, je weet maar nooit of ze thuis zijn en zo langs de Berkmeerdijk kom ik er vanzelf, met de 2 soorten molens in beeld een foto maken.

 Mijn vermoeden is weer bevestigd, ze zijn weer in hun rol van oppas opa en oma een tijd die alweer ver achter mij ligt. Laat ik dan maar doorrijden naar Edam misschien dat ze daar bezig zijn in het huis van Hugo en Elise ik ben nu toch onderweg. Het is prachtig weer alleen de zijwind is het enige wat ik als niet zo prettig ervaar. In Edam is Tom bezig en hij vertelt me dat Gerda in Amsterdam oppas heeft over de jongste telg in de familie en dat hij er straks ook weer heen gaat. Ik heb het onderkomen van de jongelui binnen van boven tot onder bekeken, lang niet gek maar een “klein jaartje” klussen zit er voor Tom nog wel in denk ik. Daarna weer richting Middenmeer via de dijk langs het IJsselmeer naar het noorden, de wind zit mooi achter de dijk en het fietst weer heerlijk.

 En dan passeer ik diverse keren hele velden met ganzen, niet normaal, wat zal de overlast straks weer enorm worden met alle jongen die hier uit voortkomen. Als ik op grote afstand inzoom zie ik ook nog een “langoor” die even poseert voor hij langs de ganzen zal snellen. 

Als ik thuis ben staat de teller nog 100 km van de 5 achten af.

 Zaterdag maakte ik nog een paar leuke foto’s van wat vogeltjes op het “voertafeltje” een koolmees en pimpelmees die ogenschijnlijk met elkaar discussiëren over wie er meer mag eten en later ook nog een staartmeesje. De Quest gaat weer naar binnen na 106 km en heeft morgen rust.

Zomer in Holland ?

Het is nu wel ongeveer zeker, de zomer is van start en de vooruitzichten zijn ook goed, wat wil een mens nog meer. Het ritje van vandaag is vrij simpel even op en neer naar de “Zuidoost” maar voor het zo ver is ben ik thuis nog even bezig geweest met het omspitten van de tuin, het begin is er en de rest volgt in etappes. Dan omkleden en op pad, ik meende vorige keer een bord gezien te hebben bij het begin van het fietspad langs de Alkmaarseweg en inderdaad dat klopt want aan deze kant bij Middenmeer staat er ook één. Dus dat zal wel via de parallelweg worden volgende week, is ook geen probleem, ik denk dat ze de beplanting flink gaan snoeien. Ik ga deze keer langs Oudendijk en kom dan via de Nekkerweg in de Beemster waar al jaren een afgezaagde boomstronk dienst doet als kabouterwoning. Er is kort geleden weer een boom “gesneuveld” en meteen is er een tweede kabouterwoning uit de grond gestampt, grappig nu heeft de eerste buren. Tiny is niet thuis en dat is geen verrassing, ik doe datgene waarvoor ik gekomen was, grasmaaien, de eerste keer dit jaar, het knapt er altijd weer van op. Als ik klaar ben vertrek ik weer via een aantrekkelijk route en dat is via Kwadijk en Edam naar de dijk langs het “Markermeer” ’t is maar moeilijk wennen, ik houd het voortaan maar gewoon op het IJsselmeer. Op de dijk lopen heel wat schapen, zag ik gistermiddag de eerste lammeren, hier “stikt” het ervan zowel wit als zwart, en ook al van die onooglijke gele nummerplaten in de oren. Ik ga graag langs de dijk omdat er weinig verkeer is en het ontbreekt er aan zijwegen, heerlijk doortrappen. Alleen het laatste stukje vanaf Benningbroek richting Abbekerk wordt het fietspad weer ingenomen door een auto van “Hollands Noorderkwartier” en het is jammer dat je dan alle keren weer moet vaststellen dat die mensen nooit fietsen anders lieten ze wel wat meer ruimte. Maar goed zij doen het voor hun werk en ik wordt geacht tijd zat te hebben. De rit eindigde weer in Middenmeer na 93 zonnige kilometers.

Anders dan anders

Achteraf viel het mee, toen ik vanmorgen een paar boodschappen had gedaan met de “huistuinenkeukenfiets” vond ik het gemeen koud, maar later met de Quest viel het mee. Ik had eerst nog snode plannen om naar Oostzaan te fietsen maar ik ben door de eerste koude ervaring maar van gedachten veranderd en heb eerst een foto afgeprint op fotopapier van, “mijn vriend van langs de weg” hij stond er op in vol ornaat aangekleed op zijn brommer en die foto heb ik naar zijn zoon Jan op Wieringen gebracht, Albert van Dijk komt daar wel meer en of we elkaar toevallig weer treffen zal de tijd wel leren. Jan was druk met het verzorgen van werklui die naast zijn huis bezig zijn en de volgende keer moest ik een bakkie bij hem doen. Ik was van plan om even naar Obdam te gaan en met een omweg kom je daar vanzelf. Ik ging via Anna Paulowna en bedacht dat ik wel even bij Hemmo IJzer aan kon gaan waar ik ooit de AGU-MontVentoux tocht mee heb gefietst, 1000 km door de Franse Alpen. Het contact was in de loop der jaren totaal “verwaterd” maar we zijn weer een beetje bijgepraat. Jammer dat Truus zijn vrouw niet thuis was die zat met hun dochter in het ziekenhuis voor een chemobehandeling, hopen dat het weer goed komt. Na dit onverwachte bezoek weer verder via wegen waar ik al een hele tijd niet meer had gereden. Het ging van goed “geklede” Alpaca’s tot de Baleinenbrug en de ervaring dat je als fietser vanaf Schagen naar Oude-Niedorp mooi de klos bent als je niet van fietsen houd, omrijden en afsluitingen enz. enz. ik kwam er tenslotte weer uit en kon mijn weg later weer vlot vervolgen. Aan de Obdammerdijk is niets te bekennen dus weer verder waar ik in de bocht nog een keer ben gestopt omdat de sloper van de woning, in die hoek, een prachtige gele helm droeg, echt een Quest-kleur. Al met al een gezond ritje waarbij ik later ook nog een bezoek heb gebracht aan “Kippen-Dam” met als resultaat heerlijke kippenpoten die er na 77 km best weer in gaan, niet allemaal in één keer hoor, wees gerust.

Met een ommetje op verjaarsvisite

Het weer is iets anders als gisteren maar toch redelijk goed fietsweer en als je dan in een grote familie zit zijn er af en toe ook verjaardagen die gevierd worden en zo ook vandaag. Gerard is vandaag 77 geworden dus even naar Zwaag met de Quest, het is maar 20 km en ik kom zonder buien aan. Koffie, gebak enz. enz. het is gezellig en als ik weer opstap is het nog steeds droog en zie ik geregeld een beetje zon. Om nou zomaar weer via de kortste weg naar Middenmeer te gaan is me net gek genoeg dus er volgt een ommetje via Hoorn naar de dijk langs het water op naar Enkhuizen enz. enz. dan kom je vanzelf in Medemblik.  De lucht ziet nou niet direct om over naar huis te schrijven, ik zie wel hoe het komt. Bij Schellinkhout heb ik al diverse keren vreemd opgekeken van de voorraad fietswielen in de “achtertuin” van een woning , nu maar een keertje stoppen om er een foto van te maken. Bij Enkhuizen staan de narcissen volop in bloei langs de haven en als ik de “Haringstad” weer verlaat moet is stoppen voor wegwerkers of in dit geval fietspadwerkers, langs de kraan ging net aan maar de auto die daarna volgde had toch zoveel ruimte nodig dat het veiliger was om er maar even op handkracht er langs te gaan, even wegzakken en ik zou zo bij de dijk neerrollen dus veiligheid voor alles. Amper een kilometer verder zag ik de eerste lammetje buiten lopen, alle tekenen van het voorjaar zijn er maar die temperatuurmoet nodig omhoog, ook na de 90 km van vandaag.

Een klein ritje met grote waarde voor mij

Het was weer een wonderlijke dag vandaag, ik heb weer ervaren hoe een heel klein ritje weer een onvergetelijke ontmoeting in “petto” had. Het weer is van dien aard dat een langere rit tot de mogelijkheden behoort maar ik had nog een vraag van schoonzus Riet m.b.t. een foto die wat bewerkt moest worden en afgedrukt dus at eerst even realiseren. Als dat klaar is breng ik de foto meteen naar Zwaag een ritje van hooguit 20 km en dan zie ik verder wel weer. Ik ga via Wognum en zie dat ze, de enkele jaren geleden aangelegde uitloop van de Westfrisiaweg,  weer aan het afgraven zijn. Als alles straks klaar is moet het prachtig zijn volgens de kenners maar het leed wat voor velen ingebouwd is vergeet men. In Zwaag aangekomen blijkt er niemand aanwezig dus via de brievenbus komt het toch op z’n plek. Dan door via Blokker en Zwaagdijk naar Wervershoof met onderweg de diverse familieadressen bezoeken, het gaat overal goed, blij om te horen. Onderweg zie ik de eerste tulpen alweer in bloei staan in een tuin langs de weg, het voorjaar komt er echt aan. Ik ben alweer vrij vlot richting Middenmeer en als ik op Onderdijk rij zie ik parallel op de hoofdrijbaan een brommer naast mij rijden, ik rijd zelf op de andere weg omdat er een verbodsbord voor fietsers aan het begin staat. De persoon op de brommer maakt wat gebaren en zegt ook iets maar ik herken hem niet en ook wat hij zegt komt niet erg duidelijk bij mij over. Aan het eind van het dorp stopt de bromfiets en dan herken ik hem “Mijn vriend van langs de weg” Albert van Dijk. Hoe is het mogelijk, Albert had in zijn laatste mail al aangegeven “we zien elkaar straks wel weer een keer onderweg” en nu was het dus weer zo ver. Wat een geweldige kerel, 91 jaar en nog even vanaf Kampen een rondje met de brommer met via Lelystad en Enkhuizen naar Den Oever en zo weer over de Afsluitdijk naar huis en of “Misschien ga ik nog even naar zoon Jan op Westerland dan wordt het een rondje van 227 km” De ontmoeting met dit fenomeen ervaar ik alle keren als een wonder, hoe iemand op zo’n leeftijd nog zo blij en gelukkig door het leven kan gaan na al zijn ervaringen in Buchenwald.

Eindelijk kon het weer.

Eindelijk, na twee dagen niet de deur uit te zijn geweest met de Quest kon het vandaag weer zoals we het liefst gaan, zon en droog. Ik ging vandaag van start met een klein beetje een dubbel gevoel, blij en toch wel enigszins onder de indruk van de ervaringen van gisteravond. Ik werd n.l. gebeld door een mevrouw die vroeg of ik die Pé Koomen was die vaak door Noord-Holland fietste met een ligfiets, ik kon dit beamen dat dat inderdaad het geval is. En toen kwam de vraag, “U heeft wel eens een foto van mijn vader gemaakt in zijn ligfiets en die zouden we erg graag willen hebben, onze vader is vanmorgen n.l. overleden” Ja dan schrik je toch wel even, maar dan komt de vraag, “Wie is uw vader” en als antwoord hoor ik dan “Nelis Bakker”. De meesten van de lezers zullen denken, ’t zal wel,maar ik ken die man niet. Om kort te gaan Nelis Bakker reed mee met de oliebollentocht van 2011 en kwam toen in het nieuws op de T.V. samen met de jongste deelneemster die uit Limburg kwam, hij was de oudste met zijn 75 jaar en was ook nog 50 jaar getrouwd. Ik heb heel wat doorgebladerd in mijn blog en later in de voorraad CD’s en DVD’s en vond uiteindelijk de foto die de familie op het oog had, meteen naar de familie Bakker gemaild en een dankbare positieve reactie wat me echt goed deed, blij dat ik iemand kon helpen, zo zie je maar waar het bewaren van gegevens soms goed voor kan zijn. Dit allemaal even terzijde, ik ben van start gegaan om bij wat familie langs te gaan waar ik al een poos niet meer ben geweest, als eerste naar zus Margriet dus via Medemblik en daar heb ik weer een positieve ervaring opgedaan. Juist toen ik langs het verzorgingstehuis reed kwamen daar mensen aan lopen die de weg over zouden steken. Wat schetst mijn verbazing het is zwager Paul die moeilijk ter been is en niet zoveel meer van de wereld kan volgen, zijn dochter Ans met haar kinderen hebben hun vader en opa mee genomen om een tijdje te genieten van het mooie weer. Stoppen en even kletsen, het mooie weer brengt alles en iedereen weer naar buiten. Ik ga weer verder om te ervaren dat Margriet niet thuis is. Ik zie in de verte “De Kooi” oftewel de eendenkooi waar ik als kind heel veel kwam en wat nu allemaal te koop staat. Dan maar naar Arie en Githa die er wel zijn, dus koffie met koek en ervaringen uitwisselen. Vervolgens naar Blokker waar zus Ria ook niet op honk is, dan door naar Obdam om bij Tom en Gerda de zoveelste gesloten deur de “hand” te drukken. Na 68 km stond alles weer op zijn plaats en kon ik mijn stukje schrijven.