Schaatsen of fietsen zeg het maar

Omdat ik niet van plan was om te gaan schaatsen, voornamelijk door de ijskwaliteit en ook omdat ik liever een stukje met de Quest rond ga, ben ik dus met de Quest een rondje gaan fietsen op zoek naar schaatsers. Meestal is het dan mogelijk om leuke plaatjes te maken van de klasbakken op de sloten en vaarten in Noord-Holland. Vanmorgen toen de zon zich even liet zien ben ik in het andere pak gegaan en van start, eerst maar eens richting Avenhorn er wordt vaak gesproken over de “Mijzenpoldertocht” dus daar in de buurt moet  vast iets te vinden zijn, ik heb er zelf ook wel geschaatst samen met Tiny. De wegen zijn overal schoon dus het gaat allemaal voorspoedig. Als ik Wognum net voorbij ben zie ik voor de zoveelste keer een aansprekend bord staan, stoppen en vastleggen, “Westfrieser” kan het bijna niet, een schaap wat hier in het “zuiverste” Westfriese dialect bij naam wordt genoemd “skeip”. Als ik een aantal keren links en rechts afslagen heb genomen en bij Avenhorn aankom is er totaal geen sprake van schaatsen, ik zie niemand op het “ijs” voor zover dat er is. Verder langs de Oost en Westmijzerdijk zie ik heel wat beweging van eenden en meerkoeten in de diverse wakken en als er geen wak is zie ik slecht ijs, ik vraag me af hoe dit mogelijk is, “overal” kan je schaatsen hoor je van de fanatici. Vergeet het maar, vanmorgen sprak ik ook zwager Gerard nog even en die, fanatiek als hij is, was nog niet op het natuurijs wezen schaatsen omdat het veel te slecht is, ik kan hem alleen maar gelijk geven, het ijs is echt slecht op enkele uitzonderingen na. Grote toertochten zijn in Noord-Holland nergens veilig te organiseren, ga ter compensatie maar een stukje fietsen dat kan bijna altijd of het nou vriest of dooit. Het tochtje van vandaag vond zijn einde na goed 70 km en het genoegen dat mijn besluit om niet te gaan schaatsen juist is geweest.

Ontspannen in de Quest

Jawel hoor, het is er weer van gekomen, niet lang maar wel weer een heerlijk buitenritje. Voor mezelf had ik besloten dat het er vandaag maar weer eens van moest komen, gisteren had ik gezien dat de wegen redelijk schoon waren en dat de fietspaden ook redelijk berijdbaar waren. Dat laatste ging niet helemaal op want op de terugrit naar Middenmeer was ik blij dat ik overdag reed en niet ’s avonds als het donker is. Ik was van plan om even via Wognum naar Nibbixwoud te gaan en op de grens van beide dorpen mijn voorraad appelen weer aan te vullen rechtstreeks vanaf de tuinder, heerlijke Elstars. Toen ik net van start was dacht ik nog wel wat ben ik begonnen, -4ᵒ C en een onsympathiek windje maar na een paar kilometer was ik al blij dat ik niet te dik gekleed was, een zweethemd en shirt met lange mouwen en daarnaast een fietsbroek en daaroverheen een dunne hardloopbroek, het was zat, en dan niet te hard trappen anders ga ik ook nog weer overmatig zweten. Nadat ik de appels verdeeld over 2 zakken in de fiets had geplaatst ben ik via Nibbixwoud en Zwaagdijk een klein stukje omgereden en vervolgens via Wervershoof richting Medemblik gereden. Omdat ik meestal het rondje langs kasteel Radboud maak kom ik vlak langs de haven en ben even gestopt om een paar foto’s te maken, het IJsselmeer is één witte vlakte maar de randen langs het water zijn in het begin door overslaand water flink aangevroren en geven wel een heel apart beeld. Verder weer langs de haven en door Medemblik op naar Middenmeer waar ik weer voldaan en ontspannen binnen kwam na 57 km. Zoals ik al aangaf in het begin, het fietspad langs de Medemblikkerweg was op een stukje van zo’n 50 meter bijna niet te begaanbaar en met slingeren en glijden kwam ik tot stilstand en kon met moeite weer voorzichtig opgang komen, slechte beurt voor gemeente Hollands Kroon, fusies van gemeenten leveren nooit voordelen op dat blijkt nu weer overduidelijk, ook in de dorpen is het wegen onderhoud bij gladheid 200% achteruit gegaan. Bewoners houden de trottoirs schoon maar de gemeente geeft niet thuis wat betreft de rijbaan.

"Het ei van Columbus"

Zou dit het zijn, het z.g. ei van Columbus, de tijd zal het leren. Al verschillende keren heb ik op soms minder sympathieke wijze kenbaar gemaakt dat de zoveelste o-ring weer gesneuveld was maar nu schijnt het volgens Ymte zoals hij het zei : “Een kettingwiel met o-ringen voor het leven” Vorige week bij één of ander ritje kwam er weer wat meer geluid onderuit de fiets dan me lief was, dus thuis even een nieuwe o-ring plaatsen en alles was weer geruisloos. De gesneuvelde o-ring had het zo’n 3.000 km volgehouden dus niet slecht. De nieuw geplaatste deed het heel wat slechter, ’s morgens van start nog met het idee, “wat is ie weer stil” maar na een 50 km was die illusie weer helemaal over, het zelfde geluid als een paar dagen geleden. Weer vervangen en toen meteen maar een nieuwe besteld, ik had al een keer gehoord dat de nieuwste creatie echt goed was dus wat let je om daar ook kennis mee te maken. Bovendien maakte Kees van Hattem me ook nog een keer wakker om het te proberen en Matthijs fietst er ook al een tijdje mee dus aan de bak. Ondertussen heb ik met de laatst verwisselde o-ring alweer een aantal ritten gemaakt en die leeft nog steeds en is geruisloos dus zodra de huidige de geest geeft heb ik de “Super” versie van het kettingwiel in huis, ijzeren tandwiel en twee dikke o-ringen vormen dit tandwiel wat er zeer solide uitziet.

Is de Quest echt een banaan ?

 

Het gaat vandaag echt niet gebeuren, sneeuw en veel wind is winnaar, ik blijf thuis. De harde wind zorgt voor sneeuwbanken en als je daar met de Quest in zou komen sta je zo stil en dat is de bedoeling niet, dus thuisblijven. Als je dan niet direct iets zinnigs om handen hebt ga je zoeken, ik wel tenminste. Eerst links en rechts een telefoontje plegen en als later de technische apparatuur wordt opgestart zie je dat voorgaande bezigheden hebben geleid tot vermelding op de site van www.dichtbij.nl Ik had een foto gestuurd en zie het resultaat, dus als er meer mensen actief zouden zijn in deze richting kan dat alleen maar leiden naar meer bekendheid van de velomobiel in positieve vorm. In het afgelopen sneeuwweekend heb ik ook geprobeerd een roos op z’n voordeligst vast te leggen en eerlijk is eerlijk, ik ben tevreden. Minder enthousiast ben ik over de sneeuwbulten die bij mij op het pad wel ophopen en niet bij de buren, daar tegenover heb ik meer tijd om het weer op te ruimen dus niet zeuren en straks regent het vast weer een keer warmwater. Ik hoop de volgende keer, wanneer dat ook zal zijn, weer een stukje langs  “ ’s Herenwege” te hebben afgelegd, lijkt me prettiger als thuiszitten.

IJspret is soms leuk

Hoe staat het met mijn schaatsbehoeften, nou ik moet eerlijk zeggen die behoefte is sterk bekoeld nadat Tiny vorig schaatsseizoen iets te hard onderuit is gegaan en daarbij haar pols had gebroken. En daarbij komt nog een ervaring van zo’n 60 jaar geleden waarbij  2 dorpsgenoten de dood hebben gevonden door onder het ijs te verdwijnen op niet geheel betrouwbaar ijs. Een rondje fietsen zie ik nog steeds als een prima alternatief om de bloedsomloop opgang te houden. In Friesland, de provincie waar mijn jongste dochter Bianca woont, is iedereen nog steeds helemaal weg van alle mogelijkheden om de schaatsen op te pakken en ergens waar maar half de mogelijkheid bestaat om te schaatsen dit ook helemaal waar te maken. Ook mijn dochter is een beetje “besmet” met een sportvirus en omdat ze in Friesland woont hoort daar ook schaatsen bij, als het half kan gaat ze helemaal. Vanmorgen belde ze en vertelde dat ze om half 10 opgehaald zou worden door één van haar vriendinnen om weer te gaan naar de z.g. Fugelhoeke een water vlak bij de Morra en nu met de wetenschap dat het betrouwbaar is, gister was het voor beide dames nog een beetje zoeken naar veilige stukken omdat er hier en daar nog “maagdelijk” ijs voor hen lag. Ik heb haar wel gevraagd a.u.b. uit te kijken waar ze mee bezig was.

Niet gepland

Weer zo’n dag dat alles anders loopt als gepland, niet verkeerd laten we dat voorop stellen. Eerst het “beddengoed” in de was en buiten aan de lijn, kan het mooi droog vriezen hoop ik. En daarna een klein rondje met de fiets en dan weer naar huis, alles eventueel strijken en opruimen. Maar ja als het lekker gaat is het moeilijk om te stoppen, ik heb het niet meer over de was, begrijp dat goed, maar het is weer die fiets. Eerst de Alkmaarseweg uitrijden en dan, ja dan begint het gedonder al, zal ik het doen of toch maar niet. De wil was goed maar het vlees is zwak en zo reed ik richting Hoorn om vervolgens de dijk langs het IJsselmeer te blijven volgen naar Enkhuizen onderweg ben ik gestopt om het beginnende beetje ijs in beeld te krijgen, het is nog niet de moeite. Mijn zwager Aad vroeg  me gister nog of ik al mensen op de schaats had gezien ergens in N.H. nergens is de minste vorm van schaatsen waar te nemen. En als je dan het water op het IJsselmeer bekijkt is dat begrijpelijk ook, het moet eerst nog een tijdje wat strenger vriezen. Het was echt weer een heerlijk ritje, het z.g. H.E.M. rondje later door Enkhuizen en vervolgens verder over de dijk naar Medemblik. Op het randje van de polder viel “De Ambtenaar” op omdat het een eenling is tegen de blauwe lucht en verder weinig vertier in de naaste omgeving. Thuis gekomen zag ik dat de teller op 93 km was blijven staan en dat de was ondertussen droog was gevroren.

Natuur in de omgeving

Hemels weertje vandaag, alles wat het leven aangenaam maakt zal ik maar zeggen. Vanmorgen wel even slikken omdat ik dacht dat er in Middenmeer en naaste omgeving geen sneeuw zou vallen maar toen mijn ogen een beetje meer op  het vroege ochtend beeld waren ingesteld zag ik dat het wel mee viel. Wel de achterband vervangen en de band met profiel er maar weer even omleggen een klusje van 5 minuten, je weet nooit hoe het verder onderweg zal zijn. Het was overal rustig op de route die ik vandaag in “petto” had, eigenlijk een heel kort ritje door den lande. Eerst de polder uit naar Aartswoud en dan een min of meer doodlopende weg in, op naar “’t Blôte Bienepad” een leuk paadje dwars door de weilanden van Aartswoud naar Lambertschaag waar het halverwege is overgegaan in het “Pannepad” met onderweg nog een uitkijktorentje om een beeld te krijgen van de waterige omgeving. Er liepen in het weiland een hele groep zwanen die er vandoor gingen, om er dan een paar goed in beeld te krijgen is niet eenvoudig maar de poging is toch redelijk geslaagd vind ik als amateur fotograaf. Aan het eind in Abbekerk even terug naar de polder en dan bij de grasdrogerij weer naar het “oude land” om door het volgende natuurgebiedje mijn weg te vervolgen, nog weer verder komt het “Egboetswater”. Het ging hier echt in slow motion er reed een rupsvoertuig voor me en die ging niet naar de kant en met een “snelheid” van ongeveer 8 km p/u bleef ik daar netjes achter rijden tot hij naar de stortplaats ging met zijn vrachtje. Even verder heb ik mede door een sanitaire stop nog een paar foto’s gemaakt van de plaats waar in de zomer veel watervogels zijn te vinden. Dan nog even doorrijden en via Wervershoof en Medemblik weer naar Middenmeer. Een ritje van slechts 50 mooie kilometers door de zonnige natuur.

Fietsen tot aan de sneeuwgrens

Daar gaan we dan voor de tweede keer vandaag, het was echt uitproberen waar de grens ongeveer lag. Niet voor wat betreft mijn conditie of koudegevoeligheid, nee echt de sneeuwgrens opzoeken. De meesten zullen  nu denken aan de sneeuwgrens op hoogte maar dit gaat om de sneeuwgrens in de provincie. Als je de nieuwsberichten hebt gehoord vanmorgen of op welk moment ook van deze dag dan zijn er overal problemen met het verkeer enz. enz. Ik zeg altijd van sneeuw heb je drie keer ellende, als het valt, als het ligt en als het weggaat. Hier in de omgeving, de Wieringermeerpolder is geheel sneeuwvrij, gelukkig en vanaf hier heb ik de grens van de sneeuwval opgezocht. Richting Alkmaarseweg de polder uit en aan de rand zag ik een ietsje wit hier en daar op een dak van een boerderij  Buiten de polder richting Aartswoud begon het hier en daar wat witter te worden maar de wegen waren nog steeds droog en schoon. Elke kilometer meer in zuidelijke richting werd het steeds witter en was het op het wegdek ook te merken dus voorzichtiger rijden en opletten bij afslagen want ook de kans op doorglijden is hier en daar mogelijk. Ik ben via Opmeer en Hoogwoud naar Spanbroek en Wognum gereden wat voor mij de grens was. Later vanaf Wognum een stukje door Nibbixwoud en nog even langs Jan Geel die druk was met restauratie van een oude T-Ford, zoals ik dat als leek heb beoordeeld. Bij Jan lag weer ietsje minder sneeuw en toen ik richting Onderdijk en Medemblik reed werd het steeds meer sneeuwvrij en in de polder was het weer echt zoals iedereen zou wensen geen sneeuw te zien. Het rondje eindigde na 52 km met warme voeten en de zekerheid dat ik tot aan de sneeuwgrens heb gefietst.

"Pompverzegeling" en klein onderhoud

Het begin van de dag lijkt me in mijn omgeving zeer gunstig met betrekking tot sneeuw en ander winters ongerief, waarschijnlijk straks toch een klein stukje fietsen. Wat eerst even moet worden onderzocht is de o-ring om het kettingwiel onder de stoel, het leek me gistermiddag dat ik hem hoorde dus even controleren. Inderdaad er is een stukje tussenuit meteen maar aanpakken, twee schroefjes losdraaien onder de Quest en met mijn redelijk lange armen kan ik ze na het vervangen van de o-ring zo weer indraaien en met de inbussleutel weer vastzetten. Gistermorgen had ik de “Botter screen” al geplaatst die alleen op de heenreis is gebruikt en later weer in de fiets mee mocht rijden. Ik las dat Gerrit z’n pomp nogal wat extra lawaai maakt op bepaalde plaveisels, ik heb een pomp van Halfords met drukmeter (wel een aangepaste  pompnippel) op de bodem liggen, achterin steunt hij in het afdekkapje wat bij stalling zijn dienst moet bewijzen als het regent en met een stukje klittenband aan de bovenkant van de pomp en met een stukje op de bodem van de fiets ligt  hij altijd geruisloos en vast onderin.

Dicht bij huis

 

Het is vandaag weer echt  “fietsweer” ja wat is echt fietsweer ? Ik weet het niet maar het is voor mij mooi genoeg zo, weinig of geen wind droog, zonnig en een temperatuur nou ja niet over zeuren, je kan niet alles hebben. De plannen voor vandaag zijn betrekkelijk simpel, een kort ritje en dan heb ik m’n “doping” weer gehad dus een “op en neertje” naar Wervershoof is voldoende. Ans, één van mijn zussen, had al eens aangegeven dat ze behoefte had aan wat meer e-books en dan is het vrij simpel, ga naar “spotnet” en haal je hart op, maar omdat ik al één en ander op schijf of stick had staan was dat veel eenvoudiger. Gezellig kletsen en ondertussen kwam er nog een zus van ons binnen en kon zwager Aad zijn kunsten vertonen met de koffiemachine die alle mogelijkheden in zich heeft. Het was alweer na de middag toen ik daar wegreed en via Medemblik weer richting Middenmeer heb genomen om hier en daar nog een foto te maken, o.a. het steeds veelvuldiger voorkomen van afwijkende beelden van de polder, vroeger rode daken tegenwoordig een land vol met “stoom”pluimen en glasbedrijven, jammer. In Middenmeer langs de buitenkant kreeg ik een leuk beeld van de brug die auto’s richting Schagen laat rijden en zo kwam ik weer thuis na slechts 42 km.

Een ritje om "De Noord"

Het weer zit wel en niet mee vandaag, eerst zonnig en later buien. Dat laatste daar heb ik een enorme hekel aan, geregeld met een tissue de brillenglazen “lappen” om redelijk zicht te houden is gewoon lastig. Ik was al heel lang niet om “De Noord” geweest via Slootdorp naar De Haukes en Westerland en zo via de “Korte Afsluitdijk” naar Den Helder, prachtig weer en geen vuiltje aan de lucht. Toen ik de brug over het Noordhollandskanaal overging op enkele kilometers voor Den Helder kreeg ik de eerste beproeving van vandaag, een felle bui die me bijna deed besluiten om meteen maar rechtsom keert te maken maar het was ook zo weer over dus gewoon doorgaan. Door Den Helder naar de Zeepromenade waar op de hoek eerst even werd gestopt om een foto te maken van het monument ter nagedachtenis aan alle vissers die op zee gebleven zijn. Vanaf de aanlegplaats van de boot naar Texel is het heerlijk fietsen langs het water, op naar de afslag om de duinen in te gaan. Ik ben hier ook nog een keer gestopt om een troosteloos beeld vast te leggen van strand, lucht en zee waar geen bultrug is te zien, gisteren nog wel bij Egmond maar in de buurt van Den Helder wagen ze zich niet meer, veel te dicht bij de “Razende Bol” waar ze vast kunnen lopen. De rit ging verder door de duinen richting Groote Keeten en Callantsoog, later bij St.Maartenszee ben ik linksaf gegaan richting St.Maartensvlotbrug en St.Maarten om later met wat afslagen links en rechts in Barsingerhorn terecht te komen en dan via Kolhorn waar ik de Wieringermeer in zicht had. Net voor ik het fietspad weer op kon draaien kwam mij een Sinner-Mango tegemoet, stoppen en kletsen. Het bleek Jan Hooiveld te zijn van Wieringen sinds ongeveer een jaar Mangorijder. Frustrerend voor mij is, dat ik een foto van hem had genomen en die blijkt niet op de gevoelige kaart te zijn vastgelegd, wonderlijk. Later thuis nog een paar foto’s gemaakt en hierbij is niets aan de hand, volgende keer nog maar eens proberen als we elkaar weer toevallig ontmoeten. Mijn ritje vond een einde na ruim 86 km waarmee het totaal nu op 44.068 km is gekomen met deze Quest en nog steeds enthousiast over zo’n supervoertuig.

Buurtrit van 60 km

Het is nog niet zo ver maar het lijkt er een heel klein beetje op dat er mogelijk nog een Quest in de familie zal “verschijnen”, neef Ruud is geïnteresseerd in zo’n wonderlijk voertuig, wie weet, als het meer vorm krijgt zal ik daar zeker melding van maken. Het was vandaag een valse start, regen , regen en nog eens regen er schijnt geen eind aan te komen, maar gelukkig na de middag kwam er toch een droge periode volgens de buienradar en zo ben ik kort na de middag van huis gegaan om een rondje weg te trappen. Eerst naar Ben en Riet in Wervershoof en vervolgens via Zwaagdijk richting Wognum. Op het stuk naar de Zomerdijk kwam me een driewieler tegemoet, netjes met een vlaggetje en daar heb ik toen meteen maar een foto van gemaakt, de mevrouw vroeg of ik een praatje wilde maken en uiteraard had ik daar alle tijd voor. Het was mevr.Keesom uit Wognum die dank zei haar driewieler nog naar buiten kon en zo nog wat van de wereld kon meenemen ondanks dat ze, zoals ze vertelde, half verlamd was. Ik heb de hele Zomerdijk afgereden en ben aan het eind rechtsaf gegaan naar de z.g. Lage Hoek waardoor ik richting de Langreis kon gaan en zo de kortste weg naar huis weer te pakken had. Op de Langereis moest ik even heel rustig aan doen en gezien de situatie doe je dat ook wel want een Quest is geen duikboot en als ik door zou zijn gegaan zou het daar weleens heel dichtbij zijn gekomen. Om te passeren moest ik even later, toen er iets meer ruimte was, heel voorzichtig langs het randje en kon zo de laatste kilometers naar huis volmaken waar er precies 60 km bij het totaal waren “bijgeschreven”.

Ik leef nog, maar ............

Ziezo ik hoop dat de tegenvallers er voor dit jaar opzitten dan kan het allemaal niet meer stuk in 2013, maar bijna was het over met mij, in het verslag van vandaag volgt de “ontknoping”. Ik was niet echt vroeg uit de veren, het was al 10 over 8 en dan geeft dat voor mij het gevoel dat ik me verslapen heb. Kranten, een ontbijt klaarmaken en naar binnen werken en vervolgens wat telefoontjes plegen. Eén van die telefoontjes was naar Tiny, ja Jan A. je krijgt gelijk, weer naar de Zuidoostbeemster, helpen met het opruimen van alles wat met kerst te maken heeft gehad, zo gepiept als je met z’n tweeën bent. Ik kreeg gister van een vroegere buurjongen de opmerking dat hij me alle dagen volgde en dat de “Zuidoost” maar al te vaak in beeld kwam., overigens niet verkeerd vond Jan. Maar goed ik ging dus naar Tiny en dan weet je vooruit dat het vandaag minimaal 80 km zal worden, tenminste, als ik heen en weer ga en niet weer een kleine omweg zal maken. Als assistent opruimer durf ik van mijzelf te zeggen dat zoiets me vrij goed afgaat en binnen de kortste keren was alles weer opgeborgen en hopen we dat ik volgend jaar weer mag helpen met dezelfde spullen weer te installeren. Zo tegen half 2 ging ik weer richting de thuisbasis en dan komt het, zal ik links of rechtsom gaan, het werd het laatste dus een omweg. Langs Purmerend en dan het Noordhollandskanaal volgen naar de Graftdijken om vervolgens langs het breedste “fietspad” van N.H. over de Westdijk richting Alkmaar en Heerhugowaard te snorren, ja echt snorren, het zoeft erover steeds ruim boven de 40 en dan ben je in recordtijd bij de Heerhugowaard en dan is het voor hetzelfde om even te kijken of Kees ook thuis is. Inderdaad hij is aanwezig en druk doende met “voedsel” te creëren voor de kachel waar gezien de volgeladen kruiwagen een redelijke kans van slagen in zit. Even kletsen en een bakkie doen met Kees en Marian om vervolgens weer op huis aan te gaan. Via een vaste route gaat het allemaal heel voorspoedig en na “De Waard” en het oversteken van de A.C.de Graafweg volgt Oude-Niedorp een route die ik al “tig”keren heb gereden en daar ging het bijna echt mis. Tegen het einde kwam er uit een uitrit bij een woning aan de rechterkant achter een hoge heg iemand de weg opscheuren op nauwelijks 10 meter voor me en als je dan zo rond de 38 km op de teller hebt en je moet alle kracht op de rem zetten dan gaat je karretje glijden en slippen en aan de achterkant wegbreken omdat ik naar links stuurde en zo probeerde een botsing te voorkomen. Het ging allemaal weer net goed en die onbenul van een bestuurder of misschien was het wel een bestuurster, reed gewoon door zonder op of om te kijken. Het is dan even tot 100 tellen, wat gelukkig even duurt, om weer te beseffen dat automobilisten in de loop der jaren steeds meer “hufterig” gedrag vertonen in verdeling van rechten in het verkeer, het is echt zo van “Eerst ik, dan jij niet, en dan ik weer”. Maar gelukkig ik kwam toch weer heel thuis na 98 km.

Vergeet nog te vermelden dat ik op 8 km voor Middenmeer nog even de rechterband moest vervangen vanwege een lek maar dat is bijna lopend werk.

Met beide benen weer op de grond

Op de eerste plaats alle mensen bedankt voor de reacties op het “verslag” van gisteren.

Vandaag was het weer een klein rondje in de omgeving gewoon omdat ik er “weer dik aan toe was”, even ontspannen in dit zonnige weer in een januarimaand zonder vorst of sneeuw. Eerst richting de Obdammerdijk waar ik een gesloten deur vond dus dan maar het rondje verleggen door om “De Waard” heen te rijden en dan loopt het zomaar nog weer op, ik bedoel de kilometers. Niet dat dit een flinke afstand werd, nee een buurtritje zou je het kunnen noemen, slechts 63 km. Opvallend als je er aandacht aan geeft is de brug die Matthijs ook al eens heeft genoemd, hij is net nieuw en ligt als een boogbrug in de weg waardoor je nooit verkeer van de tegenover gestelde richting aan kan zien komen en dan kan het mis gaan. Ik zag gelukkig de bestelbus aankomen en ben gestopt en maakte deze foto waarop geen enkele bestelbus is waar te nemen omdat hij achter de “bergbrug” in mijn richting komt. Het was heerlijk zonnig weer en omdat ik alle tijd had ben ik ook weer gestopt bij de “Grenspaal” van de vroegere waterschappen, “De Vier Noorderkoggen” en “Drechterlandt”. Een hele poos geleden heb ik iemand ontmoet in de Zaanstreek die al eens een keer opzoek was geweest naar deze “Gedenknaald” maar hem toen niet kon vinden. Ik heb er ook nog een foto bij van de fietsknooppunten routes, de paal staat dus bij fietsknooppunt 68. Gewoon een stukje fietsen en je kan hem niet missen. Naar huis was toen nog maar amper 10 km waar de dagteller vandaag niet verder kwam dan, de al eerder aangegeven, 63 km.

Niet zo'n beste start van het nieuwe jaar.

Maandag 2 januari 2013 een dag om nooit meer te vergeten, wel gefietst maar met mijn gedachten was ik er vaak niet helemaal bij, oorzaak één telefoontje dat afgelopen nacht mijn oudste broer was overleden. Triest, ja en nee, onder zulke omstandigheden is er geen nadere uitleg nodig. Ik was dus wel met de fiets weg geweest, gewoon uitwaaien en mijn gedachten in een andere richting “dwingen” en dat is gelukt. Een “klein” rondje, nou ja wat is klein, in ieder geval voelde het alsof ik net van huis was toen ik weer thuis kwam. De bijgevoegde afbeelding van de GPS laat niets aan duidelijkheid te wensen over hoe het rondje is geweest. Alles over en langs de dijken, bij Medemblik ben ik gestopt voor de eerste foto, op dit terrein staan in ze zomermaanden een enorm aantal binnen en buitenlandse zeilliefhebbers, helaas staat het nu echt onder water maar tegen a.s. zomer is het wel weer droog tijdens “de Regatta”. Op mijn vervolg boven op de dijk was het opvallend zoveel honden met baasjes of bazinnen die er rond liepen. De laatste die ik tegen kwam, een meneer met twee geschoren poedels, maakte nog een opmerking zo van : “Wat gaat dat hard je kan beter op de snelweg rijden” toen ik afremde om uit te leggen hoe één en ander in elkaar zat zei hij: “Rij maar gauw door want mijn beestjes kunnen er niet tegen”, hij paste volgens mij goed bij dat soort honden. Later bij Enkhuizen was het een drukte van belang, “Sprookjeswonderland” had een special n.l. “Sprookjeswinterwonderland” en dat gaf wel extra bezoek zoals is te zien, wachtrijen voor een attractie. Weer verder op de dijk voorbij de afslag naar Hem/Venhuizen kwam er een amazone in mijn richting dus tijdig stoppen wat ten zeerste werd gewaardeerd, ze zei nog: “Deze gaat nog wat maar die andere gaat helemaal uit zijn dak als ie zo’n “ding”ziet” gelukkig stond die andere dus kennelijk op stal. Met de zon erbij en lekker doortrappen kwam ik vrij snel door Hoorn en weer langs de IJsselmeerdijk waar ik in Schardam ben afgeslagen naar Beets en zo weer naar Oudendijk en Avenhorn. Voor ik echter zo ver was moest ik toch nog uit de fiets, hij reed zwaar en dan is er maar één mogelijkheid, gewoon een “afloper” inderdaad linksvoor was bijna leeg, in de kant verwisselen en weer verder en dat was echt binnen 5 minuten gebeurd. Het laatste stukje naar huis was snel gepiept en na 103 km was ik thuis en ben daarna even naar mijn schoonzus gegaan en nu met de auto.