Stilstaande windmolens

Het ritje van vandaag heeft mijn mening over windmolens die stil staan weer eens bevestigd, het maakt niet uit waar je fietst, zodra er windmolens staan kun er zeker van zijn dat er ook van die energieleveranciers stil staan. Vanmorgen, hij was al bijna om, ging ik van start nadat de laatste bui een spoor van plassen had achter gelaten, richting Wervershoof. Ik was al een tijdje niet bij mijn oudste broer op visite geweest dus even daar langs om te horen hoe het met zijn gezondheid gaat, ’t kon beter. Maar ik ben geen dokter dus kon hem ook geen advies geven, alleen het meest simpele, “houd de moed er in want positief denken en doen is altijd het beste”. Via Wervershoof langs de molen over Zijdwerk een weg van Wervershoof naar Zwaagdijk, mijn geboortedorp, dan verder naar Wognum, Wadway, Spanbroek en dan Obdam. Het is zo ongeveer traditie, als ik in dit dorp kom ga ik bijna altijd bij mijn zwager en zus langs. Sinds lange tijd kwam ik daar de twee oudste kinderen ook weer eens tegen hoewel beide, zowel Wouter als Eline, weer aanstalten maakten om naar Amsterdam te gaan. Na de koffie stond ik er voor om het rondje nog wat uit te rekken maar de lucht vertoonde hier en daar toch nog van die donkere stukken die me deden besluiten om de kortste weg naar huis te nemen. En daar viel het me weer op, stilstaande windmolens, het ongelukkige is, dan ga je er weer op letten en overal waar een stuk of 6 of meer molens in het gelid staan, stond er ook wel weer één die “schafttijd” had. In de Wieringermeer ben ik op een bepaald moment gestopt en telde zo’n 40 molens zo links en rechts waarvan er, zover als ik kon zien ook 3 stilstonden. Het weer was ondertussen weer geweldig opgeknapt en het kriebelde om toch nog maar wat meer kilometers te maken maar ik vond het wel goed voor vandaag na 62 km.

"Met het oog op morgen"

Vanmorgen, voor de regen en harde wind die verwacht wordt, nog even een klein rondje gemaakt. Omdat de wegen in de polder erbarmelijk vervuild zijn door klei enz. heb ik besloten om m’n heil te zoeken in noordwestelijke richting. Vanaf Middenmeer richting Schagen langs de Schagerweg over een mooi geasfalteerd fietspad. Iets voorbij Schagen linksaf richting Schagerbrug, vervolgens St.Maartensbrug en als laatste Burgerbrug allemaal kleine dorpjes die langs de Groote Sloot liggen. Aan beide kanten van deze sloot ligt een weg genaamd Grote Sloot, ik heb de voor mij rechts liggende Grote Sloot genomen omdat daar minder verkeer langs gaat en het voor mij veiliger leek. Net voor St.Maartenbrug staat in de Groote Sloot een monument, beter bekend als het boerderij geraamte, je kunt er naar “binnen” maar binnen is ook weer helemaal buiten en “met het oog op morgen” is het de meest ideale bouwconstructie bij harde wind en storm zoals dat is voorspeld voor vanavond, vannacht en morgen. Aan het einde van de weg die uitkomt bij het Noordhollandskanaal ben ik linksaf gegaan om via Krabbendam, Warmenhuizen en Waarland de Hartweg op te zoeken waar ik tot slot via Winkel weer de Wieringermeer in ben gereden om na 62 km weer thuis te staan. Hiermee is de totaalstand van de kilometerteller op 21.014 km gekomen, allemaal echte ontspannen kilometers, gewoon genieten in een Quest.

Hoe gevaarlijk is zo'n weg ?

De ervaring van de laatste, ongeveer 300 km met de Quest. Echt veel nieuws is er niet over deze ritten, hélaas wel een paar minder positieve ervaringen van medeweggebruikers. De eerste en meest onschuldige ervaring had ik een dag of wat geleden op de Langereis, een weg die loopt van de A.C.de Graafweg (de N241) naar de Westfriesedijk richting Winkel. Keurig rechts van de weg met de zon recht achter mij kwam me een auto tegemoet met een meneer die, of het niet met de Quest-rijder, ik in dit geval, eens was of hij had hoofdpijn, om wat voor rede dan ook, hij was heftige bewegingen aan het maken waarbij hij steeds zijn voorhoofd wees en knipperde daarbij zeer intensief met zijn grote lichten, toch zielig voor de man dat ik hem niet kon begrijpen en dat al zijn moeite tevergeefs is geweest.
Vanmiddag ging ik weer een stukje op pad en weer langs de Langereis gebeurde het, nu reed ik de andere kant op en had er lekker de gang in toen er in de verte een bromfietser aan kwam, tot dat moment was er helemaal niets loos maar toen er ook een auto aan kwam met, laat ik maar zeggen, een “petje”, toen ging het bijna mis. Ik reed door, de bromfietser reed door en ook “petje” hield lang vol om ook door te rijden en dan is die weg te smal voor 3 weggebruikers naast elkaar en op het laatste moment heeft “petje” enorm z’n best gedaan om de bromfietser en mij niet van de weg te rijden en dat is hem gelukt anders had ik hier nu niet gezeten, maar het was wel even griezelen en ook wat hard remmen omdat hij veel sterker is met z’n auto dan ik met mijn gele Quest.
Ik was even naar Obdam voor het eerste exemplaar van de 2e druk van het Westfrieslandspel op te halen en vanaf dat adres richting Zuidoostbeemster. Na mijn boodschap daar te hebben gedaan en na een paar bakken heerlijke koffie ging ik weer richting Middenmeer nu tegen wind maar dat gaf helemaal geen problemen, wel had ik weer een ander verkeersprobleem op de thuisreis.
Bij de afslag, voor “De Gouden Karper” op het randje van de Huigendijk kwam een motorrijder vanuit tegenovergestelde richting die voor mij langs wilde kruisen maar mogelijk de snelheid wat had onderschat en met een enorme slinger wist hij mij te ontwijken en zo had ik vandaag voor de 2e keer “geluk” waarbij die eerste meneer met “hoofdpijn” van een paar dagen terug wel de meest onschuldige was.

Via de Hondsbosschezeewering

Woensdagmorgen, alles lijkt rustig in en om huis dus de mogelijkheid om een stukje te “Questen” zit er wel in. Het is droog maar wel een dichte wolkenlucht en ik heb het plan om zoveel mogelijk wegen en weggetjes te zoeken waar ik al een hele poos niet ben geweest en sommige misschien nog nooit eerder heb gereden. Eerst maar richting Zuidoost, dat wil zeggen langs de Alkmaarseweg richting Oude-Niedorp en vervolgens de Leijen, Zijdewind, De Rijp en vandaar richting Sint Maarten om vervolgens een stuk van de Westfriese - omringdijk te nemen. Ik passeerde onderweg ook nog de z.g. Mennonietenbuurt, nooit geweten dat die daar te vinden was, na een aantal kilometers kwam ik in de buurt van Petten en heb toen de Hondsbosschezeewering opgezocht om daar aan de buitenkant langs de Noordzee te fietsen en bij Hargen/Camperduin weer in wat rustiger “vaarwater” te komen. Toen ik vanaf de zee weer langs de polderwegen en weggetjes reed ben ik eerst gestopt om mijn bril schoon te maken, het was net alsof er een mistlaag op de glazen zat, heel simpel eigenlijk, het was gewoon een laagje zeezout wat met de harde wind in de lucht wordt geblazen en zo ook op mijn bril terecht kwam. Met wat omwegen kwam ik weer langs de weg Den Helder - Alkmaar en ben toen bij Schoorldam het kanaal weer overgestoken. Net voor Koedijk linksaf door het Geestmerambacht om vervolgens via Broek op Langedijk de weg te vervolgen naar Heerhugowaard , de Langereis en Aartswoud. Hier vandaan is het nog zo’n 10 km recht uit naar Middenmeer waar ik op de heenreis ook al had gereden maar dan uiteraard vanaf Middenmeer. Achteraf gezien een heerlijk ontspannen ritje waarbij ik genoten heb van het stukje buitendijks bij de Hondsbosschezeewering.

Klei op de wegen

Twee keer lek op 116 km, vanmorgen van start gegaan en een beetje serieus gezocht naar “schone” wegen. Gister was ik ook even op pad en toen ik thuis kwam heb ik de Quest op zijn kant gelegd en aan de onderkant en in de wielkasten flink de waterslang met spuitstuk gebruikt om hem weer een beetje toonbaar te maken. Omdat het hier en daar flink had geregend was het landbouwverkeer de grote veroorzaker van alle ellende. Zo uit het land de weg op zonder de wielen schoon te maken is dan de meest gebruikelijke vorm van wegvervuiling met klei en dat lag er nog al wat. Vanmorgen ging ik dus een beetje voorzichtiger van start in de hoop dat ik wat schoner thuis zou komen, hélaas het was niet veel beter, ging ik op pad over zoveel mogelijk fietspaden, ook die zijn plaatselijk bijna geblokkeerd door dat overstekende trekkers met wagens er gewoon een dam van klei achterlaten. Toen ik via Heerhugowaard richting Schermerhorn ging nam ik daar deze keer niet de Molenweg maar de Westdijk en dan na een paar kilometer de Wormerweg en daar was het weer extra slecht, hele stukken niet harder als 25 tot 30 km omdat het er op een hoop plaatsen gewoon glibberig was, bovendien had het daar ook nog flink geregend wat het geheel nog minder aantrekkelijk maakte. Ik kwam uiteindelijk in Zuidoostbeemster en heb daar een flinke pauze ingelast en een broodje gegeten. Toen ik er rond 1 uur weer ben vertrokken ben ik via Purmerend gegaan en dan langs het Noordhollandskanaal richting Alkmaar, vanaf Alkmaar richting Stompeteren, Schermerhorn enz. Iets voorbij Stompetoren voelde ik dat het achterwiel wat begon te “swingen” dus stoppen en de binnenband wisselen, de buitenband controleren op eventuele scherpe steentjes o.i.d. en dan weer verder. Toen ik de fiets later thuis zou binnenzetten was de achterband weer leeg dus ook die binnenband plakken en de buitenband minutieus onderzoeken en ja hoor nu vond ik het, een klein stukje glas was de veroorzaker want ook deze tweede binnenband was op de zelfde plaats lek geprikt. Toen ik het tellertje controleerde zag ik dat het totaal na twee lekke banden en 116 km op 20.570 km stond.

Somber herfstweer

Het Nederlandse weerbeeld is om deze tijd van het jaar niet altijd even mooi, als de zon er nog een beetje bij is lijkt alles toch een stuk aangenamer. Maar vandaag is het echt “goor hufterig herfstweer”. Toch de fiets maar weer gepakt en na, maandag 160 km, dinsdag maar 38 km, woensdag 116 km, werden het er vandaag 87 km. Een wisselend patroon van meer en minder kilometers maar dat is geheel afhankelijk van wat ik onderweg tegenkom of waar ik naar toe ga. Vanmorgen eerst naar een winkel met het idee om een nieuwe pc aan te schaffen waar alles op en aan zou zitten. Gisteravond nog op internet gekeken hoe laat de winkel open is, half 9, dus als ik er voor die tijd ben komt het goed. Mooi niet, ik stond om 5 voor half 9 in de winkel en vroeg aan de chef waar ik de pc’s kon vinden, “Meneer die zijn allang al uitverkocht, er stond een hele rij voor de deur vanmorgen” nou daar sta je dan en kan je met lege handen weer naar huis. Niet getreurd er zijn er nog genoeg en de mijne werkt nog, hoewel …….., het wordt af en toe zeuren. Thuis gekomen eerst dan maar een rondje fietsen en dus richting Medemblik, Enkhuizen, Hoorn en vandaar weer via allerlei omwegen weer naar Medemblik. Het is een rondje geworden van 87 km maar wat het meest tegen viel was de temperatuur, mogelijk iets te warm gekleed waardoor er extra wordt gezweten en als dan de wind uit een andere hoek waait als je weer eens links of rechts af gaat dan voelt het net wat te fris om zo door te gaan, dus even stoppen en het afgeknipte shirt aangetrokken, echt het helpt prima en maakt het allemaal net weer wat aangenamer.

"Geen strobreed voor de wielen"

Weer een nieuwe ervaring, nee niet echt, het is simpel dat ik de 20.000 km grens vandaag ben gepasseerd met de Quest. Na een aantal dagen, niet met de fiets op pad te zijn geweest, was het vandaag weer uitgesproken mooi weer en dan moet je het meteen ‘pakken’. Vorige week donderdag was weer een keer een afwijkende oppasdag in Oudemirdum maar omdat het weer toen nogal slecht was, en ik ’s morgens in donker al om kwart over 6 zou moeten starten om op tijd te zijn, heb ik de auto genomen. Maar vandaag leek het me gewoon een ontspannen ritje van 160 km, heen was het gem. 36,2 km p/u en terug stond hij op 36,5 km p/u dus niet echt spectaculair gewoon een lekker ritje. Met zulk weer is elke rit een ontspanning, helder blauwe lucht en een zonnetje wat bij de start nogal laag stond maar dat komt later vanzelf wel weer goed. Onderweg weinig of geen slechte ervaringen opgedaan, als ik lees dat Kees een ontmoeting had met 4 “dienders” die hem alleen maar probeerden te beschermen omdat ze zelf de regels niet kenden, dan kan ik nog steeds melden dat ik tot nu toe alle medewerking krijg uit die hoek. Vandaag en ook al een aantal keren eerder maak ik bij de Galamadammen in Friesland over een stuk van ongeveer 1 km gebruik van de rijbaan waar normaal gesproken alleen auto’s komen, niet dat ik me dan sneller kan verplaatsen, maar de oversteek vanaf het noodfietspad is aan het einde niet te nemen met een Quest, waarschijnlijk om iedere fietser te dwingen af te stappen en de fiets dan bij te draaien in de goede richting het is echt een scherpe hoek die met de gewone fiets ook al niet te nemen is, laat staan met een Quest. Maar tijdens mijn “bewuste” overtreding werd er vriendelijk gezwaaid door de geüniformeerde eenheid en werd mij geen “strobreed voor de wielen gelegd”. Later dacht ik, misschien kennen zij de regels wel na het programma “Blik op de weg” want dat heeft wel heel wat los gemaakt heb ik wel begrepen.

Gewoon even op pad

Het weer lijkt alle dagen mee te vallen, weinig wind redelijk zonnig, hoewel …… ’t was vandaag af en toe toch wat herfstachtig. Gisteren kwam ik er niet aan toe, samen met mijn broer, even bij mijn vriendin wat in de tuin proberen op te ruimen. Het is gelukt, 3 karren vol met struiken, bomen en afval weg gewerkt en daarna tot de conclusie komen dat we wat meer die spieren moeten oefenen die nu wat weerspannig zijn geworden, of misschien heeft het toch met de leeftijd te maken. Vandaag was het dus weer zo dat ik onbekommerd een rondje kon maken. Omdat ik al een tijdje niet aan de Obdammerdijk was geweest en ik het 2e bestelde Westfrieslandspel zou gaan betalen leek het mij verstandig om die kant op te gaan. Nadat ik niet helemaal de kortste weg had genomen kwam ik toch op het bedoelde adres, het leek me verdacht stil zo rond half 11, het is dan toch nodig koffietijd, inderdaad er was niemand aanwezig dus dan maar een nieuwe route uitstippelen, dat uitstippelen is bij mij meestal erg simpel, je stapt weer in de fiets en bij een bocht ga je een kant op en dan zie je vanzelf wat het gaat worden. Via diverse heerlijke rustige landelijke weggetjes kwam ik in De Goorn en Avenhorn en vandaar richting Middenbeemster en daar linksaf naar Zuidoostbeemster. Ik was nu in de gelegenheid om rustig te bekijken wat we gisteren allemaal gesloopt hadden, inderdaad het valt wel op, maar er staat nog genoeg en dit werd gewoon tijd. Omdat ik al wist dat er niemand thuis zou zijn was het bezoek maar van heel korte duur en via de Purmerenderweg ben ik later afgeslagen naar de Westdijk vervolgens naar het Verloren Einde richting Kwadijk en dan afslaan richting Hobrede om dan uit te komen in Oosthuizen. In dit dorpje de weg oversteken en verder richting dijk langs het IJselmeer, je komt dan uit bij Etersheim, (het klinkt bijna Duits) daar linksaf naar Schardam en doorrijden tot aan Scharwoude. Na dit dorp, waar ik even moest wachten voor de spoorwegovergang, is het nog maar een paar kilometer naar Hoorn, ik neem echter altijd de weg via Berkhout omdat ik dan alle drukte op de fietspaden rond Hoorn ontloop. Het is maar een paar kilometer om maar altijd ruime wegen en geen school gaande jeugd, die het over het algemeen niet zo nauw nemen met de verkeersregels. Vanaf Berkhout, Bobeldijk, richting Wognum en het laatste stukje naar Middenmeer is allemaal simpel en kan volop worden gereden, behalve in de regio waar men nog steeds druk bezig is met de bouw van warenhuizen met alles er op en er aan is het uitkijken, ook omdat er nogal wat wegen worden verlegd. Als ik thuis ben staat de teller op 91 km en is het totaal 19.901 km, nog maar 99 km en de 20.000 km wordt “geklokt”

"Blik op de weg"

Het programma, “Blik op de weg”, heeft naar mijn mening een zeer positieve werking gehad op vele weggebruikers. Als ik mijn ervaringen van vanmorgen zo na ga kan ik het volgende melden, in Abbekerk een klein dorpje op een 10-tal kilometers van huis werd ik als eerste door een mevrouw gegroet met de woorden, “Kijk dat is er ook één” even verder kwam er een 45 km voertuig uit een uitrit bij een woning en daar bleef ik netjes achter rijden wat tot gevolg had, dat een jongeman die ons aan zag komen, schreeuwde, “Kom op, dat ding van jou kan veel harder zag ik gisteravond op TV” Wie de uitzending heeft gemist, kijk op het programma op de pc,”Uitzending gemist” en alles komt in de tweede helft van het filmpje nog eens aan je voorbij waarbij er door W.Jakobs keurig netjes uit de doeken wordt gedaan, het hoe en het waarom van zo’n ligfiets. Ook de agent van politie die toelichting geeft op de vragen van de verslaggever is duidelijk en zeker niet negatief in zijn beoordeling van de ligfietser in het algemeen, hij noemt mensen met een ligfiets zelfs de “wat serieuzere fietser” en dat hoor ik graag maar ik ben het ook helemaal met hem eens. Het is en blijft opletten en daardoor fiets je toch altijd wat defensiever denk ik.

Banden wisselen

Wat is de waarde van Wim’s banden onderzoek en testen van binnen en buitenbanden, ik zou het niet weten, voor mij is het belangrijk dat een band “lekker” zal rijden en niet te snel lek mag raken. In het vorige stukje schreef ik over de achterband die net geen 20.000 km heeft gehaald en maandagmorgen heb ik voor vertrek de twee voorbanden gewisseld, die hadden er ook al zo’n 12.000 km op zitten. Dus over het algemeen mag ik helemaal niet klagen over de levensduur, lek rijden, nou ja, ik heb wel eens een lekke band gehad over de afgelegde kilometers. Als ik dat allemaal serieus probeer te reconstrueren zal ik over de totaal afgelegde 19.646 km naar schatting zo’n 15 keer een lekke band hebben gehad denk ik. Als ik de plakkers tel op de binnenbanden zit ik aardig in de goede richting, is dat veel ? Ik weet het niet, van al die keren lek stond ik zeker wel een keer of 6 thuis en bij vertrek kwam ik dan tot de conclusie dat ik wat lager op de banden stond dan wenselijk, dus even plakken.
Maandagmorgen zou ik vertrekken naar Oudemirdum voor een paar dagen oppassen, toen ik de weersberichten hoorde vertelde men dat dinsdag in de loop van de dag regen werd verwacht en met banden die toch al wel ver versleten zijn leek het mij verstandig om meteen maar te wisselen, zo gezegd zo gedaan en na een korte uitstel van start, richting Friesland. De kinderen hadden vrij van school en speelden bijna de hele dag buiten, vanmiddag met hun buurjongen Stan die nog nooit in een Quest had gezeten dus dat moest even gebeuren. Vanavond ben ik weer terug gefietst en was voor het eerst binnen 2 uur thuis, om kwart voor 5 ging ik weg en om 14 minuten over half 7 stond ik achter het huis in Middenmeer, de afstand is precies 80 km en de meter gaf aan 1 uur 59 min. , en gem. 40 km p/u, zou het in de nieuwe banden zitten, ook dit weet ik niet. Het fietst gewoon super met een Quest, en als je dan de 18 al ruim bent gepasseerd en nog zo van snelheid geniet ben je nog lang niet klaar voor achter de geraniums denk ik.

Bijna 20.000 km met één achterband

Het moest er een keer van komen, als je een Velomobiel hebt aangeschaft en je fiets er af en toe een stukje mee dan weet je dat er een moment komt dat er banden moeten worden gewisseld. Eindelijk was het dan ook zover met de achterband, standaard gemonteerd door de mannen van Velomobiel in Dronten is er een Schwalbe Marathon Slick op de 26” uitvoering geplaatst. Toen ik de fiets op 26 november 2005 heb opgehaald in Dronten heb ik gelijk een extra achterbuitenband aangeschaft, gewoon als reserve en nu zo’n 22 maanden later bij een kilometerstand van 19.409 km was hij aan vervanging toe. Hij had best nog een tijdje meegekund op droge wegen maar gistermiddag ging het op een 50 km 2 keer mis en dan ben ik er klaar mee. Bij controle zaten er nogal wat kleine scherpe stukjes split in de band en bij verwijdering van één van die steentjes was er meteen een scheur te zien dus nu is het over maar een band die zolang mee gaat is toch wel uniek lijkt mij. Dus vanmorgen de nieuwe band van het zelfde type er omheen gelegd en weer een rondje gemaakt van 77 km. Eerst richting Noord-Scharwoude en vanaf dat punt door naar Schoorldam. Het Noordhollandskanaal over en rechtsaf richting Den Helder. Bij de Kooybrug weer naar de andere kant van het kanaal en via de Balgweg en Korte-Afsluitdijk naar het Dorpje Haukes op Wieringen. De laatste etappe ging van het eiland Wieringen via Slootdorp naar Middenmeer.

Geen Quest op Kreta

Al lange tijd niet bezig geweest met de Quest, af en toe wel in gedachte, maar niet wezenlijk op pad met de fiets. Oorzaak, een weekje vakantie en zelfs vliegen, niet met de Quest maar echt met een “quest” met echte vleugels. Een "hele" week,

8 dagen naar Kreta met temperaturen tussen de 28 en 33 graden is best leuk voor een keer, veel gelopen ondanks de warmte, o.a. de Samariakloof en veel langs strand en boulevard. Heel toevallig kwam ik in de bus, naar de start van de wandeling door de Samariakloof, een stel tegen waarvan de man ook een beetje gek was, en nog is, van ligfietsen, een echte M5-er. Ik heb zijn naam niet gehoord maar volgens zijn zeggen had hij mijn blogspot al eens gelezen, mogelijk dat hij nog een keer terug komt dan weet hij nu mijn mail-adres en zou kunnen reageren. Maar als alles goed blijft gaan wil ik morgen weer voorzichtig proberen of het nog gaat. Dus de volgende “uitgave” in de serie wordt mogelijk wat meer in de richting van Questen in de buitenlucht maar zonder vleugels.

Niet meer naar de camping

Het echte zonnige campingweer is over en uit, wat is dat …… campingweer, voor mij zou dat zijn, veel zon en een lekker temperatuurtje. Mijn op één na laatste camping bezoek was bij Wim en Lida op de camping in Heemskerk.

Maar ja, het is nu helemaal over het zomerse weer, nou ja, het weer met een zomers karakter. Dat zou voor mij dus zijn, weer zijn met een beetje zon, een beetje bewolking en vooral geen regen. Hélaas, vandaag is het echt over, gisteren viel eigenlijk nog wel mee, veel wind maar ’t was droog. Het zit er voor vandaag waarschijnlijk niet in, ik moet eigenlijk nog wel even naar Bovenkarspel vanwege een verjaardag van een schoonzus maar het zal wel met een ander vervoersmiddel worden. Als we de zomer nog eens terug draaien is hij nogal wisselvallig geweest, meer regen als vorig jaar, minder zon als vorig jaar, lagere temperaturen als vorig jaar en ga zo maar door. Maar we moeten niet vergeten dat de zomer van 2006 een beetje afweek van wat in ons landje normaal is. Die zomer was, als we eerlijk zijn, te warm, te droog soms te hoge temperaturen en ga zo maar door, ……………… Wanneer is het eigenlijk goed, ik kan hieruit maar één conclusie trekken, “’t Is maar goed dat wij er niets aan kunnen regelen”.
In het ritje van gister liep ik het toch weer een keer op, de achterband gaf te kennen dat hij toch wel erg dicht bij zijn einde komt, een klein steentje heeft er zo lang ingezeten dat hij er na een aantal kilometer doorheen wist te komen en de gevolgen zijn dan duidelijk, de snelheid gaat er uit en het koersvaste gaat ook wat minder dus stoppen en verwisselen of plakken. Laatst heb ik ook al een keer melding gemaakt van een lekke achterband en daarbij opgemerkt dat een 26” band oppompen met zo’n klein “rot”pompje wel wat van een mens vraagt, prompt daarop kreeg ik een mail van Eduard Botter met het advies om maar een gewone full-size pomp te gebruiken van Halford, licht en super snel, ’t klopt ’t werkt snel en licht en weegt weinig meer dan het standaard handpompje.

Kort en toch warm

Vanmorgen een ritje gemaakt van 86 km, niets bijzonders maar wel weer een nieuwe ervaring opgedaan. Toen ik van start ging was het droog maar de temperatuur was nog maar net boven de 10 graden en dat leek net te fris zonder kap op de Quest. Dus van start met de “deksel” er op. Na zo’n kleine 20 km kreeg ik toch het gevoel dat het zonder ook mogelijk moest zijn, ik kreeg het behoorlijk warm, dus bij het vervolg van de rit de kap weer opgeborgen en als vervanger een apart kledingstuk aangetrokken. Ik zou haast zeggen zelf ontworpen, maar zo ver wil ik niet gaan, wel is het een eigen creatie gemaakt van een oude sweater. Omdat ik, elke keer, als het nog te warm is om de kap er op te hebben, maar eigenlijk te fris om zonder te rijden, last kreeg van behoorlijk koude schouders en bovenarmen heb ik enkele maanden geleden een kledingstuk gezocht wat ik met eenvoudig knipwerk geschikt heb gemaakt voor het doel wat ik voor ogen had. De mouwen mochten er grotendeels wel af en de rug en voorkant konden ook behoorlijk ingekort worden en wat overbleef is precies wat ik nodig had. Deze “creatie” heb ik dus later aangetrokken en verder zonder kap gereden, ik moet zeggen, het is geweldig, geen koude bovenarmen en schouders meer en toch niet te warm gekleed bij lagere temperaturen, wie weet kan een ander hier ook nog zijn voordeel mee doen, heel simpel maar wel zeer doeltreffend.

"Op dut fietspad moet je belle"

De weersberichten voor vandaag beloven slechts regen vanuit het Noord-Westen van het land dus dat zal wel geen fietsen worden. Dat was vanmorgen, maar tegen 10 uur leek het me nog steeds redelijk, een paar lichte buitjes met wat motregen dus omkleden en gaan. Op de Alkmaarseweg kwam ik er achter dat het toch wel wat meer regende en had geregend dan ik eerst dacht. Ik haalde aan het eind van deze weg een wielrenner in die meteen probeerde aan te pikken maar dat staat gelijk aan “zelfmoord” zoiets is gewoon niet mogelijk, ja, een paar honderd meter en dan laat toe nu toe iedereen los. Een Quest is gewoon niet bij te “benen” met een racefiets. Toen ik hem net kwijt was begon de fiets te “dweilen” ik voelde dat de achterband snel leeg liep, gewoon lek. De man met de racefiets stopte meteen en vroeg of ik spullen bij me had, dus iemand uit het goede hout gesneden was mijn oordeel, maar ik heb over het algemeen genoeg mee om me te redden dus ook nu was het een simpel op onthoud van een 5 tot 10 minuten. Verder richting Lambertschaag, Hoogwoud en Opmeer, op het fietspad na de Koningspade in Hoogwoud/Opmeer passeerde ik een meneer op de fiets, hoewel er nogal wat aan te pas kwam voor het zover was. Eerst bellen en omdat er geen reactie was ook maar de claxon erbij gebruiken, nog geen reactie dus tot aan zijn achterwiel flink lawaai maken met bel en claxon en ja hoor daar ging hij opzij. Iets verder bij de oversteek van de A.C.de Graafweg moest ik stoppen voor rood en kwam de man naast me staan en zei toen in “puur” Westfries: “Baai ôôs moet je op dut fietspad belle en niet toetere want ik docht dat jij een auto wazze”. Zo zie je maar elk geluid langs de weg is autoweg of fietspad gebonden, een claxon hoort op de weg en een bel op het fietspad. Na een rondje, wat flink werd ingekort door de nu toch wat veelvuldig vallende regen, was ik na ruim 40 km weer thuis en is het totaal nu 19.108 km

Een klomp met een zeiltje

Heerlijk rustig weer als ik dat vergelijk met een dag eerder. Alleen de zon ontbreekt maar daar is overheen te komen. Welke route zal ik vandaag kiezen, maar een keer niet naar of langs familie hoewel dat moeilijk is als je rond gaat rijden in Noord-holland waar de meeste wonen en je bovendien ook nog een enorme grote familie hebt, ik zal maar geen aantallen noemen anders komt er vast commentaar. Een beetje toelichten mag wel, familie van mijn overleden vrouw, mijn familie, familie van mijn vriendin en familie van haar overleden man dus samen echt behoorlijk de moeite. Maar goed ik was op weg om een rondje te bedenken eerst maar eens de polder uit en dan zie ik wel, zo gezegd zo gedaan, het is echt een rondje geworden in één stuk maar nu een keer van het midden van de regio naar de buitenkant en die buitenkant is dan de dijk langs het IJsselmeer. Ik keek er van op dat er nog zoveel boten op het IJsselmeer te zien waren en een heel deel voer betrekkelijk dicht langs de omringdijk. Op een bepaald moment zag ik op grote afstand een zeilschip dicht langs de kant gaan en kwam het idee in mij op om een foto te maken van de Quest met het zeil van die boot er achter om zo het idee te creëren van “Een klomp met een zeiltje” de foto is wel gemaakt maar het zeil was toch verder weg dan ik in mijn hoofd had, maar het is toch een leuk plaatje geworden vind ik zelf. Via Hoorn was ik hier gekomen en via Enkhuizen en Medemblik heb ik mijn rit vervolgd, slechts een enkele fietser kwam ik tegen en verschillende keren moest ik serieus beredeneren waar de wind vandaan kwam, het ging allemaal zo gemakkelijk en na 110 km stond ik weer in Middenmeer met een totaal op de teller van 18.936 km.

Storm en regen

Vandaag de storm en regen getrotseerd en op pad gegaan, vanaf Middenmeer naar de Alkmaarseweg en dan de Langereis in, alles voor de wind of een beetje schuin achter, het lijkt wel steeds harder te gaan waaien. De snelheid is acceptabel niet te hard en ook niet te “truttig”. Aan dit einde van de Langereis de A.C.de Graafweg oversteken wat behoorlijk oppassen is, het is net wat drukker als normaal lijkt wel, maar op een bepaald moment is de weg vrij en kan ik verder. De kap moet er nu toch maar op, het begint plotseling vrij hard te regenen maar als ik goed en wel weer op weg ben is het alweer droog. Aan het einde bij de T-splitsing ga ik rechtsaf en kom na nog een paar keer rechts en linksom op de Obdammerdijk, bij nr. 1 stop ik even voor een praatje en dan komt er bijna standaard koffie aan te pas. Als ik weer verder ga sta ik er voor om terug te gaan of door te rijden naar Zuidoostbeemster, ik kies voor het laatste, anders zit ik straks thuis toch maar weer achter de pc en dit is leuker werk ondanks het minder leuke weer. Op de lokatie in Zuisoostbeemster is niemand thuis wat geen verrassing is dus na deze korte stop weer terug. Ik ga via een andere route dan ik gewoonlijk altijd ga en deze keer kom ik uiteindelijk op de Westdijk langs de Beemsterringvaart. Aan het einde van deze weg kwam ik in Schermerhorn, de storm leek wel steeds krachtiger te worden en het liefst zou ik alleen maar recht tegen wind in fietsen, af en toe op de zijkant komt bij mij wat griezelig over, het zwiept soms behoorlijk en ik moet heel attent blijven met het sturen om redelijk veilig op de “baan” te blijven. In Schermerhorn werd of wordt iets gevierd, het straatje dat ik in ga om onder de dijk langs naar Ursem te kunnen gaan is “versierd” en ook vanaf de kerktoren hangt één en ander naar beneden hoewel dat hier en daar toch los lijkt te zijn geblazen door de wind. Via Ursem en een deel van mijn heenreis route kom ik weer in de Wieringermeer, de lucht is ondertussen redelijk, slechts af en toe nog wat gespetter maar aanvaardbaar weer, alleen de wind doet nog goed mee, ook na 91 km nog.

"Droevige" molen

Dinsdagmorgen, vanmorgen was ik van plan om een “Westfrieslandspel” weg te brengen naar een adres in Wormer anders zou het als pakketpost verzonden moeten worden naar Rijssen en omdat een dochter van de bestellers in Wormer woont en ze daar waarschijnlijk spoedig wel zullen komen is dit de kortste klap. Dus op weg voor een ritje van ongeveer 60 a 65 km heen dus ook zoiets terug. De eerste regenbuien heb ik thuis nog afgewacht en daarna toch maar van start, het ging heel voorspoedig doordat ik de wind behoorlijk van achter had.
Na Wognum leek het zomaar wel wat zwaarder te trappen, het had onderweg een paar keer flink geregend, maar dat kon de oorzaak niet zijn of misschien juist wel, stoppen en banden controleren en inderdaad de achterband was bijna leeg dus vandaar dat de snelheid er helemaal uit was. Fiets op zijn kant in het gras en even het lek opzoeken en meteen plakken, tijdens dat klusje begon het opnieuw te regenen maar gelukkig was één en ander zo gerepareerd en kon ik de band oppompen, dat viel niet helemaal mee, zo’n klein “rot”pompje en dan ook nog zo’n dikke 26” achterband, maar goed na wat extra inspanning leek hij me redelijk om de tocht voort te zetten. Op mijn route ging ik langs mijn vriendin en daar heb ik de band van wat extra lucht voorzien wat wel weer een stukje meer snelheid gaf. Dat was na 40 km, vanaf het “pompadres” nog zo’n kilometer of 12 a 13 en ik was op mijn voorgenomen bestemming. Ruud was thuis en na mijn boodschap te hebben gedaan ben ik meteen weer vertrokken omdat ik om half 12 weer teug zou zijn en dat lukte bijna.
Na een broodje en een drankje en wat bijkletsen ben ik weer vertrokken, deze keer via Middenbeemster naar De Rijp en Graft vervolgens langs de Groeneweg en aan het einde rechtsaf weer langs de dijk en door tot aan Zuidschermer dan Schermerhorn en alles langs diverse dijken met verschillende molens en dan kom je ook een molen in opbouw of verval tegen en ook de wieken nog in een speciale stand, geen vreugde stand volgens mij maar als dit geen rouwstand is zoals op de foto is te zien, ik weet het niet “rouwig” zou ik er wel van worden van zo’n molen, die wieken stralen niet veel blijdschap uit zoals ik dat heb bekeken. Aan het einde van de rit stond er net 130 km op de teller en had ik er een prettig gevoel bij.

Ashley Hough from New-Zealand

Vandaag een keer iets anders, de dag begon net als zovele andere dagen slechts één klein verschil, ik wist gister al waar ik vandaag heen zou gaan en dat is meestal niet het geval.
Als ik van start ga zie ik vaak onderweg wel hoe ik het rondje ga invullen maar vanmorgen ga ik als eerste naar Zwaagdijk een boekje met gegevens over de eerste aanzet tot het bouwen van de Afsluitdijk naar Stephan brengen met naast de Nederlandse ook een Engelse uitleg en daar ging het in dit geval nou net om.
Er is familie over uit Nw.Zeeland, de hele familie Hough is vanaf het Noordereiland neer gestreken bij mijn zwager Gerrit en zijn vrouw Marian op Zwaagdijk, de hele familie dat wil zeggen vader Stephan, moeder Stella en de kinderen Ashley en Taylor Hough. En om Stephan en Ashley gaat het eigenlijk, Stephan is werkzaam in weg en waterbouw en zodoende enorm geïnteresseerd in alles wat er op dat gebied is te vinden in Nederland en dat is nogal wat, gister zijn ze met een bootje rondgevaren in de omgeving van Bovenkarspel en door Enkhuizen terwijl ’s morgens de Afsluitdijk werd afgereden en daarbij zijn de nodige foto’s vanaf het monument gemaakt, die dijk is ook echt een kunstwerk.
Omdat ik een boekje had met gegevens die voor hem wel interessant kunnen zijn had ik dat gister aan hem beloofd en dus vandaag even langs brengen want morgen gaat hij alweer weg.
Dat weggaan is trouwens betrekkelijk, hij gaat met zijn oudste zoon Ashley naar Glasgow waar zoonlief deelnemer is aan de mountainbike wedstrijden op wereldniveau hij is n.l. door zijn goede presteren uitverkoren om Nw.Zeeland te vertegenwoordigen in Europa. En als er dan op het tijdelijk adres op Zwaagdijk een oom van zijn moeder langs komt met zo’n wonderlijke fiets die Quest heet en ook nog alleen maar op mooie vlakke wegen kan racen moet je als mountainbiker op z’n minst even proberen hoe het zit in zo’n super bolide. Misschien horen we t.z.t. wel meer over deze 17 jarige superheld die een topper is met de mountainbike en nu al zit te lachen in wat meer een fiets is voor,………………nou ja vul zelf maar in, zelf zeg ik wel eens, het is voor mij de voorloper van mijn rollator als ik daar ooit aan toe ben.

J.Henry Dunant voor de tweede keer

Gevoelsmatig is het maandag maar dat zal wel komen doordat ik gister de hele dag visite heb gehad vanwege het jaarlijkse jubileum.Om niet al te veel aan “kwaliteit” in te boeten was het weer hoog tijd om een rondje te “Questen”. Vanmiddag moet ik nog even weg dus dan maar meteen op pad gaan. Om ruim 9 uur reed ik van het pad af en na 2 uur en 10 minuten zaten de eerste 80 km’s er op, koffie drinken en later samen met mijn dochter en de kinderen een broodje eten waarna ik me weer gesterkt voelde voor de terug tocht.
Op de heen reis ging het allemaal als een “speer” tot dat de Henri Dunant mijn pad voor de tweede keer heeft gekruist. De eerste keer gebeurde dat op 11 oktober 2006 toen ik vanaf Dronten weer richting Middenmeer reed en bij de sluis aan het begin van de dijk Enkhuizen-Lelystad even moest wachten om dat dit zelfde schip door de sluis ging en nu was dat het geval aan het eind van de Afsluitdijk aan de Friese kant daar koos de Henri Dunant het ruime sop richting het Wad, de Waddenzee dus. Het was schitterend weer en heel weinig wind dus om niet zeeziek te worden ideaal weer volgens mij.
Om ruim half 1 ben ik weer richting Noord-Holland gegaan en ik denk dat ik zo rond kwart voor 3 weer thuis was. Een heerlijk ritje met weinig oponthoud onderweg. En (bijna) 160 km op de teller.

Het oog wil ook wat.

Vandaag is het een beetje een “rommeldag”, morgen zegt men, zal ik 67 jaar op deze aardkloot hebben rondgezworven en dan komt er de nodige visite. Wat moet ik allemaal in huis halen, net als alle jaren van alles te veel, want je wilt niet te kort hebben. Dus net zoals ik zei, een “rommeldag”. Ik ben toch vanmorgen toch nog maar even met de Quest op pad gegaan, gewoon even de benen strekken zoals ik dat maar zal noemen, na 40 km was alles weer over en stond ik weer achter het huis met het “gele geval”. Toen viel me eigenlijk pas op hoe smerig hij was, voorop nogal wat rode vlekjes van plat geslagen vliegjes en over de hele bovenkant een waas van stof vermengd met opgedroogde regendruppels dus dat betekent straks wassen en daarna even in de was zetten. Een gewassen en glimmend voertuig is altijd sneller, al is het maar denkbeeldig, het oog wil ook wat.

Heb jij dat nou ook?

Heb jij dat ook, inderdaad, ik had het weer. Vanmiddag op de Afsluitdijk was het weer eens een keer zo ver. Omdat ik vandaag met wat andere dingen bezig was ging ik pas vanmiddag even een klein rondje maken. Vanaf Middenmeer richting Afsluitdijk, tot halverwege bij Breezanddijk weer keren en dan weer op huis aan. Zo gezegd zo gedaan, heen volop tegenwind op de dijk en dat was toch behoorlijk te voelen maar het ging toch wel behoorlijk vlot ondanks de tegenwind. Gekeerd bij Breezanddijk en dan voor de wind weer richting Den Oever en toen was het weer een keer zo laat. Geen lekke band of iets met de fiets, nee iets met een automobilist, ik reed op dat moment met een “lekker” gangetje, iets boven de 50, wat wil je als de wind mee helpt. In mijn ooghoek zag ik links iets en toen ik serieus mijn hoofd een beetje omdraaide zag ik dat ik weer werd gevolg door een luxe auto, bij een serieuze blik op de teller zag ik dat er 53 km zichtbaar was, gedurende minstens een kilometer bleef de auto mij volgen om vervolgens door te trekken en even later zag ik dat hij afsloeg bij het monument. Toen ik daar aankwam ben ik even gestopt en in mijn beste Duits heb ik proberen uit te leggen dat wat ze net hadden gedaan, enorm gevaarlijk was. Nee, natuurlijk niet, want we hebben eerst gekeken of er geen auto’s achter ons reden dus het kon wel, je reed ruim 55 km zagen wij, geweldig. ’t Zal wel, maar ik vond en vind zoiets altijd nog onzinnig en gevaarlijk, dat begrepen ze niet en wensten mij nog een prettige dag en liepen weer naar hun auto.
Ik vraag me wel eens af, heeft een ander zulke ervaringen nou ook, automobilisten die achter je blijven rijden gedurende een aantal kilometers is heel gewoon maar op doorgaande wegen en snelwegen naast je blijven “hangen” is gewoon griezelig.

Beter en slechter weer

Vandaag een rondje zoals ik het al zo vaak heb gemaakt, Middenmeer, Zuidoostbeemster en dan met een beetje een omweg weer naar huis. Alle keren kom de teller dan boven de 100 km en zo ook vandaag. Gistermorgen ben ik in een gebied geweest waar ik normaal niet vaak langs of door ga met de Quest, richting Heemskerk en Castricum, ik zal wel de verkeerde wegen en paden hebben gehad maar in mijn ogen niet echt een geschikte omgeving om de Quest op snelheid te testen. Mogelijk, het meest waarschijnlijk, heeft de onbekendheid met de omgeving en het wegen en fietspadennet me de grootste parten gespeeld.
Daarbij kwam ook nog een niet mis te verstane hoeveelheid regenwater naar beneden die me wel wat snelheid heeft doen inleveren. Maar goed het was wel een leuke rit, je ziet weer eens wat andere dingen langs de weg. Op de heen weg, via Alkmaar en Heilo, scheen er af en toe nog een beetje een zonnetje maar zo rond 1 uur toen ik terug ging werd het minder, niet over dezelfde weg terug, maar deze keer via Egmond , Bergen en Schoorl gingen ergens in Bergen de hemelsluizen open en toen ik bij Oude-Niedorp reed werd het pas weer droog. Dus overdag rijden met het licht op, om maar gezien te worden in die stortbuien en toch ging het bijna mis. Er kwamen me drie fietser tegemoet rijden in een lichte bocht en een bromfietser zonder helm meende dat hij onder alle omstandigheden voorrang had dus ik in de berm, een paar van de fietsers in de berm en “hij” verder, de sch… , maar dat hoort er ook bij, altijd opletten. Het ritje van vanmiddag ging weer heel wat vlotter, ondanks het stoppen bij de drie molens van de Schermer. Met de 110 km van gisteren en de 100 km van vandaag is de totaalstand ondertussen wel opgelopen naar 18.033 km.

Wie het weet, mag het zeggen.

Vanmiddag een rondje gemaakt door Westfriesland en over de dijk naar Enkhuizen enz. van start vanaf Middenmeer over de bekende wegen in de Wieringermeerpolder richting Medemblik. Een stadje aan het IJselmeer dat leeft sinds de watersport er zijn intrede heeft gedaan, vervolgens naar Wervershoof en langs de molen naar Zwaagdijk, mijn geboortedorp, daar linksaf over de Tolweg naar Hoogkarspel en aan het einde van de weg rechtsaf via Westwoud naar het Zittend waar ik even langs familie ben gegaan omdat ik daar al een tijdje niet was geweest.
Van af dat adres richting de Provincialeweg, die oversteken en dan richting Wijdenes, allemaal dorpen waar de “rest” van Nederland mogelijk nog nooit van heeft gehoord, maar ze bestaan wel degelijk. En net voor Wijdenes zag ik het, wel zo’n 100 meter vanaf de weg in het land een aantal letters op een rij die een zin vormen waarvan ik de inhoud niet snap, maar dat zal hem wel aan mij liggen zeggen ze dan meestal, nou ik snap het dus ook niet.
Of de zin is nog niet af, of men heeft al een deel opgeruimd, of misschien heet zoiets ook wel kunst want alles wat afwijkt geeft men gewoonlijk de naam kunst, dus wie zal ’t zeggen.
Na Wijdenes kom je op de dijk langs het IJselmeer en dan linksaf richting Enkhuizen, daar een paar stoplichten en wat straatjes links en rechtsom en je bent weer op de dijk langs het water. Er waren deze keer heel weinig fietsers langs het IJselmeer want overal kon ik zo doorkarren zonder af te moeten remmen voor andere “fietspadgebruikers” Na de dijk kwam ik in Andijk en vervolgens Wervershoof en Onderdijk, als laatste moest Medemblik weer worden “genomen” en toen ik bij de brug kwam zat Ted de Lange, van http://www.teddelange-ligfiets.nl/ ,net op een bankje voor de zaak, even stoppen en een praatje maken en daarna weer het laatste stukje naar Middenmeer waar mee het totaal precies op 80 km is gekomen.

"Zomer in Zeeland" ?

“Zomer in Zeeland”, een mooi liedje van Saskia en Serge van jaren geleden, misschien was het toen ook nog wel eens zomer, dat is dit jaar een onbekend natuurverschijnsel aan het worden.
Gaf ik enkele dagen geleden nog aan dat ik weer richting Friesland zou gaan met de Quest en als ik dan onderweg iets tegen zou komen zou er weer een verhaaltje over worden geschreven, hélaas het werd deze keer een rit met de auto omdat de berichten melding maakte van harde tot stormachtige wind langs de kust enz. en om nou het gevaar op te zoeken, nee dan maar een keer met de auto. Achteraf viel alles best mee, maar toen ik gister aan het einde van de dag terug ging, leek het me niet helemaal onverstandig dat ik het besluit had genomen.
Ter compensatie had ik me voorgenomen om vandaag dan maar een flinke rit te gaan maken maar toen ik vanmorgen wakker werd viel het eigenlijk zwaar tegen, de éne bui volgde bijna op de andere maar volgens de weersvoorspellers zou het na de middag wel redelijk droog blijven. Nou valt het in de Quest meestal wel mee m.b.t. nat worden van de regen maar ik heb nog steeds geen ruitenwissers op mijn bril en dan blijft het toch lastig die regendruppels.
Zo rond 12 uur half één leek het weer toch wel redelijk opgeknapt om van start te gaan. Eerst maar eens richting Alkmaar en dan omhoog naar Den Helder en zo weer op huis aan. Onderweg bedacht ik dat ik beter bij Broek op Langedijk recht door kon gaan en niet via Alkmaar, de verkeerschaos m.b.t. fietsers is daar nog steeds enorm en dan moet je er met een Quest al helemaal niet komen. Dus via Noord-Scharwoude richting Schoorldam, een stukje langs het Noord-Hollandskanaal en dan linksom naar Petten steeds de centra enz. van de dorpen laten voor wat ze zijn, kan er redelijk doorgetrapt worden. Het fietspad vanaf Callantsoog door de duinen tot aan Den Helder is niet echt geschikt voor een snelle rit, diverse bochten en even zovele vakantiegangers belemmeren een vrije doorrit op snelheid, dus rustig aan en om iedereen en alles denken zodat er eerder vriendelijk gezwaaid wordt dan gevloekt. Bij de afslag voor Den Helder ga ik van het fietspad af en kom in de bebouwde kom van de marinestad echte verkeersremmers zijn stoplichten enz. dus hier is het af en toe stapvoets en proberen weer de vrije wegen op te zoeken die me weer richting de Kooybrug sturen om daar weer aan de andere kant van het Noord-Hollandskanaal te komen. Vanaf de brug gaat het weer in volle vaart over de Balgweg en kom ik op de hoek van de Korte-Afsluitdijk , de verbinding tussen het z.g. vaste land en het voormalige eiland Wieringen.
Op de hoek nog even de dijk op gelopen om te kijken naar de vogels op het Wad, maar er was weinig te zien, mogelijk door de harde wind en af en toe flinke buien. Onderweg heb ik 3 keer een pauze genomen om de kap erop te doen voor wat extra bescherming tijdens de harde regenbuien en uiteraard ook even zovele keren weer gestopt om hem op te ruimen. Toen ik thuis was stond de teller net op 93 km en het totaal op 17.741km en nog steeds met de eerste achterband, die dus al die kilometers in z’n ééntje heeft versleten.

Het is klaar ............ik heb 't gezien.

Vanmiddag nog vlug even een rondje met de Quest gemaakt, ik had gehoord dat het Westfrieslandspel klaar is en dat de officiële uitreiking op 1 september zal zijn tijdens “De Westfriezendag” in de Parkschouwburg in Hoorn, RTV-NH zal daar zeer waarschijnlijk ook bij aanwezig zijn want toen ik bij mijn zwager zat werd er juist gebeld om alle nieuws m.b.t. het Westfrieslandspel als eerste te kunnen presenteren, dus nog even geduld.
Mijn rondje verliep weer zoals zo vaak, lekker zonnetje weinig oponthoud en nergens geen stoplichten, wat woont het toch heerlijk buiten op het platteland. Op de Alkmaarseweg had ik weer eens een ervaring zoals ik die in het verleden een keer had op de Afsluitdijk, ik op het fietspad en naast mij op de weg een auto die op zijn snelheidsmeter gaat controleren hoe hard het allemaal wel gaat. Het raampje werd open gedraaid en vanuit de auto werd er iets geroepen maar door het ruisen van de wind kon ik het niet verstaan, er werd een hand opgestoken met 5 gespreide vingers, mogelijk wilde hij aangeven dat ik vijftig reed maar dat klopte niet ik reed op dat moment iets boven de 40 dus echt niet buitensporig. Door het claxonneren achter hem besloot de controlerende automobilist ook zijn snelheid weer op te voeren naar de 80 km die op deze weg toegestaan is en verdween zo weer uit mijn gezichtsveld.
Om nog even terug te komen op het begin van dit verhaaltje, dat Westfrieslandspel komt dus per 1 september op de diverse afhaaladressen, ik heb nog nooit eerder een spel gezien van zo’n geweldige kwaliteit en zo goed verzorgd en daarbij voor een onvoorstelbaar lage prijs, was de voorinteken prijs € 15,- nu is dat € 20,- maar naar mijn menig nog steeds een cadeauprijs. Op bovenstaande foto krijg je een beetje een indruk van het geheel, de doos het spelbord, 4 mappen met foto/vragen/antwoordkaarten, alle toebehoren voor het spelen van het spel en zelfs de spelregels ontbreken niet, nogmaals alle lof voor de maker en maakster, ik kom vaak bij ze langs altijd is er koffie en een praatje en alle keren zijn de bezig met ‘het” spel dan de foto’s, dan de vragen, dan de uitvoering, dan de adressen, en zo kan ik nog wel even doorgaan en alles dat alles om Westfriesland te promoten.
Morgen mogelijk weer even de dijk over en dan volgt er vast wel weer een verhaaltje over wat ik dan weer tegen zal komen onderweg.

Rondje Wieringermeerpolder 58,6 km

Het is een rommelige dag vandaag, eerst de caravan weggebracht en daarna weer een vervolg gemaakt met het buiten schilderwerk van de woning, eerst schoonmaken en daarna schuren enz. maar het was al ruim 11 uur voor ik kon beginnen en na een half uur kwam er een overbuurman even een praatje maken wat uitliep tot na 12 uur. Nog even ben ik bezig geweest en vervolgens eerst maar eten. Toen ik weer verder ging stond de zon er volop bij en was het me net even te warm, dus inpakken en wegwezen, morgen of vanavond maar weer verder.
Om wat anders te doen pak ik dan als eerste de Quest van stal en maak dan een willekeurig rondje.
Vanmiddag dus van start richting Alkmaarseweg, onderweg bedacht ik dat ik wel eens een heel rondje polder zou kunnen maken, geen idee hoelang dat zou zijn, maar wel allemaal rechte wegen zonder al te veel obstakels. Aan het einde van de Alkmaarseweg linksaf en langs de dijk over de Koggerandweg naar Medemblik, een paar honderd meter buitendijks en op de afslag bij Medemblik weer de polder in en meteen rechtsaf richting gemaal Lely aan de Zuiderdijkweg die dan is te volgen tot aan de noordkant van de polder bij het fietstunneltje onder de A7 door, één rechte weg schuin tegenwind maar zo’n kilometer of 18 vol gas zonder zijwegen of wat voor oponthoud ook, heerlijk. Na onder de A7 door te zijn gegaan ging het weer voor de wind over de Wieringerrandweg die later bij De Haukes overgaat in de Amstelmeerweg. Aan het einde van deze weg werd het vervolg bepaald door de Waardweg. Het rondje schiet dan al aardig op, als ik het goed heb kom je op zo’n rondje zo’n keer of 8 over een kruising en moet je uiteraard flink afremmen en uitkijken maar verder is het overal heerlijk door karren. Bij de oversteek van de Schagerweg passeer je de sluis die vanaf het z.g. oudeland toegang geeft tot de Wieringermeerpolder en waar ik nog nooit bij stil heb gestaan is het hoogte verschil m.b.t. bootjes die daar passeren. Nu wilde het toeval dat alles net in beweging kwam met enkele vaartuigen van en naar de polder. Ik zag de bootjes in de sluis liggen op bijna gelijke hoogte met de weg en even later begon het water te zakken en konden ze verder varen. Ik vroeg aan de sluiswachter hoeveel hoogte verschil er hier moest worden overwonnen, precies 5 meter vertelde de man, ik woon al meer dan 45 jaar in de polder maar had dit nog nooit bekeken en al helemaal nooit stil gestaan bij dit enorme hoogte verschil in de vaarroute. Het laatste stukje van het rondje polder gaat over de Groetweg met aan het einde weer de Alkmaarseweg. Het is nu weer linksaf naar Middenmeer een afstand tot aan mijn huis van 6,4 km, dat heb ik dus twee keer afgelegd, heen en terug, als ik dat aftrek van het totaal van 71,4 km dan wil dat zeggen dat een rondje Wieringermeerpolder 58,6 km is die ik heb rond gereden met een gemiddelde snelheid van 37,6 km p/u, en ergens is er een maximum snelheid geweest van 49,5 km. De totaalstand is op dit moment 17.529 km.

Toeristische snelheidsbelangstelling

“Hoe hard gaat het nou eigenlijk als je met zo’n ‘ding’ fietst”, die vraag kreeg ik laatst, bij een verplichte stop voor de ophaalbrug in Medemblik. “Ach dat hangt af van de ruimte die ik krijg onderweg”, er stonden op dat moment zo’n man of 15 om me heen, “maar als ik de ruimte heb gaat het wel snel af en toe”. En zo zit je zomaar tussen een groep belangstellenden die de tijd van wachten trachten te doden door wat oninteressante vragen te stellen. Het werd maar een heel kort ritje via de nieuwe route vanuit Middenmeer, nou ja nieuw, het wordt alweer een beetje gewoon en ik kan de eerste bocht vanaf de Flevoweg richting kassenbouw al met “volle” snelheid nemen, zo rond de 40 km is totaal geen probleem, dan twee keer een bocht naar rechts vraagt meer oplettendheid en ook vervolgens linksaf de Medemblikkersluisweg op is een linke draai maar uit ervaring weet ik dat je in alle bochten voorzichtig moet zijn, soms komt er iemand de hoek om die mij niet had verwacht maar even zovele keren heb ik al ervaren dat er automobilisten zijn die niet schuwen krap door de binnenbocht te gaan als er toch “niets” aan komt en dan links door de bocht gaan i.p.v. gewoon rechts rijden. Bij de doortocht in Medemblik ging de brug open en daar sta je dan binnen de kortste keren tussen opdringerige toeristen, nadat de brug weer vlak was kon ik weer door, langs de dijk richting Wervershoof. Hélaas was mijn jongste broer niet thuis en ben ik via de Zijdwerk, de weg van Wervershoof naar Zwaagdijk, weer richting huis gegaan. Deze rit werd doordat ik vanmiddag nog bezoek zou krijgen dus erg kort maar leverde wel weer de nodige discussies op over snelheid enz. Hierbij denk ik ook nog aan de passage over de dijk in Volendam van een ruime week geleden, dat ging stapvoets en geregeld claxonneren en bellen en dan vanaf een terras ook nog de opmerking naar je hoofd krijgen van “Kijk er staat op de gele klomp I love snelheid”.

Allemont en de Afsluitdijk

Dinsdagmorgen, de zon staat weer een keer aan een redelijk blauwe lucht, hier en daar nog een paar wolkjes maar dat zal verder wel meevallen.
Het blijkt dat er post is via de blogspot, iemand heeft één en ander gelezen m.b.t. de ritjes over de Afsluitdijk en dan voornamelijk de rit met en over “Meindert Valenteyn en 2000 km Afsluitdijk”. De lezeres is een bekende voor mij van de camping in Allemont waar we haar met haar man en de honden hebben ontmoet. Ik heb toen nog een foto gemaakt die ik haar zou mailen als ik thuis zou zijn en hun mailadres zou hebben, dat is nou net het probleem, reageren op hun reactie gaat niet, bij de tweede poging heb ik dat maar opgegeven dus nu maar hopen dat ze nog een keer op http://www.questie-van-tijd.blogspot.com/ komen om dit bericht te lezen zodat er mogelijk een mail rechtstreeks naar mijn mailadres komt waar ik wel op kan reageren.
Ze schreef dat ze mij dacht te hebben gezien op de Afsluitdijk maar haar man maakte haar er op attent dat ik wat minder haar had en dat is in dit geval wel een extreem verschil Meindert met een haardos van een “Wilde Germaan” en ik met een onbegroeide, lees kale schedel.
Toch ben ik gistermiddag nog even de dijk over geweest, eindelijk is het weer gelukt om aan de andere kant te komen hoewel niet helemaal zoals ik de meeste keren ging, ik moest vooral bij de stukken waar ik niet achter de dijk reed het stuur wel extra goed vasthouden om niet aan de kant te worden geblazen, tjonge wat een storm als hij dwars op de fiets komt maar het ging allemaal zonder problemen. De hele familie in Oudemirdum was thuis en de kleinkinderen vertelden enthousiast over de vakantie in Frankrijk, Fleur vertelde dat ze bij een grote waterval waren geweest en Thimo vulde aan door te zeggen dat ze daar met papa in hadden gelopen maar niet te dichtbij. Na een paar uur ben ik weer opgestapt richting Noord-Holland, in Friesland recht tegen wind in en op de Afsluitdijk weer redelijk uit de wind omdat hij dwars op de dijk stond. Toen ik thuis stond zag ik dat het gemiddelde over deze 160 km precies 36,2 km was en dat het totaal nu op 17.063 km staat.

Meindert Valenteyn en 2000 km Afsluitdijk

Meindert Valenteyn en de 2.000 km Afsluitdijk.
De Afsluitdijk, nooit eerder kwam deze dijk zo vaak voor in mijn blogspot als de laatste paar weken. Eerder noemde ik hem wel eens als ik naar de kleinkinderen ging in Oudemirdum en de laatste weken doordat dit juist niet wilde lukken door verschillende oorzaken maar vandaag ging het weer als een “speer” hoe dat zo kwam …….. het volgende.
Vanmorgen las ik op internet dat er iemand zo gek was om 2000 km over de Afsluitdijk te gaan fietsen in het kader van 75 jaar IJselmeer enz. en die persoon zou rijden in de Quest van Ymte Sybrandy, één van de geestelijke vaders achter dit voertuig, nieuwsgierig geworden door dit verhaal ben ik vanmiddag in de fiets gestapt en had het idee, “Misschien kom ik hem heen of terug wel tegen als ik ook even heen en weer over de dijk ga”. Zo gezegd zo gedaan, omkleden enz. enz. en van start, er stond een behoorlijke wind uit het Zuidwesten en dat zou betekenen dat ik heen voor en terug recht tegen zou hebben, we zien wel. Bij het begin van het fietspad in Den Oever stond een gele Quest op het fietspad en bij de auto op het parkeer- terrein stond de man die er waarschijnlijk mee zou rijden. Op mijn vraag of het allemaal al over was vertelde hij dat hij zo weer van start zou gaan, dus even wachten wat kletsen en toen van start richting Friesland het tempo lag aardig hoog maar was niet te hard voor mij, als iemand 2000 km over de dijk wil fietsen moet dat toch wel een superman zijn maar laten we wel zijn, het is een enorme prestatie, maar over zo’n circuit is de wind de enige tegenspeler en die heb je dan altijd maar voor de helft tegen omdat je weer omkeert en dus dan weer voor de wind hebt. Toen ik op de teller keek zag ik dat het maximum 57,2 km was geweest en terug was ik hélaas alleen.

Hoe dat precies zat weet ik niet, ik was zo’n 20 meter voor de sluis gestopt om een foto te maken en Meindert stond dus iets verderop te kletsen met 3 dames, hoelang zijn verhaal is geworden weet ik niet maar omdat hij al had aangegeven, terug tegenwind rijd ik zo’n 36 tot 38 km, ben ik maar van start gegaan in de veronderstelling, hij komt zo, ik heb later in Den Oever ruim 20 minuten staan wachten maar hij was nog niet terug en toen ben ik maar naar huis gegaan.

Van record naar stilstand op de dijk in Volendam

Na alle commotie rond de schitterende gemanipuleerde foto van Jorge Garcia Polop weer een andere ervaring.
Het is toch nog gelukt of moet ik schrijven het is weer gelukt, die vermaledijde snelheid met de Quest. Moet het nou juist altijd hard gaan, het zal wel één van mijn tekortkomingen zijn en het is gelukkig altijd maar een moment en daarna is het over.
Zo ging ik dinsdag 24 juli van start richting Medemblik er stond een behoorlijke wind en de snelheid ging mede dank zei die wind nog al vlot omhoog, op dat moment kreeg ik “het” weer even, zou ik mijn oude record wat scherper kunnen zetten nu de wind zo gunstig is, ik wil als het half mogelijk is met mijn leeftijd op en neer gaan dus nu 66 km als top en volgende maand zou dat 67 moeten worden. Door die kromme gedachte om me nog te gedragen als “nozem’ van 18 werd er wat extra druk op de trappers gezet en tot het voor mij maximale opgevoerd, jawel hoor het is gelukt op een bepaald moment zag ik de 67 verschijnen op de teller en later bij thuiskomst bleek ik zelfs een jaar op voor te zijn, het staat nu op 68 km, kan ik tenminste één jaar rustig aan doen.
Woensdag weer opnieuw een rondje bedenken, waar zal ik nu eens heen gaan, mijn vriendin had oppasdag in Oostzaan dus de route was snel bedacht, een heerlijk zonnetje erbij en niet te veel wind, hoewel, als je de passeer snelheid rekent ten opzichte van de gewone fietsers die tegenwind in gaan dan lijkt er toch nog wel een “stijve bries” te staan. Via de dijk langs Zuidoostbeemster en bij Purmerend over 2 ophaalbruggen en dan via de buitenkant langs het Noord-Hollandskanaal richting Purmerland waar ik na een paar kilometer rechtsaf ga richting Oostzaan. De snelheid in Oostzaan is door het dorp heen redelijk totdat er een ophaalbrug met handbediening omhoog werd gedraaid, gewoon een tijdje wachten en als alles weer in zijn oude stand is terug gebracht gaat het weer verder. Zodra je de “nieuwbouwwijk” in gaat is dat over, verkeersdrempels die met de Quest maar net aan zijn te nemen zo hoog als die zijn gemaakt remmen behoorlijk af. Op een kilometer voor het juiste adres hoorde ik dat er enorm hard werd geroepen, door het trillen van de kuip hoor je over klinkerwegen niet te veel maar dit geluid loog er niet om, ze liep daar met de 2 kleinkinderen en hoorde mij al van ver aankomen. Hoe kan je dan de kinderen blijer maken door ze in de Quest te zetten en met handkracht de laatste kilometer lopend af te leggen en de jongens er op wijzend dat het “rode knopje” de claxon is. Later toen ik weer richting huis ben gegaan had ik me voorgenomen om langs het IJselmeer richting Hoorn te gaan, leek me leuk, nou dat is het op vele stukken wel maar kom niet in Volendam, wat een toerist daar zoekt is mij een vraag en het “stikt”er van stilstaan, bellen, claxonneren en weer even vooruit, nee als het half mogelijk is de volgende keer met een omweg denk ik maar niet meer over “de dijk”.

Fantasie van Jorge Garcia Polop

Wie had dat ooit gedacht, een Spanjaard die een rondreis maakt door Nederland en dan toevallig zo’n gekke “bananenfietser” tegenkomt op de Afsluitdijk, een aantal foto’s maakt en die ook nog door mailt naar mijn adres. Ik keek wel even vreemd op, zondagavond de pc opgestart bij mijn vriendin en even kijken of er “post” is, ja hoor, post met bijlage, van wie kan dat zijn ? Het blijkt inderdaad van Jorge Garcia Polop te zijn de man die van de Quest een paar foto’s had gemaakt en daar zat ik dan toevallig in. Ik vond het geweldig vooral de door hem bewerkte foto die ik boven aan dit verhaal heb gezet.
Via, http://babelfish.altavista.digital.com/babelfish/tr is er een groot deel van de blogspot om te zetten in de gewenste taal, ik zal deze fotograaf deze site ook even mailen dan kan hij mogelijk meer lezen over het wel en wéé van een Quest-rijder.
Vanmiddag heb ik even een klein rondje gefietst, slechts 50 km dus niet veel maar wel lekker na een paar dagen niet in de weer te zijn geweest. Als er vandaag of morgen weer eens een keer een langere rit zal worden gemaakt zal ik weer een uitgebreidere story op papier zetten, voorlopig ga ik even iets anders doen.

Zon wind en water.

Zon wind en water, voor die combinatie moet je op de Afsluitdijk zijn en daar was ik vandaag weer een keer. Na thuis eerst de nodige kleinigheidjes te hebben afgewerkt ben ik me om gaan kleden en heb de Quest uit de garage gereden. Alles wat in mijn ogen nodig is gaat dan weer aan boord, dat begint met een fototoestel, de GPS, de telefoon en dan iets te eten en vooral de camelbak voorzien van minstens 4 liter water en schijnt 5 liter in te kunnen maar dat heb ik mogelijk niet nodig. Ik vertrek richting Wieringerwerf en betrap mezelf erop dat ik wel erg rustig rijd, is niet verkeerd is mijn conclusie. Op het fietspad langs de A7 ter hoogte van het benzinestation stop ik een poos om de GPS wat duidelijker “taal” te laten tonen, ik rijd volgens de kaart ergens langs de A7 maar wel aan de andere kant, na wat “geklooi” is alles weer duidelijk en word ik door de satellieten gelokaliseerd op ongeveer 4 meter nauwkeurig. Op de dijk blijk ik wind behoorlijk van achter te hebben dus langzaam loopt de snelheid op, bij het monument even afremmen voor de ‘verkeersremmer” en dan weer door. Halverwege de Afsluitdijk bij “Breezanddijk” zie ik een gele velomobiel naar beneden komen, dat is voor de eerste keer dat ik op de dijk een soort gelijk voertuig tegen kom, het is de Mango van Frank Dekker (als ik zijn naam goed heb onthouden) Het was voor hem de eerste ontmoeting sinds 800 km en dat kon ook haast niet anders hij was sinds een week bezitter van de Mango en had er net de eerste 800 km op zitten. Hij zat nou niet direct ideaal vertelde hij, ik heb hem toen verteld dat ik een zitje had aangeschaft bij Ventisit uit Castricum, http://www.ventisit.nl/ daar vind je alle gegevens. Na een tijdje ervaringen te hebben uitgewisseld zijn we ieder onze eigen weg weer gegaan en ben ik na een klein rondje aan de Friese kant weer richting Noord-Holland gegaan. Onderweg nog wel wat oponthoud gehad, eerst iemand die bijna plat op zijn buik lag om een foto te maken en een 50 meter daar vanaf stonden zo’n 25 a 30 mensen, allemaal op skeelers, die voor de wind over de Afsluitdijk gingen, maar toen ze die “gele banaan” zagen allemaal ook een digitale camera bij zich bleken te hebben want ik heb er nog nooit zoveel in zo’n korte tijd op me gericht gehad, er werd engels gesproken en mensen in de buurt van de Quest werden verzocht even plaats te maken voor een “gaaf”prentje.
Later bij het monument waar ik flink in de remmen moest vanwege overstekend “wild” kwam er nog een fotograaf die vertelde dat hij uit Valencia kwam en graag een foto van mij met de Quest wilde maken voor zijn dochter, hij heeft mijn mailadres dus mogelijk zie ik ooit zijn kunstwerk. Aan het einde ben ik even rechtsaf gegaan om in Den Oever op de haven even van een heerlijk bakje kibbeling te genieten. Juist toen ik weer weg wilde rijden kwam er een mevrouw naar me toe met een aantal kinderen, “Meneer dat gaat wel enorm snel zeg, we zagen U gaan langs de dijk, wat een snelheid” ik zeg dan altijd maar “Dat hangt af van je trapsnelheid” maar dat het hard was gegaan bleek wel uit de teller die een maximum aangaf van 65 km, net geen nieuw record. Bij thuis komst gaf het tellertje precies 100 km aan en het totaal staat nu op 16.580 km

Regenrondje met hartslagmeter

Het is weer maandag, het is weer slecht weer, het is weer geen zomer en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, maar het is niet anders. Vanmorgen bekeek ik het weer bericht met de z.g. buienradar, ja, als ik nog wil fietsen en niet te veel water over me heen wil krijgen dan moet ik nu gaan en dus ben ik me gaan omkleden en daarna van start gegaan.
Er stond een lichte wind uit Zuidwestelijke richting en daardoor heb ik als eerste de Alkmaarseweg genomen die recht tegen wind in gaat. Het weer leek mee te vallen, maar hélaas al heel snel liep de lucht helemaal vol en vielen de eerste spatten, nog niet erg maar na zo’n 30 km ben ik toch maar gestopt om het instapgat af te sluiten. Het hele rondje was na 62 km over en stond ik weer thuis. Het enige “nieuwe” tijdens dit ritje was mijn hartslagmeter, jaren geleden had ik de Polar M21 aangeschaft, een apparaat wat heel veel aan geeft maar waar ik weinig of niets mee doe, na deze rit heb ik eens serieus gekeken wat het apparaat te melden had, o.a. een maximale hartslag, die ik onderweg zag van 162 en nadat ik thuis was een gemiddelde hartslag van 139, dat ik 1 uur en 50 minuten onderweg ben geweest en nog veel meer , vet gebruik 25% en een verbruik van 1322 kcal. De meeste tijd reed ik met een hartslag van zo tussen de 140 en 145 slagen per minuut en had daarbij het gevoel dat ik dat uren lang vol zou kunnen houden, wat al deze cijfers zeggen ?
Ik weet het niet, ik voel me goed en het is een leuk “speeltje” voor cijferfreaks en mensen die ergens problemen mee hebben om met dit soort apparatuur zichzelf in de hand kunnen houden. Het totaal staat op dit moment op 16.367 km, allemaal gereden in de meest gestroomlijnde snelle Quest gefabriceerd bij http://www.velomobiel.nl/ in Dronten

MNO sluit alles af in eigen belang.

Het wil maar niet lukken, gewoon weer een keer naar de kinderen en kleinkinderen met de Quest. Afgelopen maandag was ik vol goede bedoelingen op weg gegaan maar bij Den Oever ging het over doordat de achteras en dan met name het draadeind van de as was afgebroken. Dinsdag waren de weersberichten dusdanig slecht dat ik het maar heb gehouden bij een rondje door Noord-Holland wat uit eindelijk 106 km is geworden. En dan vandaag weer een nieuwe poging, om 8 uur van start richting Wieringerwerf, in het dorp ben ik gestopt om de kap erover heen te zetten omdat het wat te hard begon te regenen. Bij Den Oever moest ik stoppen omdat de brug werd weggedraaid om een paar schepen door te laten en daar heb ik de kap weer opgeborgen omdat het weer droog was en de lucht redelijk betrouwbaar leek voor een drogere periode. Over de dijk is alle keren een lust om daar te fietsen, geen stoplichten geen bochten, alleen bij het monument even een verkeersdrempel nemen en dan weer volle bak richting Friesland. Zou ik mijn dochter alvast bellen dat de koffie rond 10 over 10 wel in getapt kan worden, toch nog maar even wachten, niet te voorbarig.
Het gemiddelde staat op 37,2 km p/u en het gaat heerlijk tot ……… ja tot aan de sluizen op de Friese kant van de dijk. Daar stond een machine op het fietspad waardoor er aan de rechterkant nog een doorgang over was van zo’n 30 cm. Wat nu, de man die het apparaat bediende stond er versteld van dat er geen afzetting of ander alternatief was geregeld door de opdrachtgever. Hij vertelde dat zijn machine was gehuurd door de opdrachtgever in dit geval MNO (wat voor “klote”bedrijf dit ook mag zijn) maar dat die er van uit ging dat die enkele fietser maar moest zien hoe hij of zij verder zal komen. Ze hebben net als de meeste overheden en grote logge bedrijven alleen maar oog voor hoge winstcijfers en staan ver van alle sociale situaties in het leven. Na overleg zou het apparaat verplaatst kunnen worden maar dat zou na een kwartiertje onderzoek ook nog wel een half uur gaan duren voor hij verplaatst zou zijn, dus …….. Ik heb gebeld met mijn dochter dat de koffie vandaag weer niet door ging en dat ik weer rechtsom keert zou maken want vanmiddag staat het apparaat er nog en de komende 3 dagen ook nog en als ik en nu langs zou gaan moest ik terug over de andere dijk, Lelystad-Enkhuizen en daar weet ik van dat die kwalitatief gewoon enorm slecht is, dat heb ik maandag nog ervaren met de rit vanaf Dronten.
De man bij de machine hoopte maar dat er geen vakantiegangers langs zouden komen met een karretje achter de fiets want dan werd het probleem opnieuw zeer ernstig, ze waren blij dat ik zelf met de oplossing kwam door terug te gaan maar dat zal niet in alle gevallen zo gemakkelijk op te lossen zijn.

Reis met hindernissen

Hoe anders kan alles lopen als je iets in je hoofd hebt. Zo ook vanmorgen, het weer viel alles mee als je naar de berichten van gisteravond had gekeken en je ziet hoe het vanmorgen is, een prachtige blauwe lucht met hier en daar een klein wolkje, het wordt een mooie fietsdag.
Ik controleer de bandenspanning en doe het nodige in de fiets om vervolgens van start te gaan naar Oudemirdum even nog wat spulletjes weg brengen.
Ik had me voorgenomen om rustig aan te doen, proberen niet boven de 38 km te rijden, in het begin ging dat prima maar na zo’n kleine 10 km zag ik dat de gashandel nog meer terug moest want er stond weer geregeld een getal wat met een 4 begon dus zo gezegd zo gedaan.
Bij Den Oever zag ik dat er gespuid werd, enorme hoeveelheden water vanuit het IJselmeer worden bij laag water doorgelaten bij de sluizen in de Afsluitdijk naar de Waddenzee, als je dat zo bekijkt gaan er onvoorstelbare hoeveelheden water door de sluizen. Ik ben gestopt en heb er even een paar foto’s van gemaakt, leek me wel leuk als ik weer een keer een verhaaltje op Internet plaats.
Na een paar foto’s stap ik weer in de Quest en toen ging het mis, twee keer de trappers rond en toen liep het achterwiel aan dus stoppen en kijken wat er loos is. Net naast de laatste sluis leg ik de fiets op zijn kant en schroef de derailleurkap eraf, en daar lag het probleem, in de kap, een paar centimeter schroefdraad waar een moer en contramoer op zaten en dat was afgebroken van de as, daar sta je dan.
Eerst gebeld naar het adres waar ik heen zou gaan, die stonden op het punt om naar het zwembad te gaan, een tweede optie was mijn jongste broer bellen. Die zei meteen met een half uur ben ik er, met kar al als jij dat kunt regelen, dus toen een kennis van mij gebeld die zijn kar klaar heeft gezet en inderdaad binnen een half uur was hij er. Voorzichtig de fiets op de kar en toen naar Dronten. Ik had al gebeld, en gevraagd of het mogelijk zou zijn, als we zouden komen, dat we direct geholpen konden worden en dat is ook gebeurd. Om kwart voor 12 kwamen we binnen en na een goed kwartier was alles als van voor de as-breuk, hij draaide weer uit de kunst.
Ben, mijn broer weet nu ook waar Velomobiel zit, hij moet alleen nog bestellen, of dat ooit zover komt, ik twijfel maar hij weet echt niet wat hij mist.
En dan weer de weg naar huis, de laatste keer ging dat prima, maar hoe was dat ook alweer, de eerste paar afslagen wist ik nog maar de “Wisentweg” reed ik toch nog voorbij, na een paar honderd meter kwam ik daar gelukkig al achter en ben gekeerd.

Het is volgens mij de meest simpele en snelste route naar de dijk Enkhuizen-Lelystad ( die hélaas is afgesloten in september en oktober) zodra ik in Lelystad-Noord kom is het opletten op de fietsbordjes die richting Enkhuizen aan geven, het gaat allemaal als een trein en in No time rijd ik op de dijk.
Een route “recht toe recht aan” waar bijna overal flink door kan worden gereden.
Het weer is totaal omgeslagen, donkere wolken en harde windstoten, omdat ik een paar spatten voel doe ik de kap er meteen maar op maar het blijft bij die paar spatten en later gaat hij weer achterin de fiets. Als ik verder op de dijk kom en Enkhuizen nader is het te zien dat het hier noodweer is geweest, overal enorme plassen die nog lang niet weg gezakt zijn.
Toen ik thuis kwam stond er op de teller 84 km precies, vanaf Dronten en kon ik vaststellen dat de regen voor mij geen nadelige gevolgen had gehad.

Weer langs de weg

Het benen strekken is over het is weer gewoon lekker een eind wegtrappen, donderdag thuis uit Frankrijk zaterdag even proeven aan de Quest, maandag een rondje van een 50 of 60 km ik weet het niet en vandaag weer een rondje van 63 km en het gaat weer zo heerlijk, de fiets lijkt wel steeds geruislozer te worden.
Het rondje van maandag ging via Medemblik richting Wervershoof waar ik even bij mijn oudste broer langs zou gaan maar voor ik daar aan toe was kwam ik bij het gemaal “De Vier Noorderkoggen” tussen Medemblik en Onderdijk mijn jongste broer tegen met zijn zwager Gert beiden op de racefiets. Dus even bijpraten over de vakantie waar hij ook net van terug was en dan loopt het langzaam “vol” op de hoek van het fietspad, 2 racefietsen met berijders, één Quest met berijder, 2 wandelaars die stopten nog 2 fietsers die stopten en toen een meneer die al aardig op leeftijd leek maar nogal veel haast leek te hebben want hij mopperde behoorlijk en reed nogal onhandig langs al deze vredige mensen die stonden te praten over zo’n enorm stuk techniek wat Quest heette. Ben, mijn jongste broer, zal wel een mooi verhaal opgehangen hebben want de meneer van het wandelende duo noemde tenminste al, “Ja, je broer zei al ….” Nou dan heeft hij vast overdreven want zo erg is het nou ook weer niet.
Toen ik bij mijn oudste broer aankwam ging die net zo’n beetje op pad met de auto, hij moest de dag erop naar het VU ziekenhuis voor allerlei onderzoeken, z’n gezondheid laat hem wat in de steek maar zijn stemming was heel goed en het kwam bij mij over dat hij voorlopig nog wel goed op de “rails” zal blijven. Daar vandaan ben ik via Zwaagdijk, Hauwert en Oostwoud weer naar huis gereden. Vanmiddag ben ik zo rond half 2 weer even van start gegaan en heb een rondje gemaakt van 63 km, de route liep via Medemblik, Wervershoof, Zwaagdijk, Hoorn, Bobeldijk, Spierdijk, Obdam dan via de Langereis weer naar Middenmeer.
Alles ongeveer zoals ik meen dat ik ben gegaan, ik zal straks even de GPS aansluiten om de route even op de kaart af te drukken, zo’n GPS is en blijft een geweldig apparaat.
Tijdens de vakantie ging hij ook elke keer mee als we gingen lopen in de bergen en als we dan weer terug waren zette ik de gegevens weer over op de laptop, dan thuis weergeven in Google-Earth en je ziet precies waar de bergen hoger werden en de rotswanden te steil om langs te lopen en waar we zijn terug gekeerd, alles is tot op de meter weergegeven. Met het ritje van vandaag staat het totaal op 16.005 km.

Even "los" fietsen na de vakantie

Nadat we afgelopen donderdagavond zijn thuis gekomen van een prachtige vakantie in Frankrijk en ik vrijdag de ergste “rommel” wat aan kant had vond ik het hoog tijd om weer even iets te doen met de Quest. Voorzichtig uit de garage gelaveerd en toen op z’n zij gelegd voor het controleren van de bandenspanning. Het was echt nodig dat daar iets aan werd gedaan, zowel links als rechts was de druk beneden de 4 atm. En die heb ik weer naar 7 atm. gebracht, achter waar normaal altijd 5 atm. in zit moest ook wat bij hebben om weer op gewenste spanning te krijgen.
Rustig de straat uit rijden en weer een beetje wennen aan alles wat eigenlijk al vertrouwd is, maar toch ……… Vanmiddag ga ik weer naar mijn vriendin maar eerst even los rijden, voor een kort ritje ga ik naar Obdam een klein heen en weertje van bijna 40 km. Op de Alkmaarseweg neem ik het fietspad aan de noordzijde en kom tot de ontdekking dat het laten groeien van de bermen niet altijd ideaal is, de auto’s hoor je wel maar zie je niet en door het overhangen van het hoge bermgras met zijn diverse andere planten variërend van onkruid tot allerlei grassoorten, wordt het fietspad dusdanig smal dat het hopen is dat je geen tegenliggers op je pad zal ontmoeten.
Als ik op mijn bestemming aankom blijkt er niemand thuis dus leg ik datgene wat ik daar zou bezorgen achter het huis op de tuintafel zodat ze het straks wel vinden. Op de terugreis, toen ik vanaf de Langereis rechtsaf zou slaan naar Middenmeer, moest ik even stoppen voor wat auto’s en kwam er een wielrenner naast me staan. “Dat gaat wel hard zeg in zo’n ding”, ja inderdaad was mijn antwoord maar dat hangt wel van het trappen af. Samen gingen we verder, hij vroeg de weg, hij moest richting Hippolytushoef en dat ligt iets voorbij mijn woonplaats dus samen oprijden en toen kwamen er allerlei vragen,één van zijn vragen was o.a. hoe kom je er zo toe om over te stappen op een ligfiets, dat werd dus een heel verhaal en daarbij noemde ik ook dat in het verleden de racefiets eigenlijk “heilig” was voor mij en dat ik de Telemark tours en de Dolomietenmarathon maar ook La Marmotte een paar keer had gereden. “Wat, La Marmotte, die ga ik zaterdag rijden en ik zie er als een beer tegenop, ik heb me om laten lullen” en toen werd het verhaal nog leuker want ik was net een dag terug uit die omgeving. Ik heb de man gezegd dat het inderdaad een “pittige” rit is maar als je steeds maar je eigen tempo rijdt en je niet laat opnaaien door anderen dan kom je er altijd. Zelf kwam ik er achter dat mijn conditie na de vakantie dicht bij het nulpunt was gekomen, ik zat meer te hijgen dan voorheen maar gelukkig stond bij thuiskomst het gemiddelde toch nog op 35,1 km p/u en dat had ik echt niet verwacht.

Franse Alpen

Het is door de vakantie een hele tijd geleden dat ik in de Quest heb gereden, ruim 3 weken niet in het gele gevaar is toch wel een hele penitentie als je het zo graag doet.
Mijn laatste ritje was van 5 juni, op en neer naar Oudemirdum en nu maar hopen dat het weer a.s. dinsdag weer een beetje redelijk zal zijn om meteen weer die kant op te gaan.
Maar 3 weken in de Franse Alpen is ook heel mooi, we hebben daar weer diverse wandelingen gemaakt en de nodige mensen zien zwoegen bij de berg op, o.a. de Alpe d’Huez en naar de Col du Glandon en Croix de Fer met z’n 2042 m. echt wel leuke “hobbeltjes” voor mensen die over het algemeen een oprit bij een viaduct al ervaren als een enorm opstakel.
Zelf heb ik in de periode dat ik nog niet besmet was met het ligfiets virus al deze beklimmingen diverse keren gehad en dan liefst elke keer weer een tikkeltje sneller, mijn beste prestatie was ooit de Alpe d’Huez van beneden naar boven in 56 minuten en 34 seconden, ik was toen meen ik 58 jaar, echt een beetje gek. Deze keer ging ik met mijn vriendin in de auto naar boven, vanaf de camping was Rimmert Pietersma uit Harlingen met z’n 69 jaren ook onderweg naar de top van deze beklimming, hij was via Villard Reculas gegaan, de klim is dan wel veel langer en komt uit bij Huez ongeveer bij bocht 6, dus dan nog aftellen naar de laatste waarbij in bocht 2 meestal een fotograaf staat die van elke fietser een foto maakt, maar het blijft alle keren een hele “reis” naar boven en vooral voor zo’n 69 jarige Friese Harlinger.
Wij hebben boven een heel stuk gewandeld van het éne meer naar het andere tot aan L’Alpette waar diverse skiliften in de winter hun vrachtje lossen voor een snelle afdaling op de lange latten.
Een vervelend voorval tijdens onze vakantie was het feit dat er weer racefietsen werden gestolen vanaf de camping. Zelf heb ik zoiets ook bijna ervaren zo’n jaar of 7 geleden,
’s nachts werd ik wakker doordat de ketting waarmee mijn racefiets aan het wiel van de caravan vast stond rammelde, ik greep de dief die gebogen over mijn fiets stond nog op zijn rug maar hij glipte meteen weg en ging er als een haas vandoor, maar wel waren er die nacht een motorfiets en een racefiets gestolen. Vorig jaar vertelde een jongen, die ’s avonds hielp in een hotel/restaurant en overdag af en toe zou gaan fietsen dat hij de eerste week niet kon omdat uit de afgesloten fietsen berging van het hotel 6 fietsen waren gestolen waaronder ook de zijne inclusief zijn fietskleding die bij de fietskoffer in zat. Deze keer werden er vanaf de camping 3 fietsen gestolen, een jong stel dat speciaal naar de Alpen was gekomen om hier rond te rijden was het ergste gedupeerd, maar ook een man uit Groningen raakte zijn kostbare fiets kwijt. Volgens “kenners” is het alle jaren raak tegen de tijd dat er hier bepaalde tochten worden georganiseerd verdwijnen er racefietsen door georganiseerde bendes. Dus pas op als je die kant op gaat en b.v. La Marmotte of de Vaujany gaat fietsen een dief rust nooit. Volgende keer hoop ik weer een verslag te kunnen maken van mijn “Goud Gele Rakker”is weer een keer een andere benaming voor de Quest.

Pole to Pole en het milieu

Wat is nou precies bezig zijn met het milieu, de aandacht vestigen op de verkwistingen van de mensen in het dagelijks leven m.b.t. van alles wat de natuur schade kan toebrengen of is het simpelweg een autoband over de Afsluitdijk slepen.
Vanmorgen onderweg naar mijn oppasadres in Oudemirdum kwam ik iets bijzonders tegen op de Afsluitdijk, ze waren nog maar “net” van start richting Noord-Holland toen ik ze zag komen, eerst nog niet beseffend dat ze met een aangepast tuig een band voort sleepten over het fietspad maar toen ik dichterbij kwam knipperde ik ongemerkt wel een keer extra met mijn ogen. Is dit echt of ben ik gek, of zijn zij het, laten we het maar op de laatste houden, hoewel ik af en toe ook voor gek wordt versleten, want wie gaat er nou als bijna 67 jarige oppassen op zijn kleinkinderen die 80 km verderop wonen en dan daarheen gaan met zo’n “bananen” fiets, ’t is ook een beetje gek maar ik geniet er van en mogelijk doen deze twee mensen dat ook, hoewel ik mijn bedenkingen heb.
Een jongeman die Engels sprak en een meisje wat een Hollandse achtergrond heeft liepen samen te slepen elk een autoband achter zich aan zeulend zo’n 8 km vanaf de Friese kant van de dijk hadden ze de sluizen achter zich met nog zo’n ….. km voor zich, dat is nou maar net hoelang ze dit vol weten te houden. Op mijn vraag wat hier de achtergrond van was vertelde de jongedame dat ze dit deden in het kader van de dag van het milieu, ’t zal wel, ik laat graag iedereen in zijn eigen religie geloven maar dit gaat mij net even te ver om er enthousiast voor of van te worden. Ze hadden in elk geval één ding mee en dat was de windrichting, het ging voor hun echt met de wind in de rug.
Maar wat schertst mijn verbazing als ik ’s avonds terug ga en bij de sluizen van Den Oever kom, daar lopen deze beide mensen weer, nu gekleed in trainingsjack en broek .
Uiteraard ben ik weer even gestopt en heb mijn verbazing uitgesproken over hun prestatie, lopend over 32 km dijk met een autoband, wat is nu de opzet van dit alles geweest vroeg ik haar. Op de eerste plaats een training want in november gaan we mee doen aan een expeditie van de Noord naar de Zuidpool en daar zal t.z.t. met sleden moeten worden gesleept dus daar was deze tocht voor bedoeld maar daar naast is het vandaag “Wereld milieudag” en in diverse landen over de hele wereld slepen vandaag jongeren met autobanden in de hoop de aandacht van de wereld te vestigen op het milieu en als het mogelijk is een positieve werking t.z.t. om zo de wereld te behoeden voor rampen waar we zelf nu hard naar toe werken als we zo door gaan met alles op en aan deze wereld.
Ja, toen ik op de laatste 18 km alles nog eens op me in liet werken kreeg ik een tweeledig gevoel, aan de éne kant een enorme bewondering voor hun inzet om op deze manier te trainen en daarbij hopen dat er ooit iets positiefs uitkomt en aan de andere kant het gevoel (en dat zal wel in mijn behoudende instelling zitten),”hebben jullie niet wat beters te doen” Als je meer wilt lezen over deze mensen en hun motieven kijk dan op http://www.poletopoleleadership.com/ .
Al met al weer een dag met nieuwe ervaringen en ontmoetingen, zij een Hollandse gezonde leuke meid en hij naar ik later hoorde van New Zealand afkomstig, het is maar waar je warm voor loopt. De totaalstand is hiermee op 15.857 km gekomen en het gemiddelde over deze 160 km was 37,5 km p/u., het blijft kicken op/in zo’n fiets.