Gelukkig nog onbeschadigd

Even een kort berichtje n.a.v. mijn capriolen van afgelopen weekend met het afrondende werk op dinsdag. Eén van de reacties was van Gerrit uit Zaandam een vakman op gebied van chemicaliën, inderdaad hij heeft gelijk dat het “troep” is, zoals ik dat dan maar noem, maar het werkt geweldig. Bij het verwerken heb ik de voorschriften redelijk in acht genomen en geen noemenswaardige problemen ervaren. Nadat ik alles dinsdag heb schoongespoten ben ik met de Quest een afsluitend rondje gaan fietsen en kwam na 116 km weer blij en gezond over de finish, maar het blijft een rot “goedje”.

Verrassingstocht

Het was vanmorgen even een verrassingstocht, op de eerste plaats werken de verkeerslichten bij Agriport weer niet, vorige week maakte ik melding dat het nu echt veilig was bij die oversteek maar helaas het is er levensgevaarlijk en het is wachten op een “knal” van een verkeersongeval bij de kruising grasdrogerij/Agriport. Na vrij lang te hebben gewacht is het me toch gelukt en enkele kilometers verder kwam ik de volgende verrassing tegen, er kwam mij een rode Quest tegemoet rijden dus stoppen en even kletsen, een naam is er niet gevallen maar deze berijder woont sinds kort in Westfriesland en gaat dagelijks naar zijn werk in de polder, nog maar kort geleden woonde hij in het buitenland en als ik dan serieus door de rijderslijst van Velomobiel snuffel kom ik bij een naam die wel bij deze man past. Ik ben weer doorgegaan naar Tiny in Zuidoostbeemster waar ik het terras enkele dagen geleden heb bewerkt met azijnzuur 65% dus behoorlijk sterk en dat is daarna enkele keren nat gehouden met de waterslang. Vanmorgen leek de tijd rijp om met de hogedrukreiniger alles schoon te spuiten, voor de bewerking met azijnzuur hielp spuiten met de hogedrukreiniger totaal niet maar nu is het weer alsof het allemaal vernieuwd is. Ik had verwacht tot 2 of 3 uur bezig te zijn maar omdat het zo snel “wit” werd was ik al tegen half 12 klaar. Vervolgens koffie met gebak, had ik verdiend volgens Tiny, en rond de middag een broodje waarna ik weer richting huis ben gegaan. Meestal met een omweg dus ook vandaag via wat omwegen over de dijk in Volendam waar het behoorlijk druk was en ook op het IJsselmeer waren heel wat boten en bootjes te zien. Verder langs de dijk langs Edam, Etersheim, Schardam waar de kano’s zelfs over de weg vaarden en Hoorn naar Westwoud. Even naar de aankoop kijken van Jord en Eline en bij Arie en Githa om een bakkie en even bijkletsen. Na deze stop via Wervershoof en Medemblik naar huis waar ik na 116 km de rit voor vandaag kon beëindigen.

"Zie je wel voldoende 'langs de weg"

Maandag, baaldag, nou zo erg is het nu ook weer niet maar vanmorgen was het wel even balen. Vorige week de ketting ingekort en vanmorgen een paar meter proefrijden, hopeloos, zou er nog meer tussen uit moeten of is er meer aan de hand, even Kees bellen van “Ligfietsgarage N.H.” het technische steunpunt bij ongemakken. Kees ging eerst even naar Wim op De Woude en daarna was hij wel thuis. Ik heb het grote blad weer geschakeld en dan gaat alles probleemloos richting Obdam. Eerst maar weer een keer bij Tom en Gerda kijken wat altijd gesprekstof geeft als je daar binnen komt. Even later komt ook zus Ria binnen en zo worden de meeste familie nieuwtjes weer snel uitgewisseld. Ik ga na de koffie door naar De Woude waar Kees zal zijn samen met Rob Kaag die maandags zijn vrije-dag heeft, ook Marian van Hattem zit bij de familie Schermer. Er wordt wat gekletst over hoe een Quest nog sneller kan worden en wat andere perikelen. Iets over 12 stappen Kees en ik op om naar Heerhugowaard te rijden waar de fiets onderhanden zal worden genomen met betrekking tot de overspringende ketting in zijn kleinste versnelling. Zelf had ik er al 2 schakels uitgehaald en na controle stellen we vast dat er nog wel 3 tussen uit kunnen. Zo gezegd zo gedaan en na deze kettingcorrectie ga ik even een proefrondje maken in het z.g. “Park van Luna” waar een redelijk steil stukje is over de brug vanaf de Huygendijk, alles werkt nu perfect en van groot naar klein geeft geen problemen meer. Weer terug naar Kees waar ik zie dat er een nieuwe “klant” is gearriveerd, André uit Julianadorp. Vervolgens help ik Kees nog even met het vervangen van de kettingwielhouder en stop daarna alle bagage weer in mijn fiets om weer naar Middenmeer te vertrekken. Er volgde nog een kwartiertje oponthoud omdat er een “zomerhuisje” in de takels hing boven de weg dus even wachten en dan weer verder. Men vraagt mij wel eens, “En zie je nou wel genoeg in zo’n ding, je zit zo laag en gaat zo hard” Ik kan een ieder verzekeren ik zie zat, zelf heel veel, ook de schoonheid van de natuur ontgaat mij niet, al liggen ze allemaal naast elkaar, het zijn stuk voor stuk schoonheden. Toen ik weer thuis was zag ik mijn laatste aankoop liggen, en die moet ik eerst een keer opzetten voor we naar de Vogezen gaan, nog geen 10 minuten en hij stond en dat voor de eerste keer, ook het later weer inpakken was zo “gepiept” en ik zie de rit met vertrouwen tegemoet. Totaal voor vandaag 94 km.

Zo'n klein "stukkie"

Het moest er toch van komen, dan maar direct. Vanmiddag bleek dus bij de test van de kettinglengte, voor zwaarder klimwerk, dat er iets tussenuit moest. Na het eten de fiets leeg gemaakt en z’n “ingewanden” opgezocht. Bij vroegere racefietsen was het heel simpel om de ketting er even af te halen schoonmaken en nog ouderwets opkoken in een plat blik kettingvet maar de milieuregels hebben dat materiaal verboden en langzaam kwam die methode, vooral voor de jongeren, op een gesloten bladzijde die nooit meer zal worden opengeslagen. Dus de kettingpons opgezocht en even de ketting opendraaien, van mijn leven dat het niet lukte, gelukkig had ik ook nog een andere pons en toen was het zo “gepiept”. Wat bleek nu, de eerste pons was een fractie van een millimeter dikker dan de tweede en kon niet door het kettinggat om het kettingasjes naar buiten de drukken, met de tweede ging het gelukkig probleemloos en nu maar hopen dat bij een volgende serieuze test de ketting op spanning zal blijven, het is triest dat zo’n “stukkie” van zo veel invloed is.

Test op ketting lengte

Een drukke dag vandaag, eerst de “rechterveerpoot” demonteren en schoonmaken, in dit geval te veel olie, daarna weer alles in elkaar zetten en constateren dat hij nu in orde is. Vervolgens even iets wegbrengen naar de vuilstort met het karretje en daarna koffie en alvast naar de “testbaan” ( de oprit over het kanaal richting Agriport) om de versnellingen te controleren voor als we straks in de Vogezen terecht komen. Op advies van Kees zou ik de kleinste versnelling maar eens moeten proberen, dat wordt voor het eerst dat het tandwiel voor op een andere schijf komt sinds de aanschaf, de 57 tanden voor zijn af en toe zelfs wat aan de kleine kant. Het werkte wel, onder toeziend oog van Jan Geel, die onderweg was naar mij, schakelde ik voor het kleinste en achter het grootste tandwiel, alles leek normaal dus was mijn oordeel, test geslaagd. Vanaf dat punt meteen maar door naar Kees in Heerhugowaard en via de Oudelanderweg zijn we die kant opgegaan. Onderweg belde Kees al, hij kon zo mee als we aan zouden komen fietsen. Inderdaad we waren nog niet helemaal voor de deur en daar was hij al, met z’n drieën richting De Woude waar we bij Wim eerst koffie hebben gedronken en na wat kletsen werd er besloten om naar een “echte” testbaan te gaan om de zaak serieus te proberen op juiste afstelling en kettinglengte. Aan de andere kant van het Noordzeekanaal op de voormalige vuilnisbelt lopen een aantal leuk slingertjes omhoog dus daar op af. Het leek allemaal goed te gaan maar toen bedacht ik dat op de allerkleinste ook wel iets mogelijk zou zijn, nou mooi niet, alles ratelde over de tandwielen heen en zo bleek dat de ketting zoals bij zo velen niet de juiste lengte had. Het ongeluk wilde ook nog dat de ketting er naast kwam te liggen en dan krijg je paar “smerige takken” maar met wat advies links en rechts kwam het toch weer goed. Het is mij nu wel duidelijk dat de ketting dient te worden ingekort wil ik met de mannen mee omhoog kunnen. Na beëindiging van deze test zijn we weer richting het noorden gegaan, Wim moest nog even iets op de post doen voor Velomobiel en via het postkantoor van Akersloot zijn we naar het pontje gereden waar Wim rechtsaf ging naar De Woude en wij linksom richting Heerhugowaard. Vlak voor “De Waard” zijn Jan en ik links onder de snelweg doorgegaan en is Kees rechtuit gegaan naar huis terwijl wij nog een ietsje verder moesten en zo kwam ik thuis na 136 km en een heleboel wijzer over de kettinglengte.

Stormachtig weer in Friesland

Het is weer gelukt, gewoon een retourtje Oudemirdum, met iets omrijden vanwege een afsluiting langs de dijk werd het net 162 km. Gisteren eerst maar even gebeld of er iemand thuis zou zijn en dat was het geval dus vanmorgen richting Friesland. Heel voorzichtig heb ik eerst de buienradar nog maar eens geraadpleegd want toen ik wakker werd stortregende het. Op het scherm leek dit het laatste buitje voor vandaag dus na het ontbijt omkleden en gaan. Het “mieserde” nog wel wat maar dat ging al spoedig over en op de dijk kon de pet opgeborgen worden omdat het te warm was. Wel erg vreemd hoor, toen ik thuis op de thermometer keek was het 19,2 graden en een uur later was het gezakt naar 17,8 graden, het is te voelen, het benauwde zatte gevoel van gisteren is helemaal verdwenen en met een fris windje ging ik over de Afsluitdijk, de wind kwam achter de dijk vandaan en stond er helemaal dwars op wat voor mij het gevoel gaf dat de luchtstroom in een werveling van rechts opzij kwam i.p.v. links. De rit ging verder heel vlot langs de dijk in Friesland tot ik het bord tegen kwam wat aangaf dat het verder afgesloten was voor doorgaand verkeer. In de omweg kwam ik door Workum waar het Jopie Huisman museum vlak langs de weg wel een plaatje waard was. Vorig jaar ben ik hier nog met Tiny geweest. Aangekomen in Oudemirdum was de ontvangst weer als vanouds, warm en gezellig. De eerste vraag was, : “Heb je jullie vakantiefoto’s mee anders kan je weer terug” Ja zo gaat dat met de tegenwoordige jeugd, maar gelukkig had ik ze bij me en samen hebben we ze bekeken. Toen de kinderen uit school kwamen maakte Fleur er melding van dat ze opa’s claxon had gehoord toen hij voorbij de school reed. Na de broodmaaltijd, vooraf gegaan door een speciaal friesgerecht waarvan ik de naam niet weet, heb ik nog een bak koffie gedaan en ben toen weer richting Middenmeer gereden. Het grootste deel zal wel met tegenwind zijn maar ik zal wel zien hoe het loopt. Het gaat allemaal als een trein en als ik bijna bij de Afsluitdijk ben zie ik langs de weg vlak bij Cornwerd een heel speciale fiets staan. Stoppen en even op de “kiek” de eigenaar/maker van dit voertuig was aan het werk in en bij zijn werkplaats en vertelde dat het een replica was van een Engelse fiets uit ongeveer 1860 die hij voor de aardigheid had gebouwd. Het bleef ondertussen nog steeds erg hard waaien wat blijkt uit de foto met vlag. Het bord op de Afsluitdijk zal waarschijnlijk binnenkort voor Wim van toepassing zijn, hij gaat steeds harder en hier mag het.

Rijden op een fietspad is niet altijd veilig

Vanmorgen was ik weer op tijd “uit de veren” zoals dat zo mooi heet, de meeste beslommeringen van de vakantie zijn weer weg en als het zo uit komt zal ik de caravan weer onder handen nemen en dan is het allemaal 100% verleden tijd voor dit jaar. Nou ja, 100% , t.z.t. kom ik daar nog wel een keer op terug. De weersvoorspelling voor vandaag is nogal twijfelachtig, hoge tot zeer hoge temperaturen en grote kans op regen met onweer en windstoten, zelfs hagel is mogelijk, wat zal ik dan doen vandaag. In elk geval niet te ver van huis want ik heb een hekel aan onverwachte situaties die het rijden in een Quest nadelig beïnvloeden. Eerst even een telefoontje plegen met Tiny en daarna een rondje fietsen, richting Zwaag even bij Leo en Riet langs en bijpraten over de wederzijdse vakanties. Ik heb wel het idee dat het na de rit van gisteren, vandaag weer een stuk gemakkelijker gaat. De snelheid zit er weer redelijk in en het glijdt weer over de wegen. Ik zag, gisteren al en ook vandaag weer, dat de verkeerslichten bij de ingang/uitgang van de polder normaal werken wat voor mij een veilige oversteek garandeert als ik langs de grasdrogerij van Wil Hartog richting Abbekerk ga om via Benningbroek en Wognum de afslag naar Zwaag te nemen. Leo is in de garage bezig een band te vervangen van Riet haar fiets die tijdens de laatste vakantierit is lek gereden. We zitten even later buiten aan een bakkie, heerlijk, en dan bijkletsen over de vakantie, zij in Holland en wij in Zwiserland. We hebben allemaal genoten, het was prachtig zowel voor Riet en Leo als voor ons. Als ik weer op stap lijkt de lucht er echt niet beter op geworden maar ik ga toch maar met een kleine omweg richting Middenmeer, d.w.z. via Zwaag en Oudijk naar Zwaagdijk. Op advies van zwager Gerrit rij ik op Zwaagdijk meestal op de weg want als er iemand zijn erf op gaat zien ze mij over het hoofd op het fietspad, dus ook vandaag, al gauw reed ik achter een aantal auto’s en een trekker die erg langzaam reden omdat er wegens werkzaamheden meerdere borden stonden die aangaven dat 30 km maximaal was. Omdat ik meende meer haast te hebben ging ik weer naar het fietspad en voerde de snelheid flink op en net toen ik het laatste voertuig op de weg zou passeren ging deze, in dit geval een trekker met aanhanger, rechtsaf een inrit in naar het land of zijn erf, flink claxonneren en volop in de remmen hebben me erger bespaard maar zo kom je er weer een keer achter dat op de weg rijden op sommige plaatsen veiliger is dan op het fietspad. Bij Gerrit en Marian, een paar honderd meter verder is niemand aanwezig dus meteen weer door naar Wervershoof en Medemblik om zo rond kwart over 12 weer thuis te komen. Geen spat regen gehad maar als ik me weer heb omgekleed na het douchen is alles nat door de eerste bui.

De eerste rit na 25 dagen, het kraakte bijna.

Daar is ie dan weer, drie en een halve week niet meer aan mijn blog gesleuteld, hoe kan een mens dat volhouden zou je denken, heel simpel een tijdje met vakantie gaan. Wij hebben ons 3 weken vermaakt in Zwiserland, ze zeggen dan weleens “bergie op en bergie af” nou zo was het vaak wel, één van de zwaarste tochten ooit gelopen, voor 65+sers wel te verstaan. Omhoog met de kabelbaan aangevuld met de stoeltjeslift naar ruim 2200 meter en dan lopen naar de hangbrug die over het ravijn ligt, lengte 124 meter en 50 meter naar de diepte, op zich allemaal schappelijk maar we moesten wel eerst afdalen naar 1600 meter over een miserabel slecht pad met keien en keitjes en enorm steil en als je dan bijna beneden bent staat er een bordje dat het nog 15 minuten lopen is naar die bewuste hangbrug met daar naast tevens een aanduiding dat we omhoog nog 1.55 uur voor de boeg hebben en weer steil omhoog nu door het z.g “Aletsch Wald” dus allemaal vlak bij de Aletsch Gletscher. Maar goed het is allemaal weer verledentijd dus nadat de wasmachine al enkele keren zijn programma had afgewerkt leek het me wel verstandig om te onderzoeken of ik nog kon fietsen, het ging maar na ruim 80 km kreeg ik toch af en toe kramp, echt ongetraind dus er zit niets anders op dan de komende dagen maar weer flink oefenen dan kan ik t.z.t. misschien volgen als de echte mannen naar de “Oorsprong van de Maas” gaan. Ik ben even heen en weer gereden naar Tiny want na 3 weken is het gewoon weer afkicken, na 83 km was ik weer thuis en heb net gezien dat het gemiddelde op 32,2 km is blijven hangen. Dat de polder mooi is maar ook erg aan het veranderen, blijkt wel uit deze 2 foto’s, een aalscholver die zijn vleugels laat drogen, dat zag je voorheen niet maar de “zwaaipaal” is zo langzamerhand wel geaccepteerd boven het bloeiende perceel aardappelen. Allemaal in de geest van de tegenwoordige tijd .

Kom ik van een andere planeet ?

De zonnigste dag van deze week ? Mogelijk, er volgen er nog een aantal maar of er nog zo’n zonnige dag tussen zit moeten we afwachten. Het lag in de bedoeling om vandaag naar Oostzaan te gaan en daar rond de middag zo mogelijk hand en span diensten verrichten bij thuiskomst van de “mannen”. Tiny heeft woensdag altijd de oppas over haar 3 kleinzonen, het zijn inderdaad nog “kleine zonen” en dat vraagt onder de middag weleens een handje extra. Onderweg moest ik op een bepaald moment stoppen omdat er een betonmortel-wagen en een landbouwtrekker met een tankwagen er achter de uitrit van het fietspad echt helemaal afsloten. Ik was net een meneer op een elektrischefiets gepasseerd die nu naast mij kwam staan en goedkeurend het gele gevaar taxeerde, “Elektrisch zeker” was zijn eerste opmerking, “Nee meneer gewoon trappen” was mijn antwoord, “Ja, maar wel met elektrische ondersteuning” ging het verhaal verder “Nee alleen maar trappen zonder poes pas” Hij zette nog grotere ogen op en zijn laatste opmerking was “Dan kom je van een andere planeet, dat kan hier niet zo hard”. Zo zie je maar ook op aarde gebeuren nog steeds wonderen want ik was me niet bewust dat ik van Mars of Pluto afkomstig ben. Ik wist een gaatje te vinden doordat de mortelwagen ietsje achteruit ging en zo werd de discussie abrupt beëindigd maar toch wel een prettig gevoel dat ik een “engel” heb gesproken, volgens mij was hij niet van deze planeet. Het ritje naar Oostzaan ging verder in de hoogste versnelling en zo was ik al rond kwart over 11 op de Rietschoot waar Thomas, toen hij mij zag, luid verkondigde dat opa Pé er was en uiteraard moest hij even op de foto in de Quest. Zo rond half 2 ben ik weer opgestapt om probleemloos door en langs “Het Twiske” richting Purmerland en Purmerend weer op te zoeken om verder via de Oostdijk en Oosthuizen steeds verder in noordelijk richting te gaan om na 115 km weer uit de fiets te stappen waar op de totaalteller nu 21.190 km is komen te staan.

Velomobiel onderhoud Noord-Holland

De dag begon rommelig, een beetje regen, een beetje wind en iets anders doen dan ik gewoonlijk doe. Maar toch is het weer gelukt, een rondje fietsen, wel klein maar dat geeft niet, ik ben er even uit geweest. Omdat het al kwart voor 2 was toen ik thuis kwam leek de kans om een fietsmaatje warm te krijgen voor een rit wat aan de late kant, Kees even gebeld maar die was al geweest en had nu werk aan het onderhoud van een oranje Strada. Dus dan even alleen een rondje, laat ik meteen maar even naar Kees rijden in “De Waard” hij is in elk geval thuis. Richting Akmaarseweg en even lekker doorstampen naar de Heerhugowaard. Voorzichtig keek ik om de hoek waar Kees net zat te studeren op een boutje wat niet los te krijgen was, “Alles maken ze vandaag de dag vast met dat blauwe spul” mopperde Kees, maar gelukkig konden we het met een klein beetje hulp van mijn kant snel klaren en werd de fiets tot op de bodem schoon gezogen en kon alles weer op zijn plaats, nadat Kees er zijn technisch oog op had laten vallen en oordeelde dat de rubberringen aan vervanging toe waren werd daar naar gehandeld en zo komt de fiets weer in puike conditie door wat simpele onderhoudshandelingen. Marian had ondertussen thee ingeschonken en na deze ceremonie ben ik weer huiswaarts gegaan en zag thuis dat er toch nog 61 km was afgelegd.

Is het de leeftijd, neem een Quest als voorloper op een rollator

Voorlopig is het klaar, voorbij, voor dit jaar althans, wat is er klaar, voorbij, zou je zeggen, nou voor ons de familiedagen of weekenden. Afgelopen zaterdag was de laatste voor dit jaar en toch wel weer gezellig met alle broers, zussen, zwagers en schoonzussen. En omdat ik zulke dagen nog weleens “doenig” kan zijn met een fototoestel zit er meestal aan vast dat je een paar cd’s maakt met de nodige “plaatjes” die dan ook weer worden rondgebracht. Zo ook vanmorgen en toen begon de “ellende” wat is ellende, adres nr.1 niet thuis, adres nr.2 niet thuis, adres nr.3 niet thuis, adres nr.4 niet thuis, voorlopig heb ik er maar een aantal in de brievenbus gedaan die daar dan wel weer kunnen worden opgehaald. In Blokker kwam ik op adres nr.5 waar wel familie aanwezig was dus daar even een bak koffie en na de boodschap weer verder want ik had ook nog een CD in de tas van een andere familiedag en die heb ik gelijk maar doorgebracht naar Middenbeemster. Op de Middenweg stonden net voorbij de kruising bij de verkeerslichten een aantal politieagenten en agentes, stoer de laser gericht op elk naderend voertuig, “Ik reed toch niet te hard” “Nee, net gecontroleerd 35 km tegen de wind in” was de reactie. Er volgde al snel een praatje over de fiets en hij werd aan alle kanten bekeken terwijl de dames doorgingen met hun “opdracht” te snelle rijders “laseren”. Het lijkt wel een maandagochtendziekte ook in Middenbeemster is niemand aanwezig dus dan meteen maar door naar Zuidoostbeemster waar Tiny gelukkig wel thuis is, koffie kletsen een broodje en alles wat erbij hoort. Tiny gaat zo meteen naar de tennisbaan en ik vervolg mijn weg weer met de laatste CD die ik in Obdam af zal geven of ook in de brievenbus zal stoppen, via West en Oost-Graftdijk ga ik richting Alkmaar en doe daar nog een ervaring op met “oude” mensen en een elektrische fiets, inwendig heb ik wel even iets gepreveld wat ik niet op papier zal zetten. Bij het tunneltje aan de linkerkant vanuit Alkmaar, aan het einde van de Westdijk, Kees weet precies waar het is, kwam pardoes een mevrouw de weg op zonder op of om te kijken en ging linksaf dus in mijn rijrichting, meteen een dreun op de claxon en je gaat naar links, ik meende mijn fototoestel te pakken en een foto te maken maar moest nog meer volop in de remmen omdat ook haar partner (neem ik aan) op de zelfde manier zijn weg vervolgde. Ze schreven laatst in de krant dat de meeste ongelukken gebeuren met oude mensen op elektrische fietsen, ik begin het ook te geloven, waarom nemen ze geen driewieler, b.v. een Quest als voorloper van een toekomstige rollator, da’s toch veel veiliger. In Obdam was wel weer familie aanwezig en na de foto’s te hebben bekeken en een bak koffie heb ik mijn ritje voor vandaag afgerond en op 120 km beëindigd achter het huis in Middenmeer.

Vijf gele Questen

Kees had weer een tocht gepland door de kop van Noord-holland, niet het grote rondje maar een verbastering, zo tussen groot en klein in. De eerste vraag is dan wie gaan er allemaal mee, nou we reden vandaag met 5 gele Questen. Toen ik bij Kees arriveerde was ik de eerste en even later volgden Jan Geel, Wim Schermer en Wim de Vries, samen met Kees en mij werd dat dus een handvol. We vertrokken iets over 10 uur richting Broek op Langedijk om via de Nauertogt naar het Noordhollandskanaal te rijden waar we rechtsaf zijn gegaan richting Schoorldam gevolgd door Krabbendam en Burgerbrug naar Petten. Alles gaat in een gestaag tempo zodat iedereen op zijn gemak kan bijblijven. In Callantsoog werd er gestopt omdat Kees een dichtgeknepen vuist omhoog stak, het sein dat er iets “knijpt”, vervolgens werd ik verzocht om voorop te gaan via de duinen het bekende pad tot in Den Helder bij de aanlegplaats van de boot naar Texel. Op een bepaald moment gaf Kees aan dat het wel wat harder mocht en dan is het klaar, een aantal registers open en voelen dat het pad langs de zee verre van vlak is. Op het punt waar afgesproken was ben ik uitgestapt en heb heel even gewacht op de rest. Vanaf hier door Den Helder naar de Balgweg waar we even een kort oponthoud kregen voor geschoteld omdat Wim een lekke band had. Lang duurt zoiets nooit, en toen alles weer op spanning was zijn we weer verder gegaan naar Wieringen van voor naar achter oversteken en bij Den Oever even pauze om een broodje op te eten en waar ikzelf van een lekkerbekje heb genoten bij de visboer, een enkeling gaf de voorkeur aan een heerlijke vette zoute haring. De volgende etappe bracht ons langs de Noorder en Zuiderdijkweg naar Medemblik, Wim voorop en ik als tweede arriverend in de “zeilsportstad” bij “Kwikkel” werd ons door Wim nog iets te drinken aangeboden waarna onze wegen zich begonnen te scheiden. Wim en Jan gingen linksaf en Kees en Wim 2 volgden mij richting Middenmeer. Voor Wim is het nog zo’n 42 km naar De Woude en Jan is met een 5 km thuis, Bij Middenmeer gaan Kees en Wim 2 linksaf en ik rechtdoor naar huis. Het laatste stukje vanaf Medemblik is een betrekkelijk saai stuk, recht toe recht aan en zo zijn ook de kavels landbouwgrond, recht toe recht aan, je zou erbij in slaap kunnen vallen en soms is dat echt het geval, hoewel dit laatste beeld is niet veroorzaakt door in slaap vallen maar gewoon door de droogte, een trekker met spuitboom en een volle tank heeft niet zoveel grip als alles uitgedroogd is en in dit geval werd dat Pièrre Sturm noodlottig. Pièrre ik hoop dat het probleem is opgelost met de tweede trekker die in aantocht was en dat de schade aan de spuitinstallatie mee is gevallen. Het ritje van vandaag werd ondanks inkorten toch nog 137 km met prachtig weer en gepaste snelheden.

p.s. Jan Geel had nooit een mobieltje mee maar sinds kort is Jan draadloos bereikbaar, een “super telefoon” waar je alleen maar mee kan bellen en verder niets. Achterin zit zelfs een boekje om telefoonnummers of i.d. te noteren en voorop staan de nummers zo groot dat er bijna geen ruimte overblijft voor de telefoon.

Pruimen en nog eens pruimen

Vandaag is een dag geweest voor een speciaal geschiedenisboekje, het heeft totaal niets met fietsen te maken, ’t was de 2e dag in mijn leven dat ik serieus ben geconfronteerd met de tuinbouw d.w.z. de fruitteelt. De eerste keer wil ik jullie zeker niet onthouden, misschien wel de meest vermakelijke achteraf. Toen ik de lagere school had verlaten en naar een tuinbouwschool zou gaan was je in die tijd verplicht 7 leerjaren achter de rug te hebben en omdat de meeste klasgenoten in die tijd naar ULO of Lyceum gingen was bij die opleidingen 6 jaar voldoende maar om “akkerstudent” te worden en eventueel later in de land of tuinbouw je kost te kunnen verdienen was er in die tijd een z.g. VGLO in het leven geroepen “voort gezet lager onderwijs” om dat 7e leerjaar vol te maken. Ik was voorbestemd om in mijn vaders voetsporen te treden. En daar gebeurde het, op een dag, we moesten voor een natuurkundecijfer op het rapport een proef afleggen, fruitplukken met 2 personen tegelijk, dan wegen en zo kreeg ieder “loon” naar werken, dus een hoger of lager cijfer. Ik plukte samen met een dorpsgenoot Kees Sijm, (is ook nooit in dat beroep terecht gekomen) elk duo dat binnenkwam had tussen de 4 en 5 kg geplukt maar wij presteerden in dezelfde tijd om bijna 10 kg bij elkaar op de weegschaal te krijgen. Hoe kan zoiets, heel simpel wij wisten niet dat de steeltjes aan de appels moesten blijven dus plukten wij in rap tempo de tijd en kilo’s vol met gevolg een dikke onvoldoende. Mijn tweede ervaring in de fruitteelt heb ik vandaag opgedaan, zwager Jan is 2 weken geleden gevallen met de fiets, je weet wel zo’n elektrische waar men als maatstaf heeft dat ouderen hiermee ondersteboven gaan. Jan heeft daarbij wat ribben gekneusd en ook zijn schouderblad gebroken en dat in deze periode dat de pruimen uitgedund moeten worden omdat er veel te veel pruimen rijp willen worden waar geen plaats voor is. Gerard één van de andere broers heeft afgelopen weekend alle broers en zwagers gebeld om een dag te helpen bij Jan in de tuin en zodoende heb ik vandaag mijn 2e fruitteeltdag gehad. Met 8 man in totaal hebben we vandaag hard gewerkt en lagen er veel meer pruimen onder de bomen dan er nog in hingen. Maar wel een dag die achteraf zeer veel voldoening heeft gegeven omdat je iemand hebt kunnen helpen die anders misschien wel met de kettingzaag de bomen te lijf zou moeten gaan, dat laatste is mijn idee en lijkt me het meest succesvol.