Ontspanning na inspanning

 

 

Een rommelige dag vandaag, ik had in m’n hoofd om de straat achter en opzij van mijn huis met de hogedrukreiniger wat van zijn oorspronkelijke kleur terug te geven maar het liep niet zoals ik ‘t het liefste zou hebben. Alles in stelling gebracht, het regenpak aan de laarzen als onderdanen bij de werken en aan de slag en toen gaf het apparaat wel water maar bleef de druk weg na wat klooien aan de spuitmond werd het beter maar toch niet zo geweldig. Als oplossing  even bij Tiny de apparatuur ophalen en dan weer proberen, het ging beter maar ik mis gewoon iets, wat weet ik ook niet maar het zat gewoon niet mee. Toen maar het besluit genomen om niet alles te doen zoals gepland maar overal het ergste opknappen en dat is wel gelukt. Na de middag vond ik dat ik wel een stukje ontspanning had verdiend en zo rond 1 uur was alles opgeruimd en heb ik me omgekleed na eerst de inwendige mens te hebben versterkt. Waar zal ik heen gaan, gewoon een “vrije” ronde van weet ik hoeveel kilometer. Van start en richting Alkmaarseweg , de polder uit naar Oude en Nieuwe- Niedorp en vervolgens langs Noord-Scharwoude naar de afslag voor het Noordhollandskanaal. Rechtsaf en dan steeds maar in noordelijke richting langs Schoorldam en Krabbendam om zo uit te komen bij het begin van een lange rechte weg, de Grote Sloot. Het is de hele rit al min of meer mistig maar wel droog, ik passeer achtereen volgens Burgerbrug, Sint Maartensbrug en als laatste Schagerbrug. Bij Sint Maartensbrug hebben ze ooit een “Pyramide” in de Grote Sloot gebouwd waar de jeugd altijd wel vermaak weet te vinden, is het niet in of op het bouwwerk, dan is het wel er naast of in het water. Ik was gestopt om een foto te maken en dat trok de aandacht van de “mannen” even kletsen en de diverse vragen beantwoorden want in een Quest ben je altijd een “apart geval”. Het laatste stukje naar huis is dan snel afgelegd over het vernieuwde fietspad langs de Schagerweg. En in Middenmeer aangekomen staat de teller deze keer op precies 60 km.

Achteras de/montage en dat na ruim 47.000 km

Een toetje toe, in dit geval een korte beschrijving van wat ik vanmiddag heb gedaan. Niet echt spannend maar voor ik er aan begon heb ik wel even een beschrijving, van enkele jaren geleden, m.b.t. de demontage/montage van de achteras die ik ooit een keer had geprint na te lezen. Had ik dat maar niet gedaan, alles ging voorspoedig totdat ik de inbusbout zocht in de achteras 6 mm en maar proberen er een inbussleutel in te krijgen en zelfs een klein spiegeltje bood geen uitkomst, ook nog een inbussleutel afgezaagd om de bocht goed te kunnen maken in de wielkast, ’t lukte niet. Bijna moedeloos wilde ik alles weer dichtmaken toen ik bedacht om het op mijn manier te doen door logisch te redeneren, binnen de kortste keren ging alles naar wens, gewoon een 13 mm sleutel op de moer zetten en losdraaien. Ik wilde gewoon na 47.260 km de achteras ook wel een keer smeren en “goed” verzorgen. Nadat ik de “astrekker” had geplaatst zou het erom gaan spannen, althans dat idee had ik, nog nooit naar buiten geweest sinds hij was geplaatst. Wonderlijk eenvoudig kon ik met de hand de schroef van de “astrekker” draaien en kwam heel langzaam het wiel enz. vrij om schoon gemaakt  te kunnen worden. Nee de zaak was echt niet uitgesleten en daardoor te ruim, wat wel dient te worden aangegeven, het leek wel een olie opslagplaats, doordat ik af en toe wat olie op de ketting doe was te zien dat dit in de krappe bocht van de ketting bij de derailleur er geregeld af wordt “geslagen” en zodoende werd/wordt alles daar goed gesmeerd en mede daardoor kwam de as er vlot uit. Een nuttige bezigheid voor een middag die nog steeds zonnig is hoewel de eerste bewolking er aan zit te komen.

Een "Hemel op aarde"

Waar zal ik beginnen, de reacties op het verslag van gistermiddag zeggen genoeg, maar ik kan ook genoeg situaties opnoemen waarbij mensen juist positief reageren op de Quest, een heel stuk achter je blijven rijden en dan bij het passeren de duim opsteken en mensen die tijdens één of andere stop belangstellend hun verhaal doen over de positieve ervaringen met velomobielrijders die ze kennen of die ze in de buurt hebben ontmoet, het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel dat is een ding dat zeker is. Omdat de berichten regen voorspellen leek het me verstandig om vanmorgen even een kort ritje te maken en dat was het ook slechts 40 km een niemanddalletje  naar mijn begrippen. Toen ik het dorp nog maar net uit was reed mij een vrachtwagen achterop en claxonneerde toen hij mij passeerde. Die ken ik, bij de afslag van de Tussenweg ben ik hem gevolg en daarbij sloeg hij af het erf op van de boerderij van, tot voor enkele maanden de familie Buijsse. Toen hij de wagen had gekeerd en net de cabine uitstapte konden we elkaar begroeten, Jan Barten mijn vroegere collega, bijna uit een eerder leven. Wat heb ik hem al een tijd niet gesproken. Om kort te gaan het gaat nog steeds goed met Jan en ondertussen kon ik het niet laten om even een paar foto’s te maken. Weer verder naar Medemblik waar ik ook kasteel Radboud, de vroegere dwangburcht, op de gevoelige stick heb gezet, het schijnt dat dit pand is verkocht aan iemand uit Rusland die het gaat beheren/bewonen als buitenverblijf, de tijd zal meer duidelijkheid geven. Weer door “gehobbeld” naar Wervershoof en Zwaagdijk om bij zus Margriet even aan te wippen voor een bakkie en even in haar “hemel op aarde” een paar foto’s te maken van de bloeiende perzikenboom die straks weer volop vruchten moet geven. Ze heeft altijd bij het waterschap gewerkt en dat laat ze duidelijk blijken gezien de hoog en laagwater peilschaal tegen het kasje/warenhuisje wat met recht haar alles is. Dus “De hemel op aarde” op Zwaagdijk. Straks ga ik proberen wat onderhoud aan de Quest te plegen maar daarover later meer.

Mensen lees het ANWB blad en toon begrip

Maandagmorgen 8 april 2013, de teller gaat onverbiddelijk door, elke 24 uur worden we weer een dag ouder en soms ook wijzer, ik wel. Vanmiddag in Medemblik kwam ik een meneer tegen die langs het IJsselmeer wandelde en zijn hand opstak toen ik naderde, ik “proefde” dit als een stopteken en omdat ik toch tijd genoeg had ben ik gestopt bij deze, voor mij toen nog, onschuldige man. Maar dat had ik mis, “Hoe haal je het in je hoofd om met zo’n ding in het verkeer te verschijnen” ja en dat van een wandelaar, maar meneer bleek ook vaak in de auto te rijden en “ …….. dan zie je die stomme dingen niet”. Ik leek min of meer uitgeslapen en vroeg of dat aan zijn ogen lag of aan zo’n “onding” van bijna 3 meter lengte en knalgeel. “Nee, je ziet ze gewoon niet”. “Maar meneer”, vroeg ik toen, “Als U in de auto zit ben ik ervan overtuigd dat U een hele hoop witte dingen die veel lager zijn op het wegdek wel ziet van pakweg  1 tot 1,5 meter lengte en 15 centimeter breed en daar hoor ik niemand over en die ziet U wel”. “ Wat bedoel je”, mijn antwoord laat zich raden, “de gewone witte strepen op het wegdek die ziet U wel en mensen zoals ik in zo’n “geel ding” kunt U niet zien da’s toch jammer” Hij liep rood aan en brieste toen, “Wegwezen jij je bent niet goed bij je hoofd” ik ben verder gegaan en had wel wat haast om weg te komen, ’t leek me niet verstandig om verder te discussiëren. En hoe ik in Medemblik kwam, nou gewoon een stukje fietsen via Obdam eerst bij Gerda om een bakkie en dan met een omweg naar Wognum via de Zomerdijk en dan naar Bobeldijk en Berkhout om vervolgens bij Scharwoude langs het IJsselmeer te komen en dan linksaf door Hoorn over de dijk langs het water naar Enkhuizen. Op de dijk zag ik het  groene lichtbaken al op grote afstand staan alsof hij midden op de weg stond. Tegen het einde bij Broekerhaven zag ik de eerste beregeningsinstallatie draaien om de pas geplante bloemkoolplantjes een kans van overleven te geven in deze droge koude grond. Via Enkhuizen en de dijk naar Andijk en Medemblik was het rondje weer snel vol met 106 km en een beetje oponthoud van die zeldzame meneer, dan is het verstandiger als hij het ANWB blad zou lezen waarin door W.Zegers  zeer terecht wordt gevraagd om wat meer begrip.

Even inhouden bij een ambtenaar met "hersenletsel"

Een niet volledig geopende lensafsluiting geeft toch
een redelijk plaatje op de Oostdijk

7 zwarte pony's

Schoenzoolverwarming is nog prettig

Na het ritje van gisteren kon ik vandaag niet achterblijven, zo erg is het nou ook weer niet maar een klein ritje mag ik wel maken. Eerst kreeg ik een monteur van Nefit op visite die van de fabriek uit een onderdeel kwam vervangen bij de ketel wat onder garantie werd ingebouwd omdat het mogelijk ooit lekkage zou kunnen veroorzaken, service zonder meer. Toen nog een tijdje rommelen in huis en na de middag op pad. Naar Wognum appelen halen en meteen maar doorbrengen naar Tiny. Op zich allemaal simpele bezigheden, maar een aantal jaren geleden toen de gebouwen van het “Scheringa imperium” nog door personeel van dat “bedrijf”werden bevolkt liepen die onder de middag vaak over het fietspad en dan ging het weleens bijna mis, het is niet veel anders geworden, nu zitten er ambtenaren van de gemeente Medemblik in en die moeten ook af en toe luchten. Zo ook vanmiddag , velen liepen op het fietspad links en rechts en al claxonnerend kon ik passeren totdat ik bij een groep van 5 mensen kwam, 2 links 2 rechts en 1 op zo’n  5 meter ervoor. Flink “toeterend”ging het 4 tal naar links en bleef de laatste man rechts totdat ik er op een paar meter vanaf was en hij meteen naar links ging, oorzaak hij kon mij niet horen, hij had een behoorlijke koptelefoon op zijn zwarte krullenbol en zei toen “Sorry meneer ik kon U niet zien” zou hij ook nog ziende blind zijn vroeg ik mij af. Een behoorlijke vloek en verwensing met het advies dat stomme ding van z’n kop te halen hebben me weer opgelucht verder doen fietsen. Bij Tiny was er koffie en iets erbij en zo heb ik mijn middag ook weer nuttig besteed met 82 km in snijdende wind en hoop op beter weer.

Een rit met een opdracht op de terugweg

Het was vanmorgen zo ongeveer een gevecht met de elementen, ik zal het proberen uit te leggen, Het was alweer een hele poos geleden dat ik de dijk over was geweest en voor vandaag had ik dat zo maar in mijn hoofd. Op naar Oudemirdum maar ik had gisteravond niet zo precies op alle weervoorspellingen gekeken het zal droog zijn en de hele dag zon dus wat let me. Toen ik van start ging was het -0,8 ⁰C. dus fris om zo maar te stellen en daarbij was er wind, hoeveel weet ik niet maar op de Afsluitdijk leek het wel een storm die net langs de dijk nog wat extra’s kreeg met wervelingen, ik weet het niet het was “bar”, toen ik aan het eind een stukje aan de andere kant reed ook tegen de wind in leek het veel gemakkelijker te gaan. Ook langs de Friese kust had ik de wind vol op de zijkant, echt het was heen een pittige rit, eerlijk is eerlijk het was 80 km inspannen en dat is niet waar ik de voorkeur aan geef. Terug was het juist omgekeerd alles “vloog” er over. Maar goed toen ik bij Bianca kwam was er koffie en alles wat een mens weer op krachten brengt, omkleden en kletsen over van alles en nog wat. Thimo kwam als eerste uit school gevolgd door Fleur. En nu wil het geval dat ze allebei een spreekbeurt moeten houden, Thimo wil van alles en nog wat over drugs en de nadelige invloeden ervan uit de doeken doen en Fleur heeft “De Afsluitdijk” als onderwerp. En als opa terug gaat kan hij gelijk wat foto’s maken die ik dan kan gebruiken bij mijn spreekbeurt, ja zo werkt dat tegenwoordig en gelukkig maak ik dit mee, zoiets is toch prachtig als je, je enige kleindochter kan helpen op zo’n simpele manier. Toen ik weer huiswaarts ging heb ik ook nog een paar foto’s gemaakt in Oudemirdum, nog geen blad aan de bomen net zo kaal als het Akwadukt van de Galamadammen. Later toen ik eenmaal op de Afsluitdijk reed ben ik verschillende keren gestopt om aan Fleur’s opdracht te voldoen, foto hier en foto daar mogelijk heeft ze er iets aan en een enkeling gebruik ik meteen maar op  mijn blog. Het retourtje naar Oudemirdum heeft nog steeds dezelfde afstand n.l. 160 km daar is niets aan veranderd. Op het laatste stuk van de dijk werd ik door een wielrenner tot stoppen gemaand en zie onder een “vorstverpakking” met donkere bril kwam het gezicht van Jan Bouma te voorschijn, meestal loopt hij maar als wielrenner was het voor mij nieuw.

Dichtbij huis

Het voelt als maandag maar het is uiteraard dinsdag, de week “loopt” alweer. Het is nog steeds wat koeltjes en dat geeft aan dat ik de schuimkap er nog op moet houden als ik een rondje ga fietsen. Eerst wat verfblikken en soort gelijk materiaal naar de verzamelplaats brengen waar het t.z.t. zijn weg zal vinden en dan de band plakken die ik tijdens het rondje Texel lek heb gereden en dan op pad. Het zal wel een klein rondje worden heb ik me voorgenomen. Langs Medemblik waar het alweer een drukte van belang is met de eerste zeil/oefen wedstrijden denk ik. Het zijn voor zover ik het kan inschatten allemaal zuiderburen uit het Vlaanderenland. Ik maak een foto van een groep die bij elkaar staat en meteen komt er iemand die een foto wil maken van de Quest bij hun bootjes, het zijn allemaal echt  “notendopjes” zo klein. Ik ga verder door om bij mijn jongste zus aan te gaan maar die is mogelijk naar haar werk niet alle scholen hebben vakantie met de Paasdagen blijkt wel. Ik fiets even door naar hun nieuwe onderkomen waar ze de sleutel sinds enkele dagen van hebben, er wordt binnen hard gewerkt aan het plafond en als ik haar later bel hoor ik dat ze ook al één en ander boven hebben aangepast zoals een dakraam en dakkapel, ik zal dat later wel zien er was nu te veel rommel over de vloer dus wegwezen. Achter de woning loopt een sloot waar een paar zwanen driftig in mijn richting kwamen om hun ongenoegen kenbaar te maken met mijn aanwezigheid. Vanaf Andijk via wat omwegen links en rechts op huis af en nog wel even een foto maken van de landelijke rustplaats tussen Midwoud en Nibbixwoud en na 56 km de fiets binnen de poort parkeren.

Texel en z'n "Die Hards"

Nog even over rondje Texel, het was dit jaar een versie voor de allersterksten dat staat voor mij wel vast, of de mensen met een onverzettelijke instelling, “van gaan en niet zo kinderachtig als het wat frisser is”. Alleen de vraag met hoeveel van die doorzetters of we nou over het eiland zijn gegaan was nog wat onzekerheid, ik heb alles nog eens op een rijtje gezet en kwam net als bij mijn eerste taxatie op het zelfde aantal 15 personen, 2 vrouwen en 13 mannen. In willekeurige volgorde : Douwe Buwalda uit Gouda, Arnold Stokkel uit Hoorn, Jules Boetekees uit Nes a/d Amstel, Elly Boetekees uit Nes a/d Amstel, Yvonne v. d. Stok uit Burgerbrug, Cees Roozendaal uit Hippolytushoef, Matthijs Leegwater uit Twisk, Jan Geel uit Oostwoud, Piet Kunis uit Hoorn, André Dronkers uit Den Helder, Willem Vierbergen uit Zwaag, George Krug uit Wieringerwerf, Martin Merkelbag uit  Badhoevedorp, Pé Koomen uit Middenmeer en als 15^e de man die mee heeft gereden op een “open ligger” uit Julianadorp, dus geen 17 laat staan 19 deelnemers. Misschien waren de “tellers” op dat moment een beetje door de kou bevangen maar alles is bij dezen recht gezet. Wat was het weer een gezellig onder onsje, dus voor volgend jaar weer te noteren op Goede Vrijdag , de vrijdag voor Pasen.

Rondje Texel andersom

Een rondje Texel andersom, ja hoe zit dat in elkaar, heel simpel Matthijs heeft een zwak voor vrouwen en bij de eerste vraag gaat hij meteen door de knieën. Wat was het geval geheel buiten verwachting kwam Yvonne ook nog bij de boot naar het eiland en meteen haalden Cees uit “Hippo” en Matthijs opgelucht adem ze is er toch nog “onze” “Muis” is gearriveerd. En toen kwam het “Matthijs” zei Yvonne,: “ Als we nou deze keer eerst de westkant nemen dan hebben we terug langs het water geen last van de wind” en meteen was hij om, dus na de boot in tegenovergestelde richting het eiland ronden. Ik denk dat dit voor het eerst en ook meteen voor het laatst was, overal ging het fout niet erg want het was voor ons plezier, maar toch …… Tot overmaat van ramp kreeg ik als enige een lekke band die vrij snel verholpen was en later in de Cocksdorp bij de koffie die werd gesponsord door Arnold Stokkel omdat hij door een bepaalde kilometergrens ging, werden weer heel wat ervaringen uitgewisseld. Arnold nog bedankt koffie met gebak, geweldig, volgend jaar mag je weer mee, zeker weten. Het aantal deelnemers groeide onderweg gestaag, Cees kwam erbij net als Yvonne en André en op Texel stond Martin al te wachten, gelukkig dat hij er bij was die kende de verschillende wegen en zo kwamen we toch nog weer rond, overigens een mooie route, als extra hadden we dit jaar ook een open ligger mee die uit Julianadorp kwam en het tempo goed bij kon benen, ik kwam op 15 totaal maar er werd ook gesproken over 17 en zelfs over 19 deelnemers. Terug in Middenmeer hebben we hier nog koffie gedronken met negen van de deelnemers en kon iedereen nog even napraten over toch weer een geslaagd rondje Texel wat voor mij uitkwam, door eerst naar Twisk te rijden, op 150 km.

Koud geen zon en meel halen

Morgen moet het gebeuren, niet de afstand maar het weer zal ons parten kunnen gaan spelen, Rondje Texel, wat zal het worden. Vanmorgen heb ik voor de eerste keer dit jaar het gras gemaaid, gewoon de oude rommel weg en het nieuwe een kans geven. De temperatuur is achter het huis uit de wind en in de zon best schappelijk en omdat het maar klein is duurt de hele voorstelling maximaal 5 minuten. Als ik nog iets uit de garage wil halen breng ik de Quest meteen maar naar buiten ik ga straks toch een klein ritje maken. Met het naar buiten rijden is het weer hetzelfde als gistermorgen, de achterband staat weer leeg. Bij nader onderzoek is het een gaatje op een andere plaats  als gisteren en na nog wat onderzoek vind ik een heel klein stukje steen in de het “bed” naast het velglint, dat verwijderen en de band plakken. Als ik van huis ga is het kwart voor 11, een kwartier later dan ik van plan was. Eenmaal van huis had ik alle moed bijeen geraapt en zou rond half 12 in Zwaag zijn, bij Kees en Lucy langs die morgen 40 jaar getrouwd zijn en door omstandigheden het feest niet kunnen vieren met een deel van de familie. Weer een kink in de kabel, links voor is te slap een afloper of leegloper net hoe je dat wil noemen. Omdat ik nog maar net van huis was ben ik terug gegaan en heb thuis de band vervangen. Eindelijk echt op weg, als ik nu door zou gaan naar Zwaag kom ik daar onder de middag aan, niet doen dacht ik. Eerst naar Medemblik plakkertjes kopen bij de fietsenmaker en dan maar naar Wervershoof bij Ben en Riet aan, volop koffie en genoeg stof om over te praten. Vervolgens via Andijk en Enkhuizen langs de Provincialeweg, afslaan bij Blokker om bij molen de “Krijgsman” langs te gaan en een zak glutenvrij meel mee te nemen dan kan ik voor Tiny weer broodbakken. Uiteindelijk kom ik dan in Zwaag, Kees en Lucy feliciteren en na de gebak, ja geweldig hoor, weer naar Middenmeer, een rondje van iets rond de 70 km meen ik, koud en toch voldaan.  “’t Is effe wennen” dit weer zonder zonnetje.

Oefenen voor de Texeltour

Het blijft mooi weer met zeer lage temperaturen, van morgen was het niet veel beter als de laatste dagen het geval is, veel wind en iets onder nul. Vandaag maar weer eens echt naar de “Zuidoost” het is alweer lang genoeg geleden dat ik Tiny heb gezien dus omkleden tegen een uur of 10 en de “taxi” naar buiten rijden. Dat naar buiten rijden ging niet vlekkeloos en dan weet ik al wat de oorzaak is, achterband staat helemaal plat dus eerst even dit euvel verhelpen en iets later van start. Ik heb de wind min of meer wat van achter maar nog wel het meest van opzij maar er zit verandering in de lucht. Als ik bij Tiny aankom moet ik standaard mijn door zweet wat erg klam geworden kleding omwisselen en even later zitten we aan de koffie. Zo tegen kwart voor 1 ga ik weer op huis aan, deze keer via de Purmerenderweg naar Beets over de Beetserweg en ’t Laantje naar de Zomerdijk. Ik vind het altijd heerlijk rijden over dijkjes langs het water en dat is in Noord-Holland met zijn vele polders geen probleem. Later ga ik via de “vaste” route richting Middenmeer maar wel via Avenhorn, Spierdijk en Zandwerven en dan naar de Lagehoek om het laatste stukje via de Langereis weer in de polder aan te komen na ruim 83 km in zonnig weer met een koude wind uit het oosten.

Let op, vrijdag start om 9 uur vanuit huize Leegwater in Twisk de “Texeltour” komt allen om dit traditionele gebeuren nog meer kleur te geven.

"Siberie" in Noord-Holland

 

"Doetie’t of doetie’tniet", hij deed het, een ritje maken naar de denkbeeldige “Noordpool” . Gisteren kwam er niet van, gewoon een dagje van persoonlijke omstandigheden beleven zoals het heel vroeger was. Maar vandaag zou het weer mogelijk zijn als het weer een beetje schappelijk is en dat is het eigenlijk niet, te koud en de wind is nog steeds te hard om lekker te fietsen, maar toch, hij kon het niet laten. Zo rond een uur of 10 half 11 leek de temperatuur aanvaardbaar om een poging te wagen en dan ga ik misschien wel even naar de “Zuidoost”. Opgewekt van start en na 5 km beseffen dat het wat overmoedig is om meteen een ritje van 80 km te maken, een beetje minder mag ook en zo heb ik de route aangepast en ben ik linksaf gegaan richting Medemblik. Ik ga eerst kijken of Ben en Riet thuis zijn in Wervershoof dus neem ik mijn vaste route om kasteel Radboud heen langs het water naar mijn voorgenomen bestemming. Als je dan langs het water komt zie je de mooiste scheppingswerken gemaakt in en door de natuur zelf. Stoppen en een serie foto’s maken onvoorstelbaar wat een ijsmassa. De havenlichten zijn omgetoverd in grote druipkaarsen en dat eind maart.  Ik begin me wel af te vragen of het a.s. vrijdag tijdens de “Texeltour” wel veilig mogelijk zal zijn om op Texel buitendijks te rijden, ik heb zeer grote twijfels als ik de ijsmassa hier zie. Dit is dan wel zoetwater maar toch ………………… de tijd zal het leren. Zoals gezegd op naar Ben en Riet maar die zijn ergens anders dus het volgende adres Aad en Ans en daar heb ik de nodige koffie weer gehad zodat ik weer voldaan mijn weg kon vervolgen. Omdat het wel wat erg fris is besluit ik om meteen maar weer huiswaarts te gaan en zo kwam ik na 40 km weer in een warm vertrek om mijn verhaaltje op “papier” te zetten.