Hij is er weer en hoe.

 

Na de frustraties van vorige week nu maar weer een stukje ervaring en gezondheid opgedaan op het vaste rondje over Hoorn, Enkhuizen en Medemblik, het HEM-rondje. Vorige week kreeg ik een domper onderweg tijdens een gepland rondje van naar schatting zo’n 125 km. Ik werd toen na de eerste 30 km gebeld vanuit het ziekenhuis waar ik te horen kreeg dat ik onmiddellijk moest stoppen met een bepaald medicijn wat ze zelf voorgeschreven hadden, een medische misser. De gevolgen van dat ene telefoontje werden achteraf vier bezoeken aan het ziekenhuis, en dat terwijl je jezelf zo goed voelt. Maar goed iedereen kan fouten maken en vandaag heb ik weer een heerlijk rondje kunnen wegtrappen.

Eerst naar Hoorn waar ik mooi op tijd door kon rijden omdat het kermis gebeuren nog in ruste was, niets voor mij die hoge nieuwe attracties. Onderweg nog wel even in de remmen knijpen en het paardenvolk rustig laten passeren, op de dijk ging het weer voorspoedig.

Onder op het water zag ik nog een jongeman die zoet kon spelen met een grote “luchtband”.

Ik was er bijna voorbij gereden omdat ik er te laat erg in had, Ed de Boer met zijn vrouw Juul stonde langs de weg en ik keek meer naar het water of ik de “Kano-man” nog zou zien gaan in zijn ranke bootje en had ze nooit langs de weg verwacht dus even bijkletsen omdat Ed ook de nodige ervaring heeft met zijn “rikketik”.

Dat de ganzenplaag steeds groter wordt blijkt wel uit de volgende beelden ik kon er maar een klein deel van in beeld brengen.

In Enkhuizen blijven de zwanen de dienst uit maken bij de eenden en andere watervogels. Dan verder richting Andijk Wervershoof enz.

Heel veel bootjes op het IJsselmeer en bij Onderdijk staat de Dijkwerker nog steeds op z’n plek en schiet hij geen meter op met spitten. Het ritje van vandaag zat er na 93 km weer op maar ik heb er wel van genoten.

Een droge rit in het polderlandschap

 

87 km

Daar gaan we weer, even een kort verslagje van deze dag die voor mij de week alweer afsluit. Het was mijn bedoeling om via de aardbeien leverancier een paar doosjes op te halen en naar Tiny te brengen. Op mijn manier op het juiste moment gestart om op tijd in de Lekermeer te zijn.

De boosdoener was snel gevonden

Helaas het zat deze keer niet mee om in één keer mijn doel te bereiken bij het nemen van een bocht voelde ik dat het achter weer mis was, inderdaad stoppen en vaststellen dat ik aan de bak moest. Een oponthoud wat niet in mijn berekening zat om op tijd mijn inkopen te doen. Toen ik weer op weg was had ik mijn twijfels al en inderdaad, als ze er al waren geweest, nu was er niets meer wat met aardbeien te maken had. Een ander route kiezen en Tiny even berichten dat er geen “zomerkoninkjes” waren als reactie kreeg ik te horen, “Maar je komt toch wel even langs” dus een beetje bijsturen en richting Zuidoostbeemster.

Opruimen van de stormschade

Langs de Oostdijk werd op dat moment een omgewaaide boom opgeruimd. Het was weer net als altijd gezellig en na verloop van tijd ben ik weer richting de thuishaven gegaan.

Een klein stukje ergernis met uitzicht
op wat Microsoft "presteert"

Als ik in de polder fiets is het nieuwe gebouw van Microsoft echt onooglijk lelijk en dan heeft de gemeente er nog een bankje geplaatst om de wandelaars en fietsers de kans te bieden van dit vervuilend gebouw alles waar te nemen en het eventueel mooi te vinden.

Bijna thuis

Als ik het fietspad volg en ik de bochten overzien kan weet ik dat ik bijna thuis ben na 87 km.

Na regen komt zonneschijn

 

De start van de dag was slecht en daar zeg ik niets te veel mee, regen en nog eens regen, om te fietsen zag het er somber uit. Dan bedenk je van alles maar vaak moet je dan buiten zijn en dat is te gek met dit weer.

Maar niet getreurd vanmiddag zal het beter zijn. Inderdaad het begon wat op te klaren en het werd zelfs droog, nog even wachten tot ruim 13.00 uur want dan komt er nog iets volgens verschillende weerprogramma’s maar niet veel later was ik onderweg. Ik had in m’n hoofd om via Obdam naar Wervershoof te gaan ik was vooral op het laatste adres al lange tijd niet geweest. Er staat een stevige wind en op de open stukken leek het net hard genoeg te waaien, uitkijken dus.

Er wordt overal in de polder gegraven voor kabels of leidingen en dan is het ’t simpelst om op het fietspad te gaan staan een fietser, is en blijft, een derderangs verkeersdeelnemer. In Obdam is alleen zwager Tom aanwezig en we kletsen even over de toestand in de wereld en na een glas frisdrank ben ik weer opgestapt om naar Wervershoof te gaan en Margriet met een bezoekje te vereren.

In de verte zie ik een gele Mango aankomen, inderdaad Kees Schouten uit Berkhout dus even stoppen en bijpraten. Bij Margriet gaat het leven ook gewoon door en als ik weer opstap is het al bijna 16.00 uur, ik kan nog net om half 5 thuis zijn om eerst het gras nog even te maaien na een ritje van 61 km.

Het was weer de hoogste tijd

 

Het was weer zo ver, het HEM-rondje is weer gefietst. Door het vaste weer type van geregeld een bui kon ik niet eerder weg als na de middag dan zou het droog blijven. Helaas de weerprofeten hadden het mis, althans op de buienradar want ik heb nog niet vaak zoveel water op m’n “kop” gehad als deze middag.

Omdat mijn route eerst naar Hoorn zou gaan,  ben ik even gestopt bij de aardbeien leverancier, zo rond half 2 stond er nog genoeg, en ze zijn zo lekker en vers. Ik heb vandaag niets meegenomen want gisteren had ik mijzelf al voorzien en ook Tiny had nog voldoende. Die had vandaag toch geen tijd want ze organiseerde samen met schoonzus Tineke de jaarlijkse “Vrouwendag”, een dag vol gezelligheid waar bijna geen man aan te pas komt, hooguit voor vervoer.

Mijn rondje is ondertussen zo gewoon bij de Quest dat ik bijna niet hoef te sturen, het gaat allemaal vanzelf. Bij Schellinkhout wordt druk gesurft en verder richting Enkhuizen wordt de lucht bedenkelijk donker en inderdaad even later kreeg ik de eerste “doop” van deze middag.

Door Enkhuizen moest ik even wachten omdat de handbediende slagbomen bij de brug, doorrijden belemmerden, omdat de brug omhoog stond. Later zag ik ook de zwanen familie die al flink waren gegroeid en zeker niet meer op één van de ouders kon meeliften.

Bij Medemblik en de zoveelste bui werd er nog vrolijk gewandeld en gelopen in het binnen haventje waar het niet diep is. Maar de lucht zag er niet uit in de richting die ik nog moest om thuis te komen. Alle met al werd het 89 km in weer en wind.

Even aardbeien halen

 

Ik heb het aangedurfd op deze dag waarop je alleen maar over regen hoorde klagen. En zodoende heb ik onderweg de volle laag gehad, al was het maar voor een kwartiertje het bracht me aan het twijfelen om door te gaan of om te keren. De oorzaak dat ik wel even uit wou vliegen was de drang naar verse aardbeien. Het ging na die bui vrij redelijk schuin tegen de wind in en net voor het bordje Wognum is een benzine station waar in het fietspad een kleine slinger zit en daar voelde ik dat er achter iets loos was toen ik die slinger moest maken. Gewoon lek dus de fiets op z’n kant in het gras en vervangen.

Ik kreeg hierdoor de angst dat er straks geen aardbeien meer zouden zijn, in mijn theorie zijn de aardbeien er tussen half 10 en tien uur en na de middag tussen één uur en twee uur, de tijden dat de teler schafttijd heeft en hij een klein aantal bakjes meebrengt van de kassen iets verder langs de Rijndijk. Ik had geluk er stonden nog een paar bakjes nadat ik er twee in de fiets had gezet en afgerekend. Dit heen en weertje was net goed voor 40 km wat toch prettig was ondanks de regen.

Maar de ergernis van de gekleurde gebouwen van Microsoft werd er niet minder door.

Voor een gesloten deur.

 

Wat moet een mens als hij geen bestemmingen zou hebben, ik heb er nog genoeg en de rit voor deze dag staat op De Woude. Als ik voor vertrek de buienradar nog even bekijk blijkt dat die richting niet verkeerd lijkt de buien die nog gaan vallen komen over Middenmeer en meer richting West-Friesland dus niet verkeerd voor mijn bestemming. Alles is aan “boord” en ik kan gaan. Rustig aan is de opdracht van alle mensen die wat met mij ophebben en dat zijn er ondertussen heel wat. Langs de Alkmaarseweg heb ik schuin tegen maar de bomenrij breken de wind dus dat gaat prima. Niet boven de 30 km en dat gaat redelijk tot ik op een bepaald moment zie dat ik “zondig” en dat heb ik verschillende keren onderweg gehad.

In de verte zie ik een veld bloeiende zonnebloemen en dacht toen, voor de zonnebloemen hoef je dus niet naar Frankrijk, hier staat het ook prachtig.

Er zijn onderweg weer heel wat omleidingen voor fietsers dus die borden maar volgen en zo kwam ik deze keer door het industrie gebied van Heerhugowaard en uiteindelijk weer op de bekende route. Bij De Woude het pontje over en 100 meter rechtsaf en dan sta ik bij Wim en Marian Schermer voor de deur.

De auto is thuis dus moeten ze er wel zijn, helaas niemand aanwezig dus onverrichterzake terug vanwaar ik was gekomen en dat is naar Middenmeer. Via een ander route want door Heerhugowaard was al gek genoeg. Het wordt richting Grootschermer wat ik bijna opliep omdat er in Graft ook flink aan de weg wordt “geknutseld” ik kon er maar net aan langs.

In Grootschermer even een paar foto’s maken en dan weer verder. Op de kruising bij de brug om in Ursem te komen kreeg ik geen voorrang van een ouder mevrouw die moest stoppen omdat er een groep van zeker 30 fietsers over de brug naar beneden kwam. Toen ze mij zag staan ging ze nog even achteruit op het moment dat ik achter haar langs ging en weer kwam het weet goed af. Als ik weer thuis ben met een fris opgelucht gevoel omdat het fantastisch was gegaan en dat na 91 km, gewoon een feestritje.

Elke meter wordt het beter.

 

Het leek vandaag een redelijk zonnige dag te worden en dat was gedeeltelijk waar, ik kreeg onderweg een paar buien en de zon heb ik bijna niet gezien. Het ritje van deze dag zal naar de Zuidoostbeemster gaan, gisteren een glutenvrij brood gebakken voor Tiny en dat breng ik vandaag daar naar toe. Na alle toestanden van de afgelopen weken merk ik duidelijk dat die pillen iets met mij doen en of dat goed is of niet, kan ik niet beoordelen. Ik ben niet meer de “oude” , ( wel bijna 83 jaar) als die “rikketik” een opdonder heeft gehad, nou ja dat is dan niet anders maar dat je minder goed slaapt en als je dan uit je bed stapt loop je min of meer te “slingeren”, ik mis iets van vroeger. Maar eerlijk is eerlijk, als ik me dan heb omgekleed en in de Quest stap en in beweging ben dan wordt het elke meter beter.

Ik hoop dat die vervelende dingen straks weer helemaal over zijn want dat leeft toch een stuk prettiger. Het glutenvrije brood wordt ingeladen en dan neem ik de route langs het aardbeienstalletje, je weet maar nooit. In mijn theorie gaat, Ton Karsten, de teler, zo rond half 10 om de koffie en neemt mee, wat rijp is en wat buiten de stormschade is gebleven. Inderdaad dat is ook vandaag het geval dus een paar bakjes meenemen voor Tiny. De koffie is bijna klaar en we kletsen even bij over de afgelopen dagen, het brood snijden en inpakken voor de vriezer. Als één en ander is geregeld en de koffie op is stap ik weer op om de rit naar Middenmeer te maken.

Op de heenweg passeerde ik een jong gezin uit Zwitserland precies op de kruising/begin van de Oostdijk bij Oosthuizen waar de mevrouw stopte en viel de rode vlag met het witte kruis in het midden langs de “mast”. Ik stopte ook en vroeg waar ze heen moesten, naar Alkmaar kreeg ik als antwoord, volg dan niet de officiële borden want volgens mij is die weg afgesloten, neem eerder een afslag om dit te omzeilen. Ik weet niet of ze het begreep maar wat schetst mijn verbazing, als ik op thuisreis ben zit de familie langs de kant uit te rusten maar wel op de verkeerde route en zij, zei gelijk, nu weet ik wat je bedoelde met de afgesloten officiële route.

Als ik weer thuis ben aangekomen bleek dat dit een ritje was van 82 km gezondheid en was ik onderweg weer heel wat afgesloten fietspaden gepasseerd. 

In je eigen voet schieten, hoe werkt dat.

 

Helemaal klaar om te gaan.

Het gaat vandaag niet over fietsen maar over heel iets anders. Ik heb weleens een verhaaltje horen vertellen van iemand die in z’n eigen voet had geschoten, dus door eigen toedoen zich zelf tekort doen,  figuurlijk dan,  en vanmiddag was dat met mij het geval.

Na een schitterende dag even met
de kleinzonen op de foto

‘s Morgens nog koffie gedronken in Zuidoostbeemster, gisteren had Tiny de jaarlijkse feestdag en dan loopt het weleens uit en onderweg naar huis met de auto een paar fikse buien waardoor het enthousiasme om te gaan fietsen wat in de benen is gezakt, althans op dat moment.  Eerst nog een paar boodschappen gedaan en het weer leek wel wat op te knappen maar na controle op buienradar zakte de moed me weer in de schoen.

Geen foto's van onderweg

Uiteindelijk rond de middag de knoop doorgehakt, omkleden en alles in die richting sturen om te gaan.

Het is weer een prachtig brood
 aan het worden.

Als ik dan de deur afsluit hoor ik de broodbakmachine mengen, en toen werd ik meteen echt “wakker”, ik kan helemaal niet weg, “ik heb mezelf in m’n been geschoten”. Ik bak een glutenvrij brood voor Tiny en in de loop der jaren weet ik dat ik tijdens de hele verwerking een paar handelingen moet verrichten om alles tot een goed einde te brengen en een mooi brood uit de trommel te “toveren”. Maar morgen komt het goed, brood wegbrengen en misschien nog wat verder door, maar dat zie ik morgen wel weer, voor vandaag zit het er niet in.