Rondje Obdam Schermerdijk Heerhugowaard

Vandaag werd het zomaar een mini-ritje, slechts 62 km en geen ‘pik’ zon gevoeld of gezien. Zo rond half 8 was ik al ijverig bezig in de tuin en rond kwart voor 10 vond ik dat mooi genoeg en dan is als eerste de koffie aan de beurt. Even bellen links en rechts, met Kees overleggen dat, als ik morgen niet moet oppassen in Oudemirdum, wij samen, of met meer mensen een langere rit gaan maken. Ik weet nu dat ik morgen geen oppas opa moet spelen dus is de weg geheel vrij voor een rondje door “weet ik veel, we zullen wel zien”. Ook had ik een schoonzus aan de lijn die in Rijssen woont en daar scheen volop de zon en een mooie blauwe lucht, het is hier ondertussen 15.00 uur en nog steeds is en blijft het wolkendek gesloten. Mijn ritje ging via Obdam en dan even bij Tom en Gerda langs, naar de Heerhugowaard. Door het Park van Luna is altijd een paar hele kleine klimmetjes meepakken en bovenop de brug kwam ik gelijk boven met een meneer die van de andere kant kwam en een fototoestel in de aanslag had om een foto te maken van zo’n geel “natuur verschijnsel”, Quest genaamd. Ik ben even gestopt om de man de gelegenheid te geven een maximaal resultaat te scoren en al snel kwamen we in gesprek over de fiets. Hij had het idee dat je toch wel vermoeide nekspieren zou kunnen krijgen in zo’n fiets, anderen misschien zelf heb ik er nog nooit last van gehad. Toen ik bijna weer van start zou gaan wilde de man nog een foto maken en zo geschiede, hij heeft mijn e-mailadres dus mogelijk zal hij de foto’s naar mij mailen en dan komen die vanzelf weer op mijn blog bij dit verhaaltje. Voor ik in het Park van Luna was reed ik op de Noordschermerdijk langs de drie molens waar de omgeving weer netjes wordt gerestaureerd en zelfs de bruggetjes uit het verleden zijn weer helemaal vernieuwd zodat de “strijkmolens” weer toonbaar voor de dag zijn gekomen en ook de z.g. “Bietenhaven” is vastgelegd, al zo vaak ben ik hier langs gereden en elke keer dacht ik, “even een foto maken” maar dan was ik steeds de plaats alweer voorbij. Langs de Westerweg over het fietspad ben ik weer naar huis gereden en kon ik meteen onder de douche want ondanks dat de zon ontbrak leek ik toch wel wat “zweterig” .

Quest gesignaleerd via Google Earth

Onvoorstelbaar, vanmiddag werd ik op een verjaarsfeestje aangesproken door zwager Leo die mij iets vertelde wat haast ongelofelijk leek, hij, als anti-internetter, (tot een half jaar geleden), had mijn Quest via “Google Earth” bij hem thuis op het pad zien staan. Eerst dacht ik nog, dan zal dat wel via Google Maps zijn, “Nee hoor” zei Leo via dat wereldbolletje en dan van bovenaf inzoomen. Thuis gekomen meteen de laptop ingeschakeld en op onderzoek uit en wat schets mijn verbazing daar staat aan de Dorpsstraat in Zwaag mijn “gele wonder op wielen”, gesignaleerd door een satelliet vanuit de ruimte. Of dit de eerste is die zo in beeld komt weet ik uiteraard niet maar het is wel frappant.

Rondje langs Kees en nog niet met .......

Hoe was het weer vandaag, in mijn ogen minder als gisteren, toen heb ik nog geregeld zon gezien maar vandaag moest je echt de klok in de gaten houden om te weten hoe laat het was want van de zon is en was nergens iets zichtbaar. Zo rond kwart over 9 leek het mij verstandig om Kees even te bellen en dan eventueel samen even naar Tiny te fietsen in Zuidoostbeemster. Geen reactie op zijn mobiel, ja wel zijn “secretaresse” maar die neem ik niet serieus, dan zijn vaste nummer gebeld ook geen reactie dus is hij mogelijk samen met Marian op pad. Ik had in mijn hoofd om een stukje tekst voor een liedje naar Tiny te brengen dus dan maar alleen en zo ging ik tegen kwart over 10 op pad. Gistermiddag de ketting nog voorzien van een paar druppels olie en alles op zijn plaats geschoven, het was een rommeltje in de buik van de Quest en zo ging ik vanmorgen van huis. Maar na 50 meter ben ik weer terug gegaan er zat een geluidje in wat er niet thuis hoorde, alles er uit en het kapje bij de derailleur los gemaakt hier ook een paar druppels olie op los gelaten en toen alles weer terug geplaatst, subliem, geen enkel afwijkend geluid was er meer te horen en zo ging ik richting Zuidoostbeemster. Daar aangekomen was ik bijna niet nat van het zweet, bewust gereden om zo te zeggen, steeds maar weer inhouden om toch vooral niet nat aan te komen en het is redelijk gelukt, nog niet helemaal “foutloos” maar dit kon er mee door. Als we eenmaal samen zitten is het kletsen en koffie gevolgd door een broodje. Toen ik weer ben opgestapt heb ik de route maar genomen via Oost en Wet-Graftdijk dus langs het NH-kanaal wat bij deze twee dorpjes wel erg breed is. Eenmaal in de buurt van Heerhugowaard heb ik Kees nog een keer proberen te pakken te krijgen via zijn mobiel, het lukte weer niet maar op het vaste nummer had ik meer geluk. Ik reed toen tussen Alkmaar en Heerhugowaard en 10 minuten later zat ik bij Kees aan een bakkie, even later kwam Marian ook thuis en met zijn drieën is er genoeg te praten. Kees was vanmorgen nog even weg geweest maar het gaat nog niet, “Mijn benen willen nog niet” zei Kees. Zodra de “psychologische klok” weer de goeie kant op draait zit hij weer in de fiets en dat duurt vast niet lang meer. Na deze laatste stop ben ik op Middenmeer afgegaan en was ik op de kop af na 100 km binnen.

Zwaarder dan ik had verwacht

Het moest er weer een keer van komen, de dijk over en naar Oudemirdum en het is weer gelukt moet ik zeggen. Ik moet hierbij ook toegeven het ging op de heenreis nog nooit zo moeilijk. Toch een betrekkelijk lage temperatuur en een harde wind vol op de zijkant en dat trapt veel zwaarder als recht tegen de wind in, op de Afsluitdijk kwam hij van rechts en later in Friesland had ik hem vol van links. Op een bepaald moment ben ik zelfs gestopt om te controleren of ik niet lek was voor of achter, de 30 km was maar met moeite te halen. Bij Bianca is het altijd gezellig, Martina de buurvrouw zat er ook net en de koffie is altijd snel ingeschonken, nadat ik me in iets droogs had gestoken hebben we nog even zitten kletsen en ben ik later naar achteren gelopen waar Theo, Bianca’s schoonvader, druk bezig was met snoeien van bomen om de loods. Ondertussen waren Thimo en Fleur ook uit school gearriveerd en gingen we aan tafel, Fleur moest eerst nog gauw wat kleuren en Thimo dook ook op zijn liefhebberijen af, maar eten gaat voor en nadat een ieder weer was voorzien van versterkende middelen ben ik weer richting huis gegaan. De wind leek wel iets gedraaid want vanaf het vertrek tot ik thuis was leek ik wel wind mee te hebben, de hele Afsluitdijk is de teller niet onder de 43 km geweest en was 45 tot 48 meer regel als uitzondering, dan is het “leed” van ’s morgens weer gauw vergeten en denk je niet aan een lekke band. Ondanks mijn slechte heenreis is bij thuiskomst na 160 km het gemiddelde op 32,6 km p/u blijven hangen, valt mij erg mee.

Ik heb geen "groene vingers", Jan wel.

Vanmorgen zo rond half 9 vertrokken naar de Zuidoostbeemster om bij Tiny een paar kleine klusjes te doen in de tuin, ik ben niet zo’n mens met “groene vingers” dus het zal mogelijk met wat bijsturen wel goed komen. Het was nog fris vond ik, de temperaturen die ze de laatste tijd voorspellen zijn echt voor andere delen van het land. Na 41 km was ik terplaatse door een paar keer ietsje omrijden, op de Oostdijk vanwege bomen snoeien en het werk met de hakselaar om de takken te versnipperen en tot juni in elk geval nog bij “La Mere Ann” waar de brug onderhanden wordt genomen. Daar aangekomen eerst iets droogs aantrekken en vervolgens koffie om daarna toch maar wat te gaan doen. Eerst wat kanten bijwerken, omspitten voor zover dat kan in die zware Beemster klei en daarna met de HD-reiniger aan de gang. Het speeltoestel voor de kleinkinderen eerst onderhanden nemen en na een kwartiertje is die weer als nieuw, vervolgens proberen of de moslaag van de straat is af te krijgen met hoge druk, ook dat gaat, hoewel niet zo vlug als ik had gehoopt. Eén van Tiny’s broers was ook gekomen om de fruitbomen en bessenbomen te snoeien, dan zie je echt wat een vakman kan, ik zou luk raak de zaak afknippen maar Jan doet dat als echte fruitkweker met verstand van zaken. Onder de middag was het snoeiwerk ongeveer aan kant en na de middag heb ik nog even wat snoeihout helpen opruimen waarna ik me weer in m’n fietsoutfit heb omgetoverd om de weg naar Middenmeer weer op te zoeken. De rit naar huis ging via Middenbeemster, De Rijp, Graft, Noordeinde, Grootschermer, Schermerhorn, Hensbroek, Obdam, Hoogwoud, Opmeer en Aartswoud, ik denk dat ik niemand heb overgeslagen en zo kwam ik weer thuis na 92 km. Voor ik bij Tiny weg ging heb ik Kees nog mobiel proberen te bellen om te horen waar hij met Wim mogelijk rond zouden rijden maar Kees had de assistente van de provider weer in dienst en dan krijg je hem zelf nooit aan het toestel.

Een "sporthart" bestaat dus echt

De eerste berichten van LifeLines, maandagmiddag zo rond een uur of 1 werd ik gebeld door de doktersassistente. Of ik een afspraak wilde maken voor een bezoek aan de huisarts i.v.m. een medisch rapport wat ze hadden ontvangen via LifeLines. Dat was even schrikken, zelf had ik nog geen bericht ontvangen, alle dagen voel ik me alsof ik net 20 ben (klopt niet hoor) en dan ben je net terug van een ritje van 80 km met een gemiddelde van 32,1 kmp/u, zou er dan toch iets mis zijn met mij. Vanmiddag om 10 over half 3 word ik verwacht, ik moet eerlijk toegeven, ik voelde me iets anders dan normaal. De huisarts, die ik overigens niet kende, waarschijnlijk omdat ik er nooit kom, stelde zich voor en ik kon plaats nemen. Ik vertelde meteen dat ik wel een beetje was geschrokken van het bericht, wat is er allemaal loos ? De huisarts vertelde dat hij naar aanleiding van het bericht de persoon in kwestie wel eens wilde zien, in de computer stonden geen gegevens m.b.t. bloeddruk of medicijnen gebruik of ander ongemak. Zelf had hij stage gelopen bij een cardioloog en wist zodoende uiteraard wel één en ander over je “rikketik”. Op de ECG was een afwijking te zien dus wilde hij graag mijn bloeddruk opnemen en even naar mijn hart luisteren, bloeddruk op dat moment, ik meen 78 – 128 en het hart klonk super goed, een hele opluchting. De afwijking van de ECG zou twee oorzaken kunnen hebben, het hart moet extra pompen omdat er te weinig doorgang is of door veelvuldig duursporten, een z.g. sporthart. Het laatste blijkt aan de orde en binnen 5 minuten stond ik weer buiten met de wetenschap dat een “sporthart” echt bestaat en hopelijk tikt het nog 30 jaar door dan heb ik in elk geval de 100 gehaald. Uiteraard heb ik ook gezocht op internet en vond het volgende http://www.gezondvgz.nl/%7B6861ca79-4da3-4b8e-92fe-ba146d5640fc%7D

Marcel en Marcel op de Afsluitdijk

Nog nooit was ik zo vroeg met het schrijven van een verhaaltje voor mijn blog. Uit de reacties van Marcel Beekmans had ik begrepen dat er weinig respons was gekomen op zijn uitnodiging om een stuk mee te rijden naar de Afsluitdijk. In eerste instantie was ik van plan om naar Oudemirdum te gaan en dan eerst een stuk met “Beekie” mee te rijden, maar het liep allemaal wat anders. Gisteravond hoorde ik dat Bianca niet thuis zou zijn vandaag dus daar zou de reis niet heen gaan dus vanmorgen rond 8 uur Marcel gebeld om te vragen hoe zijn route zou worden vanaf Amsterdam. Hij had aangegeven dat het of via Purmerend Oosthuizen zou worden of via De Woude enz. maar om 8 uur was Marcel al bij Purmerend. Ik ben toen van huis gegaan richting het zuiden om hem tegemoet te rijden en dan we zouden elkaar ontmoeten bij de rotonde in Wognum. Na zo’n minuut of 10 heb ik hem tot 3 keer toe weer proberen te bellen maar achteraf vertelde hij dat hij muziek op had staan en geen telefoon had gehoord, maar goed hij kwam dus en samen zijn we nadat Marcel de nodige krentenbollen naar binnen had gewerkt van start gegaan, tijd voor koffie in Middenmeer had hij niet: “Ik ga liever door” dus op naar de kop van de dijk. De route is voor mij bijna dagelijkse kost dus zonder problemen ga ik mijn gang, na de rotonde voor Abbekerk gaan we over de A7 naar beneden en houden links aan, een weggetje dat voor Marcel nieuw was en zo door naar de grasdrogerij van Wil Hartog en oversteken naar het Agriport gebied, de Wieringermeer in. Langs Middenmeer en door Wieringerwerf op naar het Robbenoordbos met aan het einde Den Oever waar het begin is van de ruim 30 km rechte racebaan genaamd Afsluitdijk. Het vervolg van de rit zou Marcel begeleid worden door Marcel Prins die vanaf Friesland onderweg was en om kwart voor 10 aan de andere kant van de dijk was begonnen. In mijn berekening zouden we elkaar ongeveer bij het monument kunnen treffen dus heb ik “Beekie” medegedeeld dat ik nog tot aan het monument mee zou gaan om daar weer om te keren en naar huis te karren. Toen we nog niet helemaal stil stonden kwam Marcel inderdaad aan de andere kant omhoog en stonden we enkele ogenblikken later met z’n drieën bij 2 gele en 1 groene Quest. Even kletsen een paar foto’s maken en daarna rechtsom keert weer naar huis met een kleine omweg kwam de dagteller op 80 km te staan wat met de 137 km van gisteren het totaal op 16.807 km heeft gebracht. ( De foto’s zijn wat erg matig omdat er een afstelling van het toestel niet goed stond)

Een extra vrije dag

Een vrije dag, eigenlijk heb ik alle dagen al vrij maar dit is een speciale. Tiny gaat vandaag bridgen met mijn schoonzus Marian, dat is al maanden terug afgesproken en aangezien ik absoluut geen liefhebber ben van dit soort huiselijk vermaak heb ik vandaag dus een “extra”vrije dag. Een paar dagen geleden heb ik een afdruk van de GPS route langs Lelystad naar Willem Vierbergen gestuurd, Willem had wel eens moeite met de juiste route door deze “stad” en zou z.s.m. de route een keer gaan rijden vanaf het “plattegrondje”. Gisteren tegen de avond heb ik Willem gemaild dat ik vandaag eventueel wel mee zou kunnen fietsen en ‘s avonds kwam er reactie via mijn “mobiel” en hebben we afgesproken om vandaag rond 10 uur op de Zijlweg elkaar te ontmoeten bij Enkhuizen om samen de verkenningstocht langs Lelystad te maken. Ik was al op tijd en toen Willem arriveerde zijn we van start gegaan. De rit verliep net als alle andere keren, lekker doorrijden over een fietspad wat sterk afloopt naar het water waardoor je wel wat scheef in je fiets zit maar toch redelijk de gang er in kan houden. Vrij vlot waren we aan de andere kant en kon de, voor Willem “verkenningstocht”, beginnen. Onder de brug door voorzichtig over de rijplaten en na 50 meter linksaf naar het grote parkeerterrein bij Bataviastad, het is hier altijd goed opletten, eerst de ¾ slagboom en vervolgens de oversteekplaatsen van de auto’s. Alles ging zoals het hoort te gaan en zonder problemen zijn we via het fietspad langs Lelystad gereden, nergens oponthoud en zo tot aan het begin van de Runderweg, net voorbij het crematorium, daar zijn we gestopt en hebben we even staan kletsen. Vanaf dit punt is het de weg volgen tot aan het einde dan 50 meter links en vervolgens weer rechtsaf via de Wisentweg om in Dronten te komen. Het was allemaal verder “gesneden koek” en Willem zal de volgende keer niet aarzelen om deze route te nemen, hij weet het nu en is het met mij eens “simpeler kan het niet” Heen hebben we rustig gereden, gewoon een normaal strak tempo en terug ging het ongeveer hetzelfde, toen Willem op een bepaald moment nog wat meer gas gaf vond ik het wel goed, de hele dijk afracen ruim boven de 42 tot 44 km is mooi genoeg en als het nou een wedstrijd was, maar het was gewoon een ontspannen ritje en dat houden we zo, ik ben nou eenmaal geen racer. Na Enkhuizen scheiden onze wegen en is Willem via “De Streek” naar Zwaag gereden en ik ben via Enkhuizen en de dijk gegaan, richting Medemblik. In Enhuizen werd ik nog staande gehouden door een groepje toeristen die graag een foto wilden maken van de Quest en even later kwam ik nicht Ingrid nog tegen en weer later op de dijk kort voor de vuurtoren “De Ven” meende ik de hardloopster nicht Ellen te herkennen maar als je dan met ruim 40 km gaat passeren is het maar een flits. In Wervershoof bij Ben en Riet langs en na de koffie met appelgebak weer naar huis waar ik telefonisch werd ontboden voor bandenplakwerk aan de fiets van de oudste kleinzoon, Stef. Zo zie je maar een vrije dag kan toch nog behoorlijk druk worden.

Hij komt weer terug op zijn winderige stekkie

“Hot news”, ik leg net de telefoon neer, ik werd gebeld door Jan Geel, “Ik heb net je blog gelezen, maar “De Strandvonder” waar Simon Gutker model voor heeft gestaan is in reparatie” Jan vertelde het hele verhaal, het etablissement bekend onder de naam “Minkema” dat op 50 meter van dit beeldje staat,werd voorheen beheerd door Jan’s zwager en zodoende worden de ervaringen rond het bronzen beeld van De Strandvonder binnenskamers uitvoerig besproken. Op een dag kwamen er mensen binnen die vertelden dat van het beeld één voet nog vast zat aan de sokkel maar al wel boven de enkel was doorgezaagd en de tweede voet was in “bewerking” waarschijnlijk is het “tuig” gestoord bij hun poging tot “lenen van kunst” en werd er door verstandiger mensen ingegrepen en zodoende heb ik het beeld gemist en zal het zeker t.z.t. weer terug komen op “zijn eigen winderige stekkie” (De bijgevoegde foto is van 18 maart 2010)

Waar is "De Strandvonder" gebleven ?

Ongelofelijk 10° C. en waaien, waaien dat het deed onderweg, het is nu nog lang niet over maar een heerlijke ervaring. De route bewust gekozen tegen de wind in en zorgen zo weinig mogelijk of helemaal niet met wind opzij te rijden en ik moet zeggen het ging overal geweldig. Mijn bestemming was vandaag naar de kust en even kijken hoe hoog de golven waren, het viel tegen, geen “rollers” maar één bruisende witte massa. Ik durfde de Quest niet dwars op de wind te zetten, veel te bang dat hij weg zou worden geblazen. Van start vanaf Middenmeer langs de Alkmaarseweg en steeds maar bijna recht tegen de wind in naar Oude-Niedorp en langs het Verlaat naar Noord-Scharwoude. Vervolgens richting Schoorldam om daar over te steken naar Schoorl waar ik via de Schoorlsezeeweg koers heb gezet naar Hargen. Onderweg, tijdens een sanitaire stop heb ik nog even een foto gemaakt van het gele “gevaar”, op zo’n moment hoor je wel een gierend geluid van de wind maar je voelt helemaal niets omdat je bomen en duinen achter je hebt en verder is het stil, ik kan echt genieten van zulke momenten en wel degelijk beseffen dat gezond zijn een ongekende rijkdom is. Onderweg kwam ik twee keer een ouderpaar met 2 kinderen tegen en verder heb ik geen “levende ziel” gezien. Aangekomen bij Hargen op de kop van de Hondbosschezeewering keek ik wel even vreemd op, “De Strandvonder” is weg. Mijn eerste gedachte was dat hij mogelijk slachtoffer is geworden van koper of bronsdieven, de sokkel laat duidelijk afgezaagde bevestigingspunten zien, ik weet het niet, mogelijk komt hij tegen die tijd dat het toeristenseizoen weer begint weer terug op zijn stormachtige plekje. Terug zoek je toch meestal een iets andere route en zo kwam ik via de Koedijkervlotbrug dus door de “Langedijk”, voor niet georiënteerden op deze streek, Broek op Langedijk. En het is en blijft altijd een mooi gebouw waar vroeger dagelijks de producten van het land hier door de vaarveiling gingen, “De Broekerveiling” . Wat betreft die vlotbruggen in/over het N.H.kanaal ze zijn allemaal prima te nemen met een Quest zonder problemen van de ene naar de andere kant. Onderweg kwam ik ook nog wat “wild west” bloemen tegen, alles door elkaar maar wel weer een teken dat het voorjaar staat te trappelen voor de deur. Na 87 km was de rit tegen en voor de wind weer geschiedenis en kan ik aangeven dat deze fiets, de Quest 402 morgen 365 dagen in mijn bezit is en dat zijn totaalstand na precies 1 jaar is blijven staan op 16.588 km

't Is lente

De berichten voor vandaag waren minder maar het weer was toch prima voor een klein rondje. Zonder te weten waar ik heen zou gaan ben ik rond 11 uur van huis gegaan, eerst maar eens richting Medemblik en dan zie ik wel wat het verder wordt. Niet via de kortste weg maar langs Agriport en het natuurgebied achter de grasdrogerij langs leek me wel wat. Maar het viel een beetje tegen, hoe kan je verwachten dat er op zo’n fietspad langs het natuurgebied enorme vrachtwagens staan en rijden, het is tijd om mest uit te rijden en daar wordt gretig gebruik van gemaakt door gespecialiseerde bedrijven en die moeten nou eenmaal wel eens op plaatsen zijn waar je ze normaal gesproken niet zal passeren. Deze tankwagen reed nadat hij de trekker met injecteur had voorzien van “materiaal” achteruit een pad in en bij het passeren mopperde de chauffeur dat ik moest wachten, hij moest eerst. Voor de wind had ik er flink de gang in en moest even later afremmen voor een tweede tankwagen die op weg was naar de plek des onheils. Na amper 1 km kwam ik weer op de gewone weg waar ik de route heb gekozen via Opperdoes waar al flink werd gewerkt aan voorbereidingen voor het poten van de eerste Opperdoezerronden. Mijn ritje ging verder via Wervershoof en Zwaagdijk waar ik mijn zus even heb opgezocht die in het ouderlijk huis woont, ik was daar al lang niet meer geweest. Na een beker warme chocolademelk ben ik weer verder gegaan richting Bobeldijk, Berkhout, Avenhorn en zo langs het dijkje naar Schermerhorn. Op de weg richting Stompetoren zag ik op een stuk weiland een hele hoop lammetjes lopen, de beestjes sprongen alle kanten op, jong en dartel in de wei, echt een teken van de lente die in aantocht is. Na wat afslagen links en rechts reed ik door het Park van Luna in de Heerhugowaard en heb vandaar via de Langereis de route naar Middenmeer genomen waar ik na 93 km weer op mijn benen kwam te staan.

Ook dit is "Het Twiske"

Weer een dag met heel veel belevenissen, als eerste naar Zwaag waar zwager Gerard zijn verjaardag vierde, ook al “dik” in de 70, het blijft nog steeds goed gaan met de familie. Voor ik echter zo ver was heb ik me nog even enorm opgewonden over de pakketbezorging van TNT, hadden ze nog maar de “oude” postbezorgers, deze lapzwans was te beroerd om pakweg 15 meter te lopen en parkeerde zijn auto daarom maar op een fietspad waar hij helemaal niet mocht komen, de “Balkweiterhoek” zijn argument “Ikke moet toch mijn werk doen” nou zo’n uitspraak zegt genoeg. Het leuke bij dit verjaarsjubileum vond ik vooral dat ik weer een keer wat familie tegen kwam van Nel. Haar broers Piet en Tinus met aanhang die ik al een hele tijd niet had gezien, zelfs Tinus had na een aantal chemokuren weer een mooie haardos. Toen de klok al ruimschoots was doorgelopen naar het tweede gedeelte van de dag ben ik weer opgestapt en in overleg met Tiny alvast naar Zuidoostbeemster gereden want vanmiddag ga ik even door naar Oostzaan waar Boris vandaag zijn 6e verjaardag viert. Toen Tiny was gearriveerd hebben we wat gegeten en ben ik later met de Quest en zij met de auto naar Oostzaan gereden. Op de heenreis even door “Het Twiske” wat niet zo’n succes was, eerst al een aantal buizen over het fietspad met een enorme verhoging dus uitstappen en er voorzichtig overheen en na een klein stukje weer een verrassing, een stuk uit het fietspad “gesneden” met vrij hoog opstaande kanten waardoor ik weer uit de fiets moest, een echtpaar wat van de andere kant kwam wist meteen te vertellen dat ik dit nog een paar keer zou beleven, alles ten spijt de man heeft gelijk gehad en dat remt enorm op zo’n traject. Toen ik op de Rietschoot aankwam was de andere visite ook net binnen en 5 minuten later kwamen de mannen uit school onder aanvoering van de jarige. Koffie met verjaardagstaart en zo tegen kart voor 5 ben ik weer richting huis gegaan. Het was alles met elkaar net goed voor 117 km in de zon en met heel veel plezier afgelegd.

Eva onder Allert's helm

“t Is zomer, geloof het of niet maar zulk weer als we vandaag hebben is gewoon “zomer” ondanks de nog wat lage temperatuur. Ik had me laatst al een keer voorgenomen, zodra het weer redelijk is ga ik even naar Dronten om wat nieuwe buitenbanden op te halen. En vandaag was het dan zo ver, rond half 10 – 10 uur ben ik van huis gegaan via naar mening de kortste route, dat is via Medemblik naar Enkhuzen dan de dijk over en langs Lelystad naar Dronten. Toen ik daar was gearriveerd stond de teller op 81 km en op de terug weg ben ik bij Enkhuizen binnendoor gegaan wat me een wegblokkade opleverde die nergens was aangekondigd en zodoende werd het terug een ietsje langer maar na 167 km had ik nieuwe banden in de garage staan voor de toekomst. Zo rond kwart over 12 liep ik bij de mannen van Velomobiel binnen, de hele bemanning zat aan tafel voor de nodige inwendige versterkingen. Ik heb daar ook eerst mijn broodje naar binnen gewerkt en kreeg meteen koffie aangeboden, vervolgens werd ik geholpen aan de nodige nieuwe buitenbanden door Jan terwijl Guus mij één en ander liet zien aan bovenkappen van de nieuwe carbon Questen, van binnen een mooi dambordpatroon en minimaal gewicht, het was de maker van deze carbon uitvoeringen niet gelukt om in de gele versie van de Quest een zwarte carbonstrook te maken, bij een andere kleur was dit wel gelukt en kon je zien hoe het blokpatroon op die manier ook aan de buitenkant zichtbaar was. Op de Wisentweg vanaf Dronten richting Lelystad kwam mij een Quest tegemoet en op het laatste moment meende ik een bekende te zien dus stoppen wat de andere Questrijder of rijdster ook deed, achteruit “flintstonen” en naast elkaar komen staan en dan kom ik er achter dat het geen bekende van mij is, wie is het wel, gewoon Eva, Allert’s vriendin. Voor mij het meest herkenbaar aan de helm die Allert ooit zelf heeft gemaakt want achter een soort “motorbril” en ingepakt is deze jongedame niet snel te herkennen. We hebben even heel kort een paar woorden gewisseld en zijn toen weer verder gegaan, zij richting vanwaar ik kwam en ik door naar Noord-Holland via lelystad en Enkhuizen. In de hal van Velomobiel werd ijverig gewerkt aan twee oranje Questen die hun “vaderland” in Frankrijk zullen vinden volgens de lijst van bestellingen. Bij de afslag naar Bataviastad is het even voorzichtig fietsen omdat er een nieuw wegdek wordt gelegd liggen er rijplaten als tijdelijke oplossing, wees voorzichtig vooral als het nat is en je moet hier langs, nu is het prima te doen maar het blijft opletten.

Carnaval 2011, even proeven.

Mensen ik ben er weer, gevoelsmatig was ik sinds gisteravond een poosje buiten beeld. Niet dat ik te hard heb gefietst of me ergens anders heb uitgesloofd of overmatige inspanning heb moeten leveren, nee gewoon een avondje naar, schrik niet, carnaval. Hoe komt een mens zo ver, ik kan het uitleggen, in de Wieringermeer zat ik tientallen jaren in de organisatie van het carnavalsgebeuren. En was in die hoedanigheid dus lid van “De Raad van Elf”. Maar al jaren is dat voor mij verleden tijd, ik voelde me te oud om mee te organiseren en als “feestbeest” heb ik nog nooit een onderscheiding gehaald. Verder heb ik er niet meer naar omgekeken, het gaat wel door zonder mij. Maar tijden veranderen, met Tiny samen heb ik de draad, nou ja een klein draadje, weer opgepakt, vooral of juist door Tiny’s enthousiasme. En zo zijn we vrijdagavond met het grootste deel van de familie naar een carnavalsavond in Zwaag geweest, ook omdat zwager Kees daar tot Prins CeDe was gekozen. En nu ben ik er weer, een kort stukje over, laten we het een “ Questlozedag” noemen. Maar het was wel leuk en als je nog jong bent mag zoiets best een keertje.

Klein behuisd

Ik ben deze week nog niet van huis gegaan met zulke lage temperaturen als vanmorgen, steeds was het nog boven 0 maar vanmorgen ging ik van huis met -0,9 C. en in de mist, ja dat ook nog. En allemaal uit vrije wil, helemaal geen dwang of wat voor drijfkracht dan ook, “gewoon gaan met die banaan”. Even om een bakkie naar Tiny leek me wel wat te meer omdat daar vanmorgen een schoonzus van mij ook op visite zou zijn met een “goeie” kennis van vroeger. Aangekomen in Zuidoostbeemster meteen maar even omkleden want al was het eigenlijk te koud om te zweten mijn kleding is dik aan vervanging toe vanwege wat erg natte plekken, zeg maar gewoon kletsnat van het zweten. Na de koffie en het aanhoren van diverse verhalen ging de visite, die er al zat toen ik aankwam, weer opstappen en naar Bovenkarspel. Samen met Tiny heb ik daar onder de middag een broodje gegeten en ben vervolgens weer opgestapt, met wat extra afslagen links en rechtsom reed ik op een bepaald moment door De Rijp en zo naar Schermerhorn. Onderweg trokken een paar wandelaars mijn aandacht en ben ik even gestopt, het bleek dat het vrouwelijke deel van het koppel uit Australië kwam en uiteraard werd er gevraagd of er foto’s gemaakt mochten worden door hem, dus zijn partner op de foto met de Quest want zoiets zag je nu eenmaal niet in het land van de kangeroes. Na de oversteek ben ik na een klein stukje fietspad door Schermerhorn gegaan langs “het kleinste huisje” van Schermerhorn, je kunt het je niet voorstellen dat er vroeger in zulke huisjes gezinnen met 10 personen woonden en leefden. Even later kwam ik in Zandwerven eerst een koetsier met wat onwillige paarden tegen en later zag ik een boomhut die qua leef oppervlak bijna net zo groot zal zijn als dat huisje in Schermerhorn. Eenmaal weer binnen is gebleken dat het ritje van vandaag net 95 km lang is geweest, niet lang maar zeker ook niet in de categorie van “niet de moeite waard”.

Verkeerstechnisch hoogstandje, een "noodbrug"

Wat was het in het begin koud, vanmorgen bij het eerste besef dat ik leefde keek ik naar buiten en zag ijs op het dak van de garage en nog nergens een spoortje van zonneschijn te bekennen. Maar goed het zou beter worden heeft men beloofd en dat werd het ook al was het toen al ruim na de middag. Kees en Wim zouden een rondje “Noordkop” doen vandaag en het leek mij beter om even bij Tiny langs te gaan op en neer naar Oostzaan dus. Op de heenreis kom ik dan als gewoonlijk langs “La Mere Ann” waar de brug eruit is en de noodbrug “overkompleet” is aangelegd, maar dat had ik al een keer geschreven. Vandaag zag ik met eigen ogen hoe “waardeloos” zo’n brug is voor alles wat niet als gewone fiets te bestempelen is. Ik was na het omrijden van circa 200 meter heen en 200 meter terug aan de andere kant van de noodbrug aangekomen waar op dat moment net iemand van een rijschool de hoek om kwam met 2 leerlingen elk op een bromscooter. Ik moest stoppen en zei gelijk, “Als jullie 200 m. doorrijden kun je zo oversteken naar de andere kant via de vaste brug, even werd er getwijfeld maar op aanraden van de instructeur namen de beide leerlingen de noodbrug, voorzichtig draaien en keren en toen lag de eerste met bromscooter en al vlak op de oprit, de “baas” zette zijn voertuig op de standaard en hielp de ongelukkige overeind en startte het voertuig weer, met wat extra inspanning lukte dat, vervolgens nummer 2 wat maar net goed ging. Toen de “baas” zelf verder ging zei hij nog wel, “Je hebt helemaal gelijk dit is niks”. Mijn ritje verder naar Oostzaan leverde weinig spectaculairs op en tegen 12 uur was ik ter plaatse, mooi op tijd om even op de jongste te passen zodat oma Tiny Bram en Boris van school kon halen. Om iets over half 2 ben ik weer vertrokken en dan natuurlijk via het Twiske, in de zon en alle gelegenheid om een paar foto’s te maken van de Schotse Hooglanders en de prachtige beelden over het water. Bij thuiskomst stond de dagteller op 116 km en was de totaalteller blijven hangen op 16.028 km.

Een ruim rondje via "Het Twiske" met Kees

Even Kees polsen over zijn fietscapriolen voor dinsdag, vandaag dus. Als je om iets over 10 uur op de Smaragd bent gaan we na de koffie een rondje door “Het Twiske” en zo is het gekomen vandaag. Om 5 minuten over 10 was ik bij Kees en 5 minuten later zat ik aan de koffie, even alles op een rijtje zetten en me voorzichtig uitlaten over het deelnemen aan de rit voor augustus langs de Maas naar de Vogezen. En vervolgens op pad, Kees voorop als wegwijzer en snelheidsmeter en zo gingen we van start, eerst “De Waard” uit en vervolgens bij de afslag waar we “normaal” rechtsaf gaan nu links om via de Zuidervaart en de Driehuizerweg uiteindelijk in West-Graftdijk te belanden, waar was te zien dat deze boer zijn schaapjes nog niet allemaal op het droge had, vervolgens weer wat verder oversteken en bijna bij Wim langs maar i.p.v. rechtdoor te gaan zijn we rechtsaf gegaan onder de brug door en langs het Noordhollandskanaal tot aan Spijkerboor een nieuwe route voor mij want na de brug te zijn gepasseerd zijn we daar rechtaf gegaan naar Wormer, een stuk langs de Zaan en langs “Lassie” om even later via de “Zaanseschans”, waar maar heel weinig publiek was te bespeuren, op te gaan naar “Het Twiske” we zouden per slot van rekening toch een “rondje Twiske” doen. Ook hier was weinig of geen publiek en de temperatuur was er ook naar, toen ik van huis ging was het 1,8 graden boven nul en de hele rit is hij niet hoger geweest dan 2,8 C. Na “Het Twiske” hebben we koers gezet naar Purmerend om vandaar naar Zuidoostbeemster te gaan waar we bij Tiny, die net klaar was met de bridgeochtend, koffie hebben gedronken en werden voorzien van een broodje wat er heerlijk in ging, de motor moet je brandend houden zeggen we altijd. Na deze stop zijn we weer verder gegaan via Oosthuizen naar Etersheim en zo langs het IJsselmeer naar Scharwoude en door Grosthuizen naar Avenhorn waar Kees de afslag nam naar Ursem en vervolgens de Heerhugowaard en ik via wat omwegen naar Wognum en Abbekerk om via mijn vaste route de polder in te gaan en om te zien of de verkeerslichten al”gedoofd” waren, nou er knipperde nog wel een oranje licht maar dan is het toch op sterven na dood. Thuis gekomen gaf de teller voor vandaag 142 km aan, een heerlijk ritje met weinig mensen langs de weg en een veel te lage temperatuur, maar morgen wordt het beter.