Franse Alpen

Het is door de vakantie een hele tijd geleden dat ik in de Quest heb gereden, ruim 3 weken niet in het gele gevaar is toch wel een hele penitentie als je het zo graag doet.
Mijn laatste ritje was van 5 juni, op en neer naar Oudemirdum en nu maar hopen dat het weer a.s. dinsdag weer een beetje redelijk zal zijn om meteen weer die kant op te gaan.
Maar 3 weken in de Franse Alpen is ook heel mooi, we hebben daar weer diverse wandelingen gemaakt en de nodige mensen zien zwoegen bij de berg op, o.a. de Alpe d’Huez en naar de Col du Glandon en Croix de Fer met z’n 2042 m. echt wel leuke “hobbeltjes” voor mensen die over het algemeen een oprit bij een viaduct al ervaren als een enorm opstakel.
Zelf heb ik in de periode dat ik nog niet besmet was met het ligfiets virus al deze beklimmingen diverse keren gehad en dan liefst elke keer weer een tikkeltje sneller, mijn beste prestatie was ooit de Alpe d’Huez van beneden naar boven in 56 minuten en 34 seconden, ik was toen meen ik 58 jaar, echt een beetje gek. Deze keer ging ik met mijn vriendin in de auto naar boven, vanaf de camping was Rimmert Pietersma uit Harlingen met z’n 69 jaren ook onderweg naar de top van deze beklimming, hij was via Villard Reculas gegaan, de klim is dan wel veel langer en komt uit bij Huez ongeveer bij bocht 6, dus dan nog aftellen naar de laatste waarbij in bocht 2 meestal een fotograaf staat die van elke fietser een foto maakt, maar het blijft alle keren een hele “reis” naar boven en vooral voor zo’n 69 jarige Friese Harlinger.
Wij hebben boven een heel stuk gewandeld van het éne meer naar het andere tot aan L’Alpette waar diverse skiliften in de winter hun vrachtje lossen voor een snelle afdaling op de lange latten.
Een vervelend voorval tijdens onze vakantie was het feit dat er weer racefietsen werden gestolen vanaf de camping. Zelf heb ik zoiets ook bijna ervaren zo’n jaar of 7 geleden,
’s nachts werd ik wakker doordat de ketting waarmee mijn racefiets aan het wiel van de caravan vast stond rammelde, ik greep de dief die gebogen over mijn fiets stond nog op zijn rug maar hij glipte meteen weg en ging er als een haas vandoor, maar wel waren er die nacht een motorfiets en een racefiets gestolen. Vorig jaar vertelde een jongen, die ’s avonds hielp in een hotel/restaurant en overdag af en toe zou gaan fietsen dat hij de eerste week niet kon omdat uit de afgesloten fietsen berging van het hotel 6 fietsen waren gestolen waaronder ook de zijne inclusief zijn fietskleding die bij de fietskoffer in zat. Deze keer werden er vanaf de camping 3 fietsen gestolen, een jong stel dat speciaal naar de Alpen was gekomen om hier rond te rijden was het ergste gedupeerd, maar ook een man uit Groningen raakte zijn kostbare fiets kwijt. Volgens “kenners” is het alle jaren raak tegen de tijd dat er hier bepaalde tochten worden georganiseerd verdwijnen er racefietsen door georganiseerde bendes. Dus pas op als je die kant op gaat en b.v. La Marmotte of de Vaujany gaat fietsen een dief rust nooit. Volgende keer hoop ik weer een verslag te kunnen maken van mijn “Goud Gele Rakker”is weer een keer een andere benaming voor de Quest.

Pole to Pole en het milieu

Wat is nou precies bezig zijn met het milieu, de aandacht vestigen op de verkwistingen van de mensen in het dagelijks leven m.b.t. van alles wat de natuur schade kan toebrengen of is het simpelweg een autoband over de Afsluitdijk slepen.
Vanmorgen onderweg naar mijn oppasadres in Oudemirdum kwam ik iets bijzonders tegen op de Afsluitdijk, ze waren nog maar “net” van start richting Noord-Holland toen ik ze zag komen, eerst nog niet beseffend dat ze met een aangepast tuig een band voort sleepten over het fietspad maar toen ik dichterbij kwam knipperde ik ongemerkt wel een keer extra met mijn ogen. Is dit echt of ben ik gek, of zijn zij het, laten we het maar op de laatste houden, hoewel ik af en toe ook voor gek wordt versleten, want wie gaat er nou als bijna 67 jarige oppassen op zijn kleinkinderen die 80 km verderop wonen en dan daarheen gaan met zo’n “bananen” fiets, ’t is ook een beetje gek maar ik geniet er van en mogelijk doen deze twee mensen dat ook, hoewel ik mijn bedenkingen heb.
Een jongeman die Engels sprak en een meisje wat een Hollandse achtergrond heeft liepen samen te slepen elk een autoband achter zich aan zeulend zo’n 8 km vanaf de Friese kant van de dijk hadden ze de sluizen achter zich met nog zo’n ….. km voor zich, dat is nou maar net hoelang ze dit vol weten te houden. Op mijn vraag wat hier de achtergrond van was vertelde de jongedame dat ze dit deden in het kader van de dag van het milieu, ’t zal wel, ik laat graag iedereen in zijn eigen religie geloven maar dit gaat mij net even te ver om er enthousiast voor of van te worden. Ze hadden in elk geval één ding mee en dat was de windrichting, het ging voor hun echt met de wind in de rug.
Maar wat schertst mijn verbazing als ik ’s avonds terug ga en bij de sluizen van Den Oever kom, daar lopen deze beide mensen weer, nu gekleed in trainingsjack en broek .
Uiteraard ben ik weer even gestopt en heb mijn verbazing uitgesproken over hun prestatie, lopend over 32 km dijk met een autoband, wat is nu de opzet van dit alles geweest vroeg ik haar. Op de eerste plaats een training want in november gaan we mee doen aan een expeditie van de Noord naar de Zuidpool en daar zal t.z.t. met sleden moeten worden gesleept dus daar was deze tocht voor bedoeld maar daar naast is het vandaag “Wereld milieudag” en in diverse landen over de hele wereld slepen vandaag jongeren met autobanden in de hoop de aandacht van de wereld te vestigen op het milieu en als het mogelijk is een positieve werking t.z.t. om zo de wereld te behoeden voor rampen waar we zelf nu hard naar toe werken als we zo door gaan met alles op en aan deze wereld.
Ja, toen ik op de laatste 18 km alles nog eens op me in liet werken kreeg ik een tweeledig gevoel, aan de éne kant een enorme bewondering voor hun inzet om op deze manier te trainen en daarbij hopen dat er ooit iets positiefs uitkomt en aan de andere kant het gevoel (en dat zal wel in mijn behoudende instelling zitten),”hebben jullie niet wat beters te doen” Als je meer wilt lezen over deze mensen en hun motieven kijk dan op http://www.poletopoleleadership.com/ .
Al met al weer een dag met nieuwe ervaringen en ontmoetingen, zij een Hollandse gezonde leuke meid en hij naar ik later hoorde van New Zealand afkomstig, het is maar waar je warm voor loopt. De totaalstand is hiermee op 15.857 km gekomen en het gemiddelde over deze 160 km was 37,5 km p/u., het blijft kicken op/in zo’n fiets.

Familiedag en de Quest

Het is maandag- morgen, winderig en een bewolkte lucht waaruit naar mijn mening elk moment de eerste druppels kunnen vallen. Zo rond half 12 zou ik bij een vriend even gaan helpen met het lossen van de kuikens in de stal en daarna leek het me geschikt om een aantal CD’s rond te gaan brengen bij mijn broers en zussen en hun wederzijdse echtelieden. Waarom Cd’s rond brengen zou je zeggen, dat zit zo ………
Afgelopen weekend hadden we familiedag, één keer per jaar is één van de broers of zussen de “klos” om zo maar te zeggen, die moet dan iets organiseren waar de rest ook blij van wordt of blijft, want blij zijn ze over het algemeen altijd al. Dit jaar was aan mij met mijn vriendin de eer om iets op touw te zetten en als je dan voor het eerst maar wel de 8ste keer in de serie iets moet organiseren dan is de room er al een beetje af. Deze familie aangelegenheid is dus 8 jaar geleden voor de eerste keer door één van mijn zussen gestart en zo ben ik dit jaar aan de beurt omdat ik op 1 na de oudste was uit een gezin van 9 kinderen. Wat moet je dan, we hebben iets gevonden en wat ……… het was geweldig ik heb die zaterdag de 26 mei alleen maar blije gezichten gezien en positieve geluiden gehoord.
Wat we hebben gedaan is in het kort het volgende, ik zat jaren in de raad van 11 van het carnaval en één van de oud raadsleden heeft sinds kort een nieuwe activiteit in het leven geroepen in de vorm van ………….. lees het zelf allemaal op http://www.poldertourinkar.nl/ het is geweldig om dit evenement uit te proberen, van de eerste tot de laatste meter plus de verzorging tijdens de barbecue was geweldig en uniek.

Eén van de mogelijkheden tijdens de rondrit is een bezoek aan http://www.goedbloed-orchideeen.nl/ met uitleg tot in alle details van Anja Goedbloed die samen met haar man Johan dit bedrijf runt. Verder zijn er tal van variaties mogelijk voor een prettige dag met alles erop en eraan.Tijdens dit hele gebeuren had ik wat foto’s gemaakt en op CD gezet en juist omdat er op mijn fiets ook staat I love snelheid worden die Cd’s met foto’s meteen rond gebracht bij de familie en zo kwam het dat ik vanmiddag nog vlug even 72 km bij elkaar heb getrapt om ze rond te brengen in een toertje van Middenmeer naar Obdam, Blokker, Zwaagdijk vier keer in Wervershoof en de laatste in Onderdijk en toen weer naar huis in Middenmeer.

Vrouwen en techniek

Ik durf het haast niet te schrijven, “Vrouwen en techniek, stop maar” een sprekend voorbeeld maakte ik vanmiddag mee. Na eerst thuis één en ander te hebben opgeruimd en weggewerkt besloot ik om toch maar even de benen te strekken, een klein stukje met de Quest door de wereld, gisteren 160 km van een retourtje oppassen en vandaag ?????
Waar zal ik heen gaan, naar mijn jongste broer, naar mijn oudste broer of naar mijn vriendin die vandaag oppast bij haar kleinkinderen in Oostzaan. Het werd allebei niets, als je gaat twijfelen komt het niet klaar, voor de eerste twee keuzes reed ik de afslag voorbij en besloot toen de laatste te nemen maar eenmaal in de buurt van Bobeldijk was er naar mijn gevoel wat te veel landbouw verkeer op de weg waardoor ik rechtuit ben gegaan richting Spierdijk en vandaar weer richting Schermerhorn. Via wat slingertjes hier en daar kwam ik tenslotte weer uit op de Langereis die richting het plaatsje Winkel gaat. Op deze kruising zag ik het echt voor me, twee enorm vrolijke dames met een auto midden op de weg zodat er net aan een auto rechts langs kon en links was wat meer ruimte. De één was aan het bellen met een garage of familie voor advies en de andere lachte vrolijk naar iedere belangstellende en daar was ik er ook één van.
Doordat je in de Quest veel zicht hebt op dingen laag bij de grond was het voor mij duidelijk te zien wat er loos was. Mogelijk een gebroken stuurstang want het éne wiel stond recht onder de auto en het andere was al flink op weg naar een scherpe bocht, beetje beroerd gezicht vond ik.
Toen de jongedame klaar was met bellen vertelde ze heel blij dat dit het tweede ongelukje van vandaag was, “Ja zie je we moesten vanmorgen de ANWB al bellen omdat de sleuteltjes er nog in stonden en die heeft hem zo open gemaakt en nu dit” ik dacht toen stilletjes bij m’n eigen wat zal er nu nog volgen want daar zag ik ze wel voor aan, jong blij en zonder zorgen. Toen ik later thuis kwam stond de teller toch nog weer op 72 km en was de gemiddelde snelheid ook aanzienlijk.

Mini tripje

Wel een reactie, wat ik niet had verwacht is toch nog goed gekomen. In de vorige aflevering schreef ik over de fotograaf die ik had ontmoet bij het monument, door dat ik mijn mailadres had genoemd heeft hij gereageerd en meteen een paar foto’s mee gezonden die hier boven dit verhaaltje zijn geplaatst, de fotograaf bleek Nils van Houts te zijn geweest, iemand die bij nader inzien al meerdere keren in het nieuws geweest is door zijn vakwerk. De éne is met de motorrijder erbij en de andere is solo langs de dijk, op die foto is alles scherp behalve datgene waar het in mijn ogen om gaat, die man met die gele fiets. Maar goed dat is alweer verleden tijd en het leven gaat door, vanmorgen even een klein rondje gemaakt slechts 52 km, eerst naar “De Gouden Karper” een zeer speciaal restaurant bij Rustenburg aan het water en vervolgens even langs de fa. Wester in Obdam.
Er stond heel weinig wind en dat is toch prettiger fietsen dan wanneer er steeds door de wind stuurcorrecties moeten worden gemaakt, op de heenweg reed ik achter een trekker met een kiepwagen er achter, deze nam zoveel ruimte op de weg dat ik niet durfde passeren, ik zag steeds die enorme grote wielen vlak naast me en één verkeerde beweging en ik zou naast de weg zitten en bij een stuurcorrectie meteen kennis moeten maken met die enorme luchtbanden die op de weg werden gedrukt door een vracht zand wat op de kieper lag, nee dan maar er achter blijven en zien waar hij afslaat. Inderdaad na een paar kilometer sloeg hij rechtsaf en kon ik weer verder hoewel, toen ik achter dat “stel” reed zag ik het tellertje evengoed nog op 40 km staan, later toen ik weer vrij baan had was 48 km een heel plezierig gangetje. Het totaal is met dit ritje op 15.149 km gekomen.

Cornelis Lely is terug

Hij is thuis, nou ja thuis, hij is terug, wel op een andere plaats maar Cornelis Lely staat weer bij zijn waterwerk, de Afsluitdijk, de dijk van Lely. Nadat ik een aantal maanden geleden hier langs reed met de Quest was het maar een sober gezicht, zo’n kale sokkel met wat tekst onder aan de voet, maar nu staat hij er weer in volle glorie en net zo markant als hij altijd al geweest moet zijn. Toen ik van start ging vanmorgen was ik als eerste van plan om nu een foto te maken van het complete monument, het weer was echt geschikt met het zonnetje een beetje van achter en aan de horizon een paar beginnende wolkjes, ja het leek mij wel geschikt voor een leuk plaatje. Toen ik daar aankwam stond er ook een motorrijder die vertelde dat hij net ook een foto had gemaakt van meneer Lely “Het is een geweldig mooi beeld” zei de man en dat was ik helemaal met hem eens. Iets verderop stond een meneer met een aantal fototoestellen om zijn hals en in zijn handen, kennelijk een professional aan de apparatuur te zien. Even later kwam de man dichterbij en stelde zich meteen voor, hélaas is zijn naam me ontschoten maar hij vertelde mij op de vraag waar de foto’s voor dienden dat hij werkte voor het A.N.P. en omdat de Afsluitdijk binnenkort 75 jaar bestaat maakte hij wat foto’s van de dijk enz. om t.z.t. op te slaan in een archief. Achteraf bedacht ik, jammer dat ik zijn naam met eventueel mailadres niet heb gevraagd want als er in de serie die hij gemaakt heeft een leuke zit waar ik een beetje redelijk uit de verf kom in de Quest dan mocht hij die gerust naar mij toe sturen. Ook mijn mailadres is bij hem niet bekend maar mocht hij dit verhaal lezen dan zet ik het hier nog een keer in peko@quicknet.nl je weet maar nooit, zelf maak ik diverse foto’s maar daar sta ik zelf nooit op. Na dit oponthoud dat overigens heel prettig was ben ik weer richting Noord-Hollandse kust gereden en ben steeds maar tegenwind in blijven trappen tot aan het Noordhollandskanaal, vandaar met diverse ommetjes weer naar huis in Middenmeer en toen er daar uit de fiets was gestapt zag ik dat de teller voor vandaag de 124 km was gepasseerd.

Het is en blijft stil

Wordt het wel of wordt het niet ? Het is al een tijdje geleden dat ik dacht dat het zover zou komen maar ik ga er van uit dat het een “blanke” Quest zal blijven. Blank in de zin van zonder “beschilderingen of bestickering” van één of ander bedrijf. Hoe kwam dat allemaal zou je zeggen, al meerdere keren werd ik er op attent gemaakt dat er door een aantal mensen die in zo’n fiets rijden ook reclame werd gevoerd en dat zoiets best een goeie vorm van het promoten van producten of diensten is.
Inderdaad, in mijn geval zou een eventueel bedrijf minimaal 10.000 km reclame per jaar in Noord-Holland en een beetje Friesland langs de weg hebben en dat zo’n fiets opvalt is me ondertussen wel heel duidelijk gebleken uit de tientallen reacties die ik geregeld krijg.

Zo kwam ik een aantal maanden geleden bij de plaatselijke bouwmarkt om het hangslot met lange beugel om de Quest vast te zetten en sprak daar de eigenaar en vertelde zo terloops dat ik nu de fiets vast kon zetten, “De fiets vastzetten met zo’n slot” inderdaad je kunt er zelfs reclame opzetten, “Ja maar dan moet hij wel geel zijn” waarop hij meeliep naar buiten en tot zijn stomme verbazing inderdaad een gele fiets zag. “Goh”, zei hij, “Dat zie ik helemaal zitten dan moet het zo .. en zo” en toen ik thuis kwam heb ik op de pc meteen zijn ideeën proberen te verwezenlijken, dat op fotopapier afgedrukt en bij hem bezorgd.
Wat kost zoiets voor mij, dat had ik hem genoemd uit de ervaringen van anderen, “Daar kan ik een hoop reclame voor maken” …………………… en toen bleef het verder tot op de dag van vandaag stil.

Welke band ?

Welke band moet er op de Quest, één vraag met vele antwoorden denk ik. Het lijkt me een moeilijk onderwerp om het juiste er over te schrijven, even zovele fietser met even zovele ervaringen.
Er zal zeker al veel onderzoek naar zijn gedaan wat nu de beste band is voor een velomobiel en dan in mijn geval de Quest. Welke eisen stelt men, gaat het om lange levensduur met : snelheid, niet lek rijden, rijcomfort en gemakkelijk te plaatsen om de velg als men een keer lek is gereden. Al deze vragen zullen verschillende ervaringen opleveren, de één geeft de voorkeur aan snelheid de ander aan niet lek rijden en zo blijven de meningen altijd verdeeld. Zelf zal ik mijn ervaring op papier zetten, alle voorgaande opmerkingen m.b.t. snelheid comfort enz. enz. laat ik voor wat ze zijn.
Op 26 november 2005 ben ik gestart met de banden die standaard zijn gemonteerd door de mannen bij http://www.velomobiel.nl/ in Dronten, in mijn ogen de juiste keuze van het materiaal want na ongeveer 8600 km heb ik de voorbanden gewisseld, dat schijnt normaal te zijn, maar de achterband zit er nog steeds om en zoals het zich nu laat aanzien gaat hij voorlopig nog wel even mee. Er zitten uiteraard wel sporen op van “zware” mishandeling maar dat is dan te wijten aan steentjes en stukjes scherp materiaal wat her en der op de wegen en paden ligt.
Als je bedenkt dat de teller momenteel bijna 15.000 km aangeeft dan heeft dat stukje rubber al heel wat mee gemaakt en is voor mij de volgende band weer van het zelfde merk die ik al bij het ophalen van de Quest meteen had aangeschaft. En dan lek rijden, hoe vaak heb ik een lekke achterband gehad op die 15.000 km, ik weet het niet precies maar ik denk van een keer of 5 à 6. Maar wel toevallig de meeste keren stond ik thuis om voor vertrek tot de ontdekking te komen dat de fiets wat vreemd aan de rol ging dus even plakken en weer op pad voor een heerlijk ritje over schitterende polderwegen en verder door Noord-Holland en Friesland.

Gewoon een rondje

Vanmiddag een rondje Westfriesland gemaakt, gewoon rustig door de omgeving gereden. Eerst via Medemblik naar Wervershoof allemaal rustige rechte wegen en langs de IJselmeerdijk een paar bochten extra. Op Zwaagdijk de eerste afslag naar links genomen en over de Tolweg naar Hoogkarspel en Westwoud. Toen ik daar reed kwam ik op het idee om even langs een zwager en schoonzus te gaan op het Zittend, ze waren thuis en dan komt er naar goed westfries gebruik meteen koffie, al was het al kwart voor 12, de koffiepot kent geen tijd, hooguit overuren. Na een pauze van een klein half uurtje ben ik verder gegaan richting de weg die van Enkhuizen naar Hoorn loopt en waar langs een fietspad ligt. In Hoorn gaat het “gas” bijna dicht, oppassen op iedere straathoek en fietsers die zonder kijken links en rechtsaf gaan proberen te ontwijken. Door Hoorn ging alles goed maar net na de stad toen ik de richting van Berkhout reed was er nog een slapende fietser die geen voorrang wilde geven en toen ik op de claxon drukte een opmerking maakte die niet past om op papier te zetten, arme man, zullen we maar zeggen. Vanaf Hoorn dus richting Avenhorn en daar via de afslag na het dorp op Schermerhorn af, lekker langs de dijk waar weinig of geen verkeer komt. Wel valt het mij steeds meer op dat er zoveel blauwe reigers zijn, als je ze rustig bekijkt zijn het toch wel hele mooie vogels. Bij Schermerhorn ben ik over gestoken naar de 3 molens om vanaf dat punt rechtdoor te kunnen rijden naar Stompetoren en dan verder naar Alkmaar. Op een paar plaatsen stond al aangegeven dat het fietspad afgesloten was richting Alkmaar dus heb ik een andere route genomen en ben via de Korte Molenweg vlakbij Alkmaar gekomen, de vele auto’s die daar een leuke file vormden en de diverse borden met omleidingen en afsluitingen hebben mij doen besluiten om niet verder naar de “kaasstad” te gaan, het is en blijft daar een grote verkeerspuinhoop die al een aantal jaren in beslag neemt en waar juist de fietsers op zeer radicale wijze het bos in worden gestuurd, er klagen nogal wat mensen over maar met een auto heb je nu eenmaal meer rechten. Ik heb toen gekozen voor de weg die via Noordscharwoude gaat en met een bocht richting Middenmeer neemt, echter bij een bepaalde afslag leek het me leuker om nog wat binnendoor te gaan en zo kwam ik bij De Weel uit, een heel klein gehucht wat de meeste Noordhollanders niet kennen en ik meen dat het straks zelfs voor komt in het Westfriesland-spel dat in september 2007 voor het eerst zal worden gepresenteerd. Het schijnt dat de te bestellen oplage al bijna voor 100% is verkocht dus het is echt een succes aan het worden. Met deze 95 km staat het totaal nu op 14.930 km echte Quest-kilometers.

"Cappuccino de Lux"

Verkeerd gekozen zo zou deze aflevering kunnen heten, vol goede moed op weg gegaan om via mijn vaste route even naar Oostzaan te fietsen en daar mijn vriendin te verrassen op haar oppasadres. Net als ‘vroeger” met de racefiets waren wegafzettingen geen probleem want desnoods nam je de racefiets even op je schouder en nam zo een eventuele echt hinderlijke wegafzetting. Toen ik vanmiddag vanaf Purmerland richting Oostzaan ging stond daar wel een bord dat de weg in Oostzaan volledig afgesloten zou zijn i.v.m. asfalteren maar eigenwijs als ik soms ben dacht ik dat ik er wel door zou kunnen, hélaas na een aantal kilometers was het over en uit, gelukkig was het net bij een afslag en toen ik daar aan iemand vroeg of ik zo ook aan de andere kant van het dorp zo kunnen komen was dat heel goed mogelijk, “Even over Zaandam” omdat kilometers voor mij niet zo’n probleem zijn heb ik dat toen gedaan.
Maar als je heg nog steg weet in Zaandam is dit niet aan te raden weet ik nu, na heel wat hoeken en gaten te hebben bewonderd kwam ik weer op een herkenbaar punt bij “ ’t Kalf” daar stond gelukkig weer een bordje Oostzaan en ’t Twiske nu zou het goed komen,…….. mooi niet ik kwam weer op het punt bij het asfalteer gebeuren, de mannen hadden al lol dat die “gele banaan” weer terug was en er weer niet door kon. Omdat ik vanavond ook nog even naar de “Zuidoost” ga ben ik maar richting huis gereden met het voornemen om, voordat ik 100 km op de teller zou hebben dat ik dan koffie had verdiend dus waar ga je dat doen, hier , nee straks maar even en je komt steeds dichter bij huis uit eindelijk ben ik neer gestreken in Zandwerven en dat was echt de moeite waard. Langs de weg, in de zon, ruime parkeergelegenheid en dan zo’n heerlijk bakkie koffie incl. likeur met slagroom en appelgebak ook met slagroom, zeg nou zelf waar kom je zoiets exclusiefs nog tegen. Na een gezellig kletspraatje met de beheerder ben ik weer opgestapt voor de laatste 20 km. Deze gelegenheid in Zandwerven is in mijn ogen ideaal voor even opsteken voor het bekende “bakkie troost”, kijk zelf maar op www.partycentrumwestfriesland.nl

"From Russia with love"

Dinsdagmiddag 1 mei 2007, de tijd vliegt zou je kunnen zeggen het is net alsof we in de zomer leven, alle dagen zon en een strak blauwe lucht. Omdat ik mezelf de discipline heb opgelegd om ’s morgens te schilderen en ’s middags te gaan fietsen zijn de tochten niet echt lang maar wel redelijk om me er voor om te kleden. Vanmiddag maar weer een keer de Afsluitdijk over, niet naar de kleinkinderen maar deze keer zomaar richting Harlingen wat een retourtje opleverde van 110 km. Op de heenreis meende ik in een groepje van 3 wielrenners één bekende te zien n.l. Dirk Steltenpool uit Wervershoof, het was de enige die zwaaide als teken van herkenning, de andere twee stampten stevig door in de hoop één of ander record te breken denk ik, ze hadden in dit geval de wind flink mee. Toen ik in Harlingen aankwam ben ik voor in deze plaats gestopt omdat er nogal wat voertuigen enz. stonden van een circus het leek me maar niks om daar tussendoor te gaan rijden met de Quest. Een ouder echtpaar wat juist om de hoek kwam stelde nogal wat vragen over de Quest die ik allemaal netjes heb beantwoord en uitgelegd hoe één en ander in zijn werk ging om wat gang te maken.

Op de rit richting Friesland had ik flink wind tegen maar toch stond het gemiddelde nog op 36,8 km en helemaal geen vliegen op de dijk. Terug werd dat toch wat anders, de eerste helft ging wel maar toen ik zo’n beetje halverwege was dacht ik eerst dat het verderop mistig was maar later bleken dit allemaal “wolken” kleine vliegjes te zijn. De pet wat dieper over de ogen en ‘t hoofd wat meer naar beneden en dan maar meer links als rechts rijden en zo kom je zonder al te veel problemen ook dit wel weer te boven. Bij het monument moest ik toch even stoppen omdat er iets vervelends in mijn oog zat, waarschijnlijk zo’n klein rot vliegje. Als je dan toch stil staat zoek je gelijk naar wat eetbaars en toen kwamen er een paar mensen aanlopen die de vraag stelden of ik Duits sprak of Engels, nou allebei een beetje dus dan komen de standaard vragen, hoe snel kan “ie” wat rijdt U gemiddeld heeft U hem zelf gemaakt en uiteraard wat kost zoiets. En dan de volgende vraag mag ik er een foto van maken met mijn vriendin in de fiets, nou vooruit, uitgelegd waar ze wel en niet op kon gaan staan en daar zat ze en hij maar knippen van links en rechts van voor van achter ik denk wel dat het met 10 klikken nog niet over was. Deze mensen vertelden mij dat ze uit Polen kwamen en hier voor het eerst met vakantie waren. Tijdens de uitleg van dit hele gebeuren kwamen er nog 3 mensen bij staan, ook hier het verzoek om op de foto te gaan met de Quest, toen ik opzij stapte werd ik gevraagd naast de dame te gaan staan want ik moest ook op de foto. De taal die ze onderling spraken kon ik niet thuis brengen, omdat de jongeman in het gezelschap het woord voerde in het Engels vroeg ik hem waar zij vandaan kwamen, “We are from Russia” , hij vroeg mij om mijn mail adres om t.z.t. de foto naar mij te kunnen mailen. Ik heb hem een kaartje gegeven waar de blogspot op staat en hem meteen verteld dat hij via die site ook kan komen op mijn mailadres peko@quicknet.nl dus nu afwachten of de foto “From Russia with love” ooit in Holland aan zal komen. Het gemiddelde bleek bij thuis komst op 39,1 km p/u te staan en het totaal is na deze 110 km opgelopen naar 14.570 km.

Hoe groot is klein of hoe klein is groot

Even een klein rondje, 85 km is nou niet direct een grote ronde maar echt klein is het eigenlijk ook weer niet. Vanmorgen eerst weer geoefend voor Picasso, (mogelijk geslaagd) en vanmiddag dus mijn dagelijkse ontspanning. De weg die ik gisteren had gekozen om de polder uit te gaan is vandaag ook weer min of meer onbegaanbaar aan het worden, door de kassenbouw en de daarbij vandaag de dag te graven waterbergingen naar de nieuwe voorschriften heeft tot gevolg dat er overal kleine of grotere vijvers worden gegraven en de grond wordt dan naar de nabijgelegen bedrijven vervoerd waar het land vervolgens wordt opgehoogd met deze hoeveelheden. En dus is de weg, in dit geval de Cultuurweg, behoorlijk vol gereden met stukken klei die van de wagens afvallen, gelukkig is het nog droog anders werd het gegarandeerd glij en glibberwerk nu stuift het alleen maar. Op mijn ritje van deze middag kwam ik na wat omzwervingen op de thuisreis door Aartswoud en daar stond hij dan ……………. de SMART precies in de juiste kleur en vlak langs de weg. Ik reed al een hele poos met het idee rond,”Als ik een keer een SMART zie, zet ik de Quest er naast” en dit was dus die gelegenheid.
Remmen, keren en de juiste richting kiezen om naast deze reuze auto te komen en dan de vraag waar alles dan om gaat, Calimero zou gezegd hebben, “Hij is groot en ik is klein” maar wie is nou de kleinste of de grootste ………………..

Tulpen en huisvlijt

Vanmiddag van start voor een rondje door de noordkop, vanaf Middenmeer richting Slootdorp over een redelijk fietspad, hoewel er zijn veel plaatsen waar het beter is. Door Slootdorp heen richting Westerland, het uiterste puntje van het voormalige en nu mogelijk weer toekomstige eiland. Een paar fanatiekelingen die hun naam aan de geschiedenis willen verbinden van het toekomstige “Wieringerrandmeer” blijven alles in het werk stellen om een stuk van de Wieringermeer weer onder water te zetten en zo Wieringen weer een eiland te maken. Men meent dit alles mede te bekostigen uit de bouw en verkoop van dure landhuizen aan het water, ze vertellen er uiteraard niet bij dat je elke lente en zomer en zelfs bij een zachte herfst de vele vliegen maar moet gedogen die op de scheiding van zout en zoet heel goede leef omstandigheden krijgen voorgeschoteld. Maar goed ik fiets en ben geen voorlichter op dat gebied, via de z.g. korte Afsluitdijk kom ik op de Balgweg richting Breezand/Den Helder, bij de Kooybrug neem ik de weg langs het Noordhollandskanaal richting Alkmaar. Even voor de afslag naar Julianadorp zie ik een demonstratieveld met alle mogelijke kleuren tulpen die nog volop in bloei staan dus even stoppen voor een plaatje.
Vervolgens met wat omwegen kwam ik in Petten waar ik langs de Hondsbossche zeewering ben gefietst. Onderweg nog een wielrenner geholpen met een bandje plakken en een tijdje zitten kletsen om daarna mijn weg weer te vervolgen. Richting Schoorl, Schoorldam, Broek op Langedijk en Heerhugowaard allemaal bekende wegen en het laatste stuk over de Langereis weer de Wieringermeer in gereden waar ik na 92 km weer thuis ben aangekomen. Onderweg bedacht ik wel een paar keer , de fiets maakt minder lawaai, o ja, ik heb een paar dagen geleden iets geprobeerd wat dus wel resultaat heeft, ik heb een stukje ventielslang, van dat hele dunne, open geknipt en met een beetje solutie als stootring geplakt in de randen om de koplampen en zowaar het blijft (nog) zitten

en het helpt, de fiets is stiller geworden.

Is dit een echte lepelaar ?

Vandaag weer een keer een toertje door Noord-Holland gemaakt. Vanmorgen mijn goede voornemen gestand gedaan door ’s morgens mijn huis buitenom te gaan schilderen en dan heb ik ’s middags de vrijheid verdiend en mag van mezelf een rondje gaan fietsen. Rond half 1 of iets in die buurt ben ik van start gegaan, weinig of geen wind en een bleek zonnetje dus ideaal weer om even een rondje weg te trappen. Het is bijna moeilijk om via een mooie vrije route richting Lambertschaag te gaan, de plaats waar ik de polder kan verlaten. Ga ik de “oude” route dan loop ik zo’n kilometer voor de Medemblikkersluisweg bijna vast in het kassengebied wat daar in rap tempo uit het niets omhoog komt, op dit moment niet ideaal om langs te fietsen met al z’n extra bochten en veel werkverkeer en nog veel meer stof. De andere route is via de Cultuurweg, voorheen goed te berijden maar de staat van onderhoud gaat geregeld achteruit en deze weg wordt steeds meer gebruikt door een aantal agrariërs als eigen weg dus daar ligt wel eens iets wat het rij comfort niet ten goede komt. Maar toch kom ik op het z.g. “oude land“ bij Lambertschaag en vervolg daar mijn weg richting Benningbroek en Wognum, het tijdstip is eigenlijk ongelukkig gekozen door rond dit uur langs het kantoor van DSB te rijden, lunchpauze, dus veel wandelaars die even de DSB-benen strekken. Eerder heb ik slechte ervaringen gehad met deze mensen, maar eerlijk is eerlijk, ik werd vandaag diverse malen met een vriendelijke lach en een opgestoken hand begroet, zo zie je maar oordeel niet te snel zoals ik toen wel heb gedaan, die mensen vallen best mee, ze zijn net als ieder ander gewoon bezig voor een baas en lachen misschien nu wel extra doordat AZ bovenaan staat in de strijd om het landskampioenschap met nog één wedstrijd voor de boeg.
Via Bobeldijk en Berkhout ga ik naar Oosthuizen waar ik de dijk neem richting Zuidoostbeemster, na een korte stop heb ik mijn weg weer vervolgd via Purmerend en Neck naar Spijkerboor en vandaar richting Alkmaar. Op het fietspad, wat overigens tijdelijk is/wordt afgesloten kwam ik nog een specifieke vogel tegen, ze zijn er wel maar erg vaak zie je ze hier niet, de lepelaar. Net aan de overkant van het slootje naast het fietspad zag ik hem staan, snel de het fotoapparaat gepakt maar net op dat moment passeerde mij een kleine vrachtwagen die borden aan het plaatsen was voor de afzetting en daar schrok het beest van en vloog meteen op, ik was dus gewoon te laat. Wat er over bleef van het slanke beest heeft hij of zij zelf verstopt onder zijn of haar vleugels, de foto lijkt meer op een zoekplaatje dan op een lepelaar en hij was zo mooi zoals hij daar stond. Ondanks deze misser ging de tocht toch verder en via Rustenburg langs “De Gouden Karper” (heel goed om daar te gaan eten) en ben ik nog even langs de Obdammerdijk gegaan en heb bij zwager Tom en zus Gerda even een bakkie gedaan, echt lekker op z’n Westfries “effies stoppe voor een koppie” het laatste stukje naar huis is dan nog maar een kleine 20 km en toen ik thuis was stond de teller op 107 km.

De nieuwe "Glazenstad"

Na een hele week rust kon ik de afgelopen dagen weer helemaal los, maandag 106 km, dinsdag 160 km en vandaag 117 km, dat maakt een totaal van 383 km in drie dagen.
Waar kom je dan zo al, bij het afleggen van zo’n afstand, maandag zomaar kris kras door Noord-Holland uiteraard even langs de “Zuidoost” en langs de Obdammerdijk, dinsdag naar Oudemirdum oppas-opa spelen en vandaag via Wervershoof en Zwaagdijk naar Berkhout vervolgens richting Oosthuizen en dan naar Zuidoostbeemster, vandaar later weer door naar de dijk via Edam en Volendam dan richting Schardam Etersheim enz. naar Berkhout en toen voor de verandering afgebogen naar de Zuidermeer en Noordermeer om tot slot terecht te komen in Opmeer vandaar over het fietspad naar Gouwe en Aartswoud en dan de laatste rechte weg naar Middenmeer. Dit is ongeveer de route van die 383 km, wat zie je dan zoal onderweg, heel veel en ook heel veel niet. Twee zeer opvallende dingen wil ik U niet onthouden. Als eerste de verandering van mijn woonomgeving, de polder gaat echt op de schop, in het zuidoostelijke deel van de polder zie je momenteel alleen maar stofwolken van grond be- en verwerkingsmachines en zodra die uit de buurt zijn verschijnt in de Wieringermeer een heuse “glazenstad” tientallen, nee, honderden hectaren worden in ijltempo vol gestampt met glas, glas en nog eens glas. De tijd zal leren of dit allemaal juist is geweest.
Het volgende wat ook opviel was de zij/aan/zij-tandem/lig/zitfiets, ik weet echt niet hoe ik dit voertuig zou moeten noemen maar dat het voor deze mensen een ideaal vervoersmiddel is dat geloof ik zeker.Met deze ritjes van de laatste dagen staat de totaalstand op 14.079 km echte Quest-kilometers.

Quest op slot

Na een hele week afwezigheid weer snel even een kort stukje aan de serie toevoegen, ik weet niet of het volgende stukje nou zo spectaculair is maar ik heb het idee dat deze “vinding” vele velomobiel(isten) toch wel van pas zou kunnen komen. Laatst las ik een stukje dat er een Velomobiel ongevraagd was geleend, in volksmond gewoon gejat, mogelijk had dit voor een “paar” Euro voorkomen kunnen worden, ik betaalde € 10,95 voor een hangslot met een lange beugel. Heel eenvoudig, remhandel aantrekken en het beugelslot eromheen klikken en hij staat muurvast op de handrem zodat er niet mee gereden kan worden.
Het “geleende” voertuig was binnen 24 uur weer boven water, wel flink beschadigd heb ik begrepen, maar zo’n hangslot had deze jeugdige onverlaten wel weerhouden van hun gestunt met andermans spullen.
Na de rit naar Texel van 6 april zal het morgen wel weer vreemd zijn om weer in mijn oude ritme te komen. Zodra ik weer wat kilometers heb gemaakt kom ik weer terug met mijn verhaal over de nieuwe fietservaringen in de vroege zomerse dagen.

Texel in "Slow motion"

Zaterdagmorgen 8.30 uur, inderdaad de koffie in Medemblik bij Ted de Lange staat klaar, wat ik verder zie zijn twee “gewone” ligfietsen nog geen gestroomlijnde van Matthijs die juist op dat moment naar buiten komt. Ik ben maar met de open fiets gegaan want anders rijdt Nico alleen en wij verder met een gestroomlijnde dichte fiets. De tweede man die achter hem naar buiten kwam stelde zich voor als Nico Meurs eveneens lid van de “Twiskerligfietsclub” de hele vereniging was dus aanwezig. Even later kwam de Mango 34 van Kees Schouten ook aan gereden en was de groep voor dat moment geformeerd. Ted de Lange van het gelijknamige ligfietsverkoop en verhuur bedrijf kwam ook naar buiten en vertelde dat hij graag mee was gegaan maar dat met dit mooie weer de zaak niet gesloten kon worden en voor zijn vrouw was de rit eigenlijk net even te lang, direct al 150 km is wat te veel van het goede. Na de koffie en nog wat verhalen links en rechts zijn we van start gegaan, eerst richting Wieringermeer en dan via de z.g. korte Afsluitdijk naar de Balgweg richting Den Helder. Met zulk geweldig weer is de eerste etappe tot aan de boot al een soort vakantietripje, daar zou Wim Schermer uit Castricum zich bij ons aansluiten. Afgesproken was om de boot van 11 uur te nemen dus rond die tijd stonden wij aan boord maar was er helaas van Wim nog geen spoor te bekennen.Juist toen de klep omhoog was ging de mobiel van Matthijs, “Ik ben er” klonk de stem van Wim, “Maar de klep is dicht dus het wordt de volgende boot”. Aan de andere kant hebben we op hem gewacht en met ons groepje hebben we de trip voort gezet over het eiland. Alles ging in een gezapig tempo naar mijn gevoel, waar nodig werd er gestopt om nog wat foto’s te maken of een sanitaire stop in te lassen. De open ligfietsen moesten tegen de wind in nog aardig kracht op de pedalen uit oefenen om er wat gang in te houden en zo kwamen we naar verloop van tijd aan op het noordelijkste stukje waar we een officiële koffie met appelgebak pauze hebben genomen. Heerlijk in de zon en uit de wind hebben we genoten van deze schitterende dag waar Wim bij het afrekenen het royale gebaar maakte om ons te trakteren wat zeer gewaardeerd werd. Dat de koffie met appelgebak en niet te vergeten de slagroom wonderen hadden verricht bleek wel toen we weer van start gingen de 2 open liggers voorop begonnen meteen met een echte race waarbij ze snelheden ontwikkelden, over en door het duin gebied, van tegen de 40 km. En overal waar we langs kwamen vielen de gele monsters in het oog waarbij de nodige groeten en wonderlijke blikken niet van de lucht waren. De oeh’s en ah’s klonken veelvuldig vooral als we fietsers passeerden op de smalle fietspaden in het duingebied. Slechts één keer reden we verkeerd en kwamen bij een strandopgang maar even keren en de weg in tegenovergestelde richting weer volgen bracht ons om iets voor 3 uur weer bij de boot die ons weer naar het vaste land bij Den Helder heeft gebracht. Het beeld wat we toen zagen was bijna angstaanjagend een parkeer terrein vol met auto’s, campers, caravans enz. alles moest nog naar Texel en de rij eindigde ongeveer na zo’n 3 a 4 km net bij het begin van Den Helder, dat zou volgens ons minstens een paar uur wachten betekenen voordat deze mensen allemaal over zouden zijn naar het eiland. Na enkele kilometers nam Wim afscheid en ging rechtdoor naar Alkmaar en verder naar Castricum, wij hebben onze weg vervolgd via de Balgweg en verder via van Ewijcksluis naar de Wieringermeer, het laatste stuk langs de Ulkeweg en de Schagerweg om zo in Middenmeer bij mij thuis nog even een bakkie koffie te doen en nog een laatste pauze in te lassen. Het is een geweldige gezellige en mooie tocht geweest vooral ook door het bijzonder zonnige weer en de leuke route.

Rustige paarden

Vanmiddag een nieuwe belevenis met paarden, na een aantal maanden geleden een ervaring te hebben opgedaan met een paard wat spoorslag omdraaide en er vandoor ging, nu juist het tegenovergestelde, niet dat ze me nu omver liepen maar het ging als volgt.
Vanmorgen had ik eerst nog een klein karweitje op te knappen, gras verticuteren in de “Zuidoost” en nadat dit klaar was ben ik naar huis gereden en heb me omgekleed en de Quest van stal gehaald, even een klein rondje had ik mijzelf beloofd. Het ritje ging eerst voor het windje over de mooie rechte polderwegen en later door een paar dorpjes waar ik rustig door heen ben gereden. Eén van die dorpjes was Aartswoud op de Zuiderzeestraat die uitkomt op de Westfriesedijk liepen op een bepaald moment 2 ruiters voor mij op de rijbaan heel simpel omdat er verder geen voet of fietspaden zijn. Op het moment dat ik ze zou passeren kwam er een tractor met een machine er aan gekoppeld van de andere kant dus moest ik even inhouden. Mooi de gelegenheid om mijn fototoestel te pakken en een plaatje te schieten, toen ik vervolgens passeerde was er geen enkele schrik reactie bij de dieren noch hun berijders te zien. Luk raak heb ik mijn camera in achterwaartse richting gehouden en weer afgedrukt, het resultaat was in mijn ogen verbluffend, alles was en bleef onbewogen, door een passerende Quest laat niet iedereen zich afschrikken. Met dit ritje van vandaag is de totaalstand ondertussen opgelopen naar 13.490 km.

Wind voor en/of nadeel ?

De grote vraag is, “Is wind nou een voordeel of een nadeel”, ik heb het vandaag ervaren zowel in positieve als in negatieve zin. Dinsdag, oppasdag in Friesland, en als het weer het half toelaat ga ik helemaal met de Quest dus ook vandaag. Vanmorgen om kwart over 7 reed ik van het pad af (ja de weg is weer grotendeels open) richting Friesland op de weerspiegeling van de Quest zag ik dat er wat kleine spatjes op waren gekomen dus echt droog was het niet meer tot op 2/3 van mijn rit heb ik wat meer en minder regen gehad, niet erg maar af en toe, moest er een vinger als ruitenwisser dienst doen. Enkele kilometers buiten Middenmeer kwam ik er achter dat de GPS nog niet was ingeschakeld, met één druk op de knop was dat geregeld. Er stond een behoorlijke wind die ik van Middenmeer naar Den Oever tegen had en op de Afsluitdijk schuin achter de dijk en toch ook weer niet zo voordelig dat het niet hinderlijk was, de Quest moest ik af en toe flink corrigeren om rechtuit te blijven gaan. De laatste 36 km vanaf de hoek in Friesland waar de Afsluitdijk overgaat in het vaste land kon ik even uitblazen heerlijk voor de wind, althans schuin achter. Om iets voor half 10 was ik ter plaatse en heb mijn dochter nog even gesproken die meestal rond die tijd vertrekt. Dus 2 uur en een klein kwartier onderweg geweest.
De dag verliep verder probleemloos, kwart voor 12 de kinderen van school halen en zorgen dat ze hun broodje krijgen met het nodige drinken.Daarna één van de twee weer op tijd op school brengen en de andere vermaakt zich zelf prima tot half 4 haar broertje weer thuis komt.
Om 5 uur als m’n schoonzoon thuis komt ga ik samen met hem nog een bakkie koffie doen en daarna vertrek ik richting Noord-Holland. De wind leek wel sterker als vanmorgen en iets meer naar het oosten zodat hij nu ongeveer noordnoordoost zat. Tot het begin van de dijk was het volop schuin voor en op de zijkant wat stevig trappen betekende, maar éénmaal de “hoek” om de Afsluitdijk op leek alles vanzelf te gaan, wat een enorm wind voordeel, vanaf dat punt tot aan het einde van het fietspad bij Den Oever duurde precies 37 minuten haast onvoorstelbaar het gemiddelde over die afstand zal in de buurt van de 48,5 km p/u gezeten hebben, het maximum was volgens de GPS 57,8 km, toen ik vertrok uit Oudemirdum was het 8 minuten over 5 en 2 uur en 2 minuten later stond ik thuis, kletsnat van het zweet maar zeer voldaan over de windsituatie van deze stormachtige oppasdag.

Geurende hyacinten

Woensdag, zonnig weer, alles lijkt geschikt voor een rondje door de noordkop van de provincie en dan als het zo uit komt langs de bollenvelden. Niet dat alles nu al in bloei staat maar mogelijk dat de narcissen en hyacinten behoorlijk kleur geven aan het ontluikende voorjaar.
Eerst de banden nog even controleren, (gistermorgen stond de achterband plat) en dan inladen, telefoon, watervoorraad in de camelbak, digitale camera en standaard een tas met reservematerialen om indien nodig een band te kunnen vervangen of plakken en nog wat kleine sleutels, je weet maar nooit, en standaard ligt er ook altijd een tas met reserve kleding en een jas. Zo zie je maar dat het inwendig een vrachtvoertuig begint te worden wat bij nader inzien dik boven de 40 kg totaal gewicht komt, neem alleen de watervoorraad maar in de camelbak (4 ltr.)
Als ik me heb omgekleed en nog wat heb gegeten ga ik op pad, de straat is nog steeds niet zo ver dat ik zo weg kan rijden, het trottoir is vanaf mijn woning wel aangelegd dus een stukje lopen en dan echt op weg. De kap ligt achter mijn stoel en in korte broek en een shirtje lijkt het net al echt zomer. Ik besluit om eerst maar via de Alkmaarseweg richting Broek op Langedijk te gaan, het zoeft er over, alles met de wind schuin achter, bij Noordscharwoude ga ik rechtsaf om bij het plaatsje Schoorldam het Noordhollandskanaal over te steken en mijn route te zoeken richting Schoorl.
Door Schoorl en Groet is het niet direct vol gas door een bochtige weg met de nodige zijwegen waardoor extra voorzichtigheid is geboden, als ik het dorp uit ben volgt al na korte tijd Hargen, even boven op de dijk kijken maar een korte blik op de Noordzee is voldoende om weer andersom te gaan en deze keer via de Hondsbosschezeewering verder naar het noorden te gaan, al snel kom ik door Petten en ga aan het eind linksaf richting via de Westerduinweg op naar Callantsoog. Kort voor Callantsoog ben ik rechtsaf gegaan omdat ik in de verte verschillende kleurige percelen zag staan. Wat een kleurenpracht enorme oppervlakten bloeiende hyacinten en narcissen, je zou de geur in de foto’s mee moeten kunnen nemen. Diverse keren ben ik gestopt om er in alle rust van te genieten, wat kan het leven weer mooi zijn, vervolgens linksaf langs het Noordhollandskanaal en toen bij de helihaven in Den Helder even kijken maar wat in het verleden wel mogelijk was, heli’s bekijken die starten en landen, bleek nu niet meer het geval te zijn , alles is in en weggebouwd. Vanaf Den Helder terug over het kanaal naar de bloemen in Breezand en omgeving, met een laatste ommetje via van Ewijcksluis kom ik aan de zuidkant van het Amstelmeer waar druk wordt gewerkt aan ophoging van de dijk, na een paar kilometer ben ik weer in de Wieringermeer en ga via de Ulkeweg en later via de Schagerweg weer op huis af en sta na een kleine 90 km weer thuis.