Klein ritje

Het weer viel achteraf erg mee vandaag, maandag werd er aangegeven dat woensdag 90% kans op neerslag zou hebben dus dan calculeer je dat in, thuis blijven en huiswerk doen, ook niet verkeerd op z’n tijd. Maar het was allemaal anders, eerst nog een beetje neerslag en daarna zelfs de zon erbij. Het begint steeds meer op voorjaar te lijken, alleen de kalender geeft aan dat we nog even rustig aan moeten doen. Omdat ik vandaag nog op verjaarsvisite moest leek het me goed om maar even per fiets te gaan en dat heb ik dus gedaan. Heen en terug slecht 38 km met wat omrijden kwam ik toch nog op 42 km, niets bijzonders meegemaakt op deze woensdag dus een kort verslagje deze keer. Op de heenreis weinig landbouwvoertuigen op de weg dus kon ik evengoed wel aardig doorrijden, op mijn thuisreis ben ik weer een keer door het nieuwe kassengebied gereden. Vanaf de dijk is het nog een deel het Wagenpad zoals het vanaf het begin van de polder was maar passeer je de Medemblikkerweg en vervolg je over het Wagenpad dan kom je in een andere wereld, glas, glas en nog eens glas. Hier en daar werd nog volop gebouwd en dit was aan de weg te zien dus thuis de fiets maar eerst goed afspoelen en daarna meteen weer in de was gezet wat toch weer een voldaan gevoel geeft.

Klaar terwijl u wacht

Het is weer voor elkaar, de rechterschokbreker/veerpoot piepte af en toe maar dat leek niet erg maar de laatste tijd begon het toch steeds irritanter te worden, ook na dat ritje van gisteren, dus met de spuit er op en verschillende oliepreparaten maar niets hielp, wel raakte ik steeds meer geïrriteerd door dat stomme gepiep. Teneinde raad Ymte gebeld en die vertelde me dat er mogelijk een veer zou zijn gebroken maar je kunt er mee door fietsen maar het moet wel een keer vervangen of nagekeken worden. Het is zo klaar, een half uurtje en het is voor elkaar, je komt maar een keer langs. Het was toen ruim 10 uur en na nog een bak koffie ben ik toch maar van start gegaan, ik dacht altijd 90 km maar met iets meer dan 80 km was ik in Dronten bij Velomobiel. Theo zou zich er over ontfermen maar was eerst nog bezig met een andere fiets waar ook op werd gewacht. Toen die van start was gegaan werd mijn fiets op de werkbank geplaatst en werd de veerpoot los geschroefd, een paar boutjes en een rubberring dan op zijn kant, van onderaf 3 borgveertjes los wippen en de drie stangetjes los halen. Vervolgens kon het wiel naar buiten uit de wielkast dan het dopje uit de naaf nemen en met een inbussleutel het wiel losmaken van het remmechanisme. Het onderdeel werd vervolgens door Theo gedemonteerd en toen bleek dat de veer niet gebroken was maar door wat ingewerkt vocht en stof totaal verdroogd was waardoor hij stug liep en tegen de wand van het huis schuurde mede ook doordat de kunststof glijbus van de veerpoot ingesleten was. De benodigde onderdelen werden vervangen en schoon gemaakt waarna alles weer werd gemonteerd op de juiste plaats en kon ik na een korte “pitstop” weer op weg naar Middenmeer. Omdat ik van huis was gegaan met niet al te veel proviand ben op de dijk bij Lelystad even gestopt bij het “mobiele snackpaleis” en heb daar een paar broodjes met iets warms naar binnen gewerkt en een bak koffie van de “zaak” toe en vervolgens de laatste 60 km naar huis waar ik rond 5 uur weer uit de fiets ben gestapt.

Rondje Noord-Holland en kuikens

Vandaag even een lekker rondje in Noord-Holland, geen wind ,helaas ook nog geen zon maar voor de tijd van het jaar wel een dag die niks zou misstaan in maart of april. Vertrokken vanaf Middenmeer over een aantal rechte wegen en fietspaden richting Alkmaar. De laatste tijd hoor je geregeld berichten dat het klaar is of bijna klaar dus mijn nieuwsgierigheid was voldoende gewekt om ook maar eens poolshoogte te nemen. Nou klaar is het zeker nog niet, ik heb al in jaren niet zoveel oranje jassen bij elkaar gezien als vandaag, en iedereen was volgens mij aan het bekijken hoe of het verder moest, want niemand zag ik daadwerkelijk iets doen, verschillende stonden er met potlood en papier en zelfs iemand met een fototoestel om waarschijnlijk nog wat “knelpunten” vast te leggen maar om er langs te fietsen en dan langs het Noordhollandskanaal richting Zaanstad te gaan vroeg nog wel wat eigen inzicht om weer op de juiste weg te komen, maar mogelijk komt dit ook een keer gereed en kan ook een fietser weer veilig langs Alkmaar, op dit moment is het nog niet overal veilig voor deze groep weggebruikers. Met deze ervaring wist ik wat ik wilde weten en ben toen doorgereden naar Purmerend via Spijkerboor. In Purmerend over de brug meteen linksom langs het kanaal naar de tweede brug en zo de stad weer uit na een paar honderd meter. Omdat ik dan heel dicht langs mijn vriendin kom ben ik daar uiteraard even om een bakkie gegaan en na wat bijkletsen en een broodje ging zij tennissen en ik weer richting Middenmeer om zo rond 3 uur bij een vriend even een uurtje te helpen bij het lossen van de kuikens.Toen ik thuis was stond de teller precies op 100 km en het gemiddelde op 36,6 km p/u het totaal is hiermee op 22.863 km gekomen. Na wat rekenwerk kom ik op 26 maanden en dat wil zeggen dat ik gemiddeld bijna 880 km per maand fiets. En dat van iemand die bijna van voor de 2e wereldoorlog is.

Knipperende richtingaanwijzer

Donderdagmorgen kwart voor 10, zal ik gaan of zal ik wachten tot na de middag. Het eerste is gebeurd, omkleden en gaan. Een kort ritje maar wel even de benen strekken, na 65 km was ik weer thuis en slechts tijdens de laatste 5 km een paar lichte regendruppels gesignaleerd. Toen ik weer naar buiten keek, na onder de douche te zijn geweest, regende het even hard maar ook niet lang. Vanaf Middenmeer de Alkmaarseweg genomen richting Oude-Niedorp en verder richting Noord-Scharwoude op naar het Noordhollandskanaal dan linksaf door Koedijk en via wat onbekendere paden door Sint Pancras naar Heerhugowaard. Ik voelde me weer veilig in de Quest, vooral doordat ik één keer een rit heb gemaakt waarbij de richtingaanwijzers niet werkten en de claxon een bijna geluidloze dood was gestorven. Nu werkt alles weer als nieuw en vooral die richtingaanwijzer is voor mij belangrijk als je de “kap” er op hebt, dat bleek vanmorgen weer eens. Op een stuk rechte weg zag ik in mijn spiegel een paar auto’s van achter komen die maar niet voorbij wilden gaan voordat ik bij “mijn” afslag naar links was. De richtingaanwijzer aan en zonder problemen links, toen ik enkele honderden meters op de ingeslagen weg reed kwam de eerste auto naast me rijden en de chauffeur, overhellend naar zijn rechter portier waarvan het raam open was gedraaid, riep me toe “Jij geeft keurig netjes richting aan, daar kunnen een hoop fietsers van leren” kijk dat doet me goed er zijn dus ook mensen die positief reageren op een ligfietser. En over gezien worden of niet willen zien, dinsdag reed ik op de Flevoweg in zuidlijke richting (parallel aan de A7) en op de A7 reed een vrachtwagen ook in zuidelijke richting waarvan de chauffeur flink op de claxon drukte toen hij mij op grote afstand passeerde en de duim flink omhoog stak en zwaaide, dus helemaal op de andere rijbaan en ik min of meer achter de vangrail, je bent dus in een gele Quest niet onzichtbaar.

Geen bewijs, niets loos.

Vandaag was het weer een geweldige fietsdag en daar heb ik ook weer dankbaar gebruik van gemaakt. Alles ging voortreffelijk behalve de laatste rotonde gaf wat kleine probleempjes die overigens door heel langzaam te rijden voorspoedig werden opgelost. Het ging ongeveer zo, van start naar Wervershoof en even op verjaarsvisite bij één van mijn schoonzussen. Daar vandaan richting Zwaag om iets af te geven bij familie en uiteraard zit je dan ook weer even. Zo tegen 1 uur heb ik mijn rit weer vervolgd richting Zuidoostbeemster, natuurlijk naar mijn vriendin. Net voor ik daar aankwam ging mijn mobiel en was ik net te laat, ik meende haar naam nog te zien in het scherm maar direct terug bellen maakte me zoveel wijzer dat zij inderdaad net had geprobeerd mij te bellen, 5 minuten later was ik op de plaats van bestemming. Een bak koffie en een tijdje bijpraten en dan vliegt de tijd. Onderweg kwam ik tot de ontdekking dat mijn claxon totaal geen puf meer had en dat terwijl hij de hele nacht aan de oplader had gestaan, ook de clignoteur werkte niet meer, vreemd. Ik heb daar meteen maar een paar draden omgewisseld in een “kroonsteentje” en thuis straks maar weer aan de “prik” en hopen dat er weer nieuw leven wordt “geboren”. Toen ik weg zou gaan kwam er nog een zwager van mijn vriendin, Gerard, die nog een auto ging poetsen, ik moet eerlijk toegeven dat doet hij geweldig. Op de thuis reis ben ik via een andere weg gegaan omdat het viaduct vanuit Bobeldijk al een poos geblokkeerd is en ik liever niet via de fietspaden enz. door Hoorn ga met de Quest dus ben ik via Aartswoud weer richting Middenmeer gegaan. En daar stond hij midden op het fietspad, dat om de rotonde apart is aangelegd, “loerend” naar de automobilisten op de rotonde. Hij zag mij wel komen, maar ik kreeg het idee dat zijn motor veel belangrijker was en dat ik die toch niet ondersteboven kon rijden want hij week geen millimeter van zijn plek. Dus er zat niets anders op dan heel voorzichtig langs de “rijksobstakel” te gaan en nog wel de opmerking plaatsend van “Nou, erg veel ruimte is er niet” maar er werd totaal niet op gereageerd. Aan de overkant op het fietspad ben ik gestopt en pakte mijn fototoestel, helaas, als of hij het aan zag komen, de motor werd gestart en weg was hij, zo heb je nooit geen bewijs dat onze “beschermers” ook maar mensen zijn die fouten maken. Overigens, vanavond de lader weer aangesloten en net even gecontroleerd hoe het is gegaan na het omzetten van die ene draad, alles werkt weer en ook is de clignoteur is weer volledig tot leven gekomen, hij knippert weer net als voorheen.

Het is gelukt.

Het is gelukt, ondanks het noodweer van vandaag ben ik met de fiets in Dronten geweest. Niet op de manier die bij mij de voorkeur heeft maar met de auto. In de vorige aflevering heb ik aangegeven hoe ik in geval van “nood” toch met de fiets naar Velomobiel in Dronten zou kunnen als er onderhoud gepleegd zou moeten worden. Vorige week een afspraak gemaakt met Allert en vandaag gezien het weer, dus toch maar met de auto op pad. De fiets had ik voor het weekend al op de aanhanger vast gezet en vanmorgen in de stromende regen op weg. Alles ging voortreffelijk, net voor het naviduct bij Enkhuizen nog even op de parkeerplaats alles gecontroleerd, elk wiel had ik vast gezet met 2 toeclipriempjes en als extra nog een spanband over de kuip bij het instapgedeelte, alles zat perfect. Aangekomen in Dronten en met een helpende hand van Allert is de Quest afgeladen en werd er meteen begonnen met de inspectie, de remmen zijn weer in topconditie de verlichting is weer 100% en het vervangen van de ketting en daarbij standaard de tandwielen bleek nog lang niet zover te zijn, al met al was het betrekkelijk snel geregeld. Voor het komende seizoen heb ik gelijk maar een flink aantal banden meegenomen zodat ik voorlopig vooruit kan. En dan komt toch de vraag bij me op, heb ik de juiste banden meegenomen, ik heb maar één antwoord, “De tijd zal het leren”, zoals de eerste set banden heeft gedraaid ………. ja dat was echt uitzonderlijk, ik zie wel wat het nu gaat worden. Alles wijst er op dat er voor morgen weer een fietsdag in de maak is, veel minder wind en water vergeleken bij vandaag, dus we leven weer helemaal op want van dit weer zou je iets krijgen.

Fietsrek op een aanhanger

Wat moet je doen als het geen weer is om te fietsen, iets “fabriceren” waar je ingeval van nood nuttig gebruik van kan maken. Als ik gewoon nuchter redeneer zal mijn Quest binnenkort toch een keer naar de “dokter” moeten voor groot onderhoud, ruim 22.500 km op de teller en nog steeds de zelfde ketting en tandwielen die naar mijn idee vervangen moeten worden, de remmen vragen ook om serieus onderhoud en zo zijn er nog wat kleinigheden. Dus ik zal binnenkort naar Dronten moeten, ook al om reserve banden op voorraad te hebben, dan is het mogelijk om met de fiets daar heen te rijden maar als je een afspraak maakt voor een bepaalde dag en het is dan toevallig niet zulk ideaal weer dan vind ik een retourtje van 180 km net even te gewaagd en nu heb ik een alternatief. Wat voor alternatief heb je dan zal je zeggen, het volgende, de foto’s wijzen al in de goede richting, als je kunt beschikken over een aanhanger die 2 meter lang is en je fiets is 2,85 m. dan moet er geknutseld worden om hem veilig te vervoeren. Gisteravond met pen en papier één en ander uitgetekend en gemeten en vanmorgen wat ijzer gehaald en bij een vriend, die al had aangeboden om alles zonodig aan elkaar te lassen, alles, zoals ik ze op tekening had, aan elkaar gelast. De achterkant kon met een paar strippen “plat” vast geschroefd worden op de bouten in de achterklep en voor heb ik uitschuifbare delen gemaakt zodat hij eventueel ook op een andere maat kar is te gebruiken, deze worden vastgezet met spanelastiek of spanbanden, de wielen staan vast met toeclipriemen in het frame, helaas steekt de fiets achter een stuk over maar is wel veilig te vervoeren op deze manier. Met elkaar een paar uur knutselen en daarna nog even de meniekwast er over en zie hier, toch nog een nuttige dag.

Het leven lacht me weer toe

Alles wijst er op dat de conditie weer in positieve zin aan het veranderen is, dinsdag ruim 40 km, woensdag ruim 80 km en vandaag ruim 90 km het gaat weer lekker. De weersberichten voorspellen in de loop van de middag regen en harde tot stormachtige wind uit het zuidwesten dus als ik vandaag nog wat wil dan moet het op tijd gebeuren en zo is het ook gegaan. Vanmorgen een ander “pak” aan en mijn huissloffen, ooit gedoopt als “bordeelsluipers”, in de hoek geschopt en de schoenen met klikplaatjes aangetrokken. Heerlijk, alleen al in deze nergens knellende uitrusting voel ik mijn hart al sneller gaan kloppen, lekker fietsen zonder zorgen op weg naar mijn vriendin die mogelijk niet thuis zal zijn. Na een toch wel trage start, mijn ademhaling leek af en toe wel zwaar te gaan, mogelijk te snel van start en ook de temperatuur is nou niet direct aangenaam zo was dat de eerste 10 km, daarna gaan de volgende 30 km weer als van ouds, de wind schuin van voor en af en toe dwars op de fiets werkt niet echt mee dat ik me overal op volle snelheid door de dorpen durf te “jagen”. Als ik aan kom in de Zuidoost is er niemand aanwezig en kon ik meteen even de hoop afvalhout wegwerken die over was gebleven van een grote hoeveelheid openhaardhout. Van de totale hoeveelheid is misschien 30% nog te gebruiken en de rest was grotendeels verteerd in de loop der jaren, maar ook dat is nu opgeruimd. Ik ga binnen even een bak koffie doen en schrijf een kort briefje zodat ze weet dat ik even binnen ben geweest. Zo’n minuut of 10 voor 1 stap ik weer in de fiets en ga richting huis, maar nooit via de kortste weg, altijd met een ommetje, zo ook vanmiddag. Als ik net voorbij de rotonde van de afslag naar Schermerhorn ben gaat mijn mobiel en hoor ik dat mijn vriendin nu wel thuis is, we kletsen even en ik hoor dat ze naar een mevrouw is geweest met andere dames van de gym. Ik vervolg mijn weg weer richting Schermerhorn en via diverse bekende wegen en dijken kom ik na 93 km weer in Middenmeer waar ik met een zeer voldaan gevoel de Quest weer in de garage zet en zelf even onder de douche ga staan en alle ervaringen van dit ritje nog eens de revue laat passeren.

Niet snel genoeg en toch te snel

Te snel en niet snel genoeg, ja inderdaad 2 keer verkeerd gehandeld, te snel dus en niet snel genoeg, hoe kan dat ? Ik zal het uitleggen, vanmorgen leek het weer dusdanig goed dat ik me om heb gekleed om weer eens een “kris-kras-rondje” te maken. Zo’n kris-kras-rondje is voor mij met het begrip dat ik geen doel heb en ook niet weet hoe lang of hoe kort dit ritje gaat worden. Vanaf Middenmeer richting het zuiden, schuin tegen wind maar het fietst allemaal alsof het vanzelf gaat, via Lambertschaag en Abbekerk kom ik in Benningbroek en volg het fietspad naar Wognum, passeer daar het enorme kantorencomplex van DSB en ga verder richting Bobeldijk. Daar sla ik linksaf om via Berkhout bij De Hulk uit te komen, na een paar kilometer ga ik richting IJselmeerdijk via Scharwoude. Spoedig ben ik in Schardam een klein dorpje aan de IJselmeerdijk, hier ga ik rechtsaf weer het “binnenland” in. Na een paar kilometer rijd ik richting Beets en via dit dorpje ga ik aan de buitenkant over de ringdijk en de Vrouwenweg (ik kwam er maar 1 tegen) naar Schermerhorn. Het bordje dat er molens te bezichtigen waren en dat er koffie was deed me weinig omdat je om deze tijd weinig toeristen verwacht maar iets verder keek ik vreemd op dat er bij de drie molens van Schermerhorn zoveel auto’s stonden, mogelijk een bepaalde groep die iets te vieren had was mijn idee. Verder weer, richting Ursem dan door Rustenburg en doorrijden over de dijk tot buiten het dorpje, als je deze weg blijft volgen kom je vanzelf door Wogmeer. En daar stond hij, de signaleringspaal met snelheidsweergave, toen ik hem zag staan was ik niet snel genoeg om mijn fototoestel te pakken, zeker is dat ik te snel reed om een fatsoenlijke foto te maken, tijdens het passeren keek ik schuin omhoog en zag nog staan “U rijdt 51 km p/uur” maar voor een fatsoenlijke foto was ik lang niet snel genoeg. Aan het einde van deze weg linksaf richting Zandwerven, Spanbroek, Opmeer en zo weer naar Aartswoud, daar nog een keer linksaf om na een kilometer op de rand van de Wieringermeer uit te komen waar nog één rechte weg van een kleine 10 km voor me ligt waarna ik thuis kom na 81 km en de nieuwe totaalstand van 22.432 km.

"Valse start"

Ik las net op http://basdekker.eu/weblog/bassociaties.htm dat het hem niet helemaal mee heeft gezeten bij het begin van het nieuwe jaar, helaas ik zit/zat in het zelfde schuitje. Hoe kan een mens dit volhouden zo lang niet fietsen, voor mij was het laatste ritje in de Quest op 13 december vorig jaar, klinkt wel heel ver weg als ik dit nog eens over lees. Het is “nog” maar 25 dagen geleden maar het voelt als een eeuwigheid, eerst zelf een beetje voorzichtig geweest omdat het koud was en toen kwamen de kerstdagen, vervolgens het “tussenstukje” van Kerst naar Nieuwjaar en daarna flink in de “lappenmand” met een buikgriep zoals men dat dan pleegt te noemen gezien de lichamelijke eigenaardigheden, met, van en naar het toilet lopen. Maar gelukkig het tij is weer gekeerd, nog een lichte verkoudheid afwerken en dan moet het weer kunnen. Tegen de kerstdagen wel een aantal keren een leuk rondje gewandeld in de omgeving van Zuidoostbeemster richting Purmerend en dan langs het Noordhollandskanaal, een stukje weg waar ik ook vaak met de Quest langs “vlieg”. Het is één van de weinige dagen geweest waarbij het echt winters was buiten, zoals het vandaag is lokt ook niet direct om de fiets van stal te halen, wel heb ik vanmorgen de banden alvast weer opgepompt voor het geval ik onverwachts van start zou willen gaan. Nog even inhouden en dan moet het weer mogelijk zijn, hoewel ik verwacht dat de conditie wel eens op een erg laag niveau zou kunnen staan maar ik hoop dat ik weer dagen zat heb om dat weer wat op te krikken.

Een geweldig fietsjaar 2007

Daar gaan we dan nog één keer in 2007, het was in alle opzichten een “bewogen” jaar, veel gedaan, veel beleefd en daar naast ook nog veel gefietst. Als ik alles op een rijtje zet dan schreef ik vorig jaar op 28 december mijn laatste stukje wat via de blog de wereld, in en over ging, en dit jaar is het één dag later n.l. 29 december. Dat de blog gelezen wordt is mij ondertussen wel duidelijk, reacties op mijn mail adres, uit Brazilie en Singapore zijn wel de verste reacties maar het is ook gelezen in Japan, Australie en N.Zealand , maar het overgrote deel komt gewoon uit Europa en dan vooral Nederland. De laatste week komt er eigenlijk niet zoveel van fietsen, de dagen voor Kerstmis was het matige weer een beetje spelbreker en met de Kerstdagen zelf besteed ik mijn tijd liever aan het huiselijk gebeuren rond deze dagen. En nu, de dagen tussen Kerst en Nieuwjaar zijn er andere dingen die de voorkeur hebben dus komt de fiets voor het “eerst” op het tweede plan. Terug kijkend op het afgelopen jaar kan ik voor mezelf best tevreden zijn, ruim 11.000 km gefietst, maximumsnelheid, 1 kilometer sneller gereden als mijn leeftijd terwijl ik wil proberen met mijn leeftijd mee te gaan dus alle jaren de top een ietsje hoger. Mensen ontmoet uit Rusland, Polen, Duitland, Japan en niet te vergeten de Spanjaard Jorge Garcia Polop, die mij zijn fotomanipulatie per mail heeft toegezonden, en iedereen met vragen over de Quest. De rit met Meindert Valenteyn over de Afsluitdijk het rondje Texel onder leiding van Matthijs Leegwater en zo zijn er zoveel leuke fietsmomenten, te veel om op te noemen, maar allemaal terug te lezen op http://www.questie-van-tijd.blogspot.com/ Voor het komende jaar ga ik er vanuit dat het minstens zo’n zelfde jaar wordt en dat er vele “Questrijders” (velomobielrijders) bij zullen komen die ook hun ervaringen publiceren om anderen mee te laten genieten van deze prachtige gezonde vorm van, o.a. niet oud worden, want ik voel me nog steeds heel veel jonger dan de kalender aangeeft. Voor iedereen die dit leest een voorspoedig en gezond 2008 toegewenst.

Weer en of toch geen weer ?

Een moeilijke week voor mijn gevoel, of het echt zo is, nee dat geloof ik nou ook weer niet. Het grootste probleem vind ik zelf dat het net iets te koud is om lekker te fietsen. Met een beetje zon en geen nevel wat tegen mist aan hangt, zou het een stuk aangenamer kunnen zijn. Deze week tot nu toe helemaal nog niet gefietst, maandag na wat boodschappen doen en op de terug weg over Obdam daar hoorde ik aan de Obdammerdijk dat er een derde editie komt van het Westfrieslandspel, geweldig wat een succes voor de ontwerpers. Verder dinsdag naar Zuidoostbeemster de kerstboom bijwerken met zaag en snoeischaar en in de kamer plaatsen en na de middag thuis met de buurman de schutting voorzien van nieuwe palen omdat er een aantal in de grond waren afgerot zodat de schutting wat vreemd begon te kantelen. Woensdag werd ik gebeld zo rond 1 uur door iemand uit Hippolytushoef, ene Cees Roozendaal, fanatiek sportman die op zoek is naar de voor hem juiste velomobiel. Hij informeerde of hij een keer langs mocht komen om de Quest eens goed te bekijken en om half 2 was hij hier. Samen hebben we alles op een rijtje gezet en is de fiets van binnen en van buiten bestudeerd. Hij was het wel met mij eens dat zo’n Quest een geweldig mooi en snel voertuig is met een prijskaartje, zelf zoekt hij naar de voor hem meest ideale fiets, qua prijs en wendbaarheid denk hij nu nog aan een Sunrider die gemaakt wordt in IJmuiden. De tijd zal het leren, ik zou het wel weten ……………………………………………. En vandaag lijkt het weer ook niet mee te werken om me om te gaan kleden, bovendien moet ik nog naar een verjaardag en om daar nu weer aan te komen in sporttenue net als de vorige keer, nee, dat doen we vandaag maar niet. Dus zal een ieder die dit leest het deze keer moeten stellen zonder echte fietservaringen en slechts een Kerstgroet vanaf de Quest.

Nog steeds geen winter

Nog steeds geen winter voor wat betreft helder “vriesweer” wel heerlijk weer om even nog een rondje te maken voor het weekend. Van start gegaan rond een uur of één en weer thuis na een rondje van 50 km. Het weer is zwaar bewolkt maar het is zo goed als windstil en het lijkt me wel leuk om weer een keer langs het “Wad” te fietsen. Vooral omdat ik niet te ver van huis wil vanmiddag en het die kant uit altijd enorm rustig is, zeg maar gewoon uitgestorven. Je ziet er veel van de natuur en hooguit een wandelaar die zijn of haar hond uit laat langs de buitenkant van het eiland Wieringen, langs de Waddenzee. Ja Waddenzee, het klinkt alsof maar vanaf het eiland is er vaak weinig van de zee te zien, vooral bij laagwater zijn het hier en daar onafgebroken grote slik/baggervelden waar het voor de duizenden vogels goed fourageren is. Net ten westen van de haven van Den Oever liggen bij laag water hele stukken droog en zoals uit de bijgevoegde foto blijkt is het een gezond stukje natuur waar de watervogels echt te gast zijn. Na Den Oever, waar ik over het haventerrein fiets, kom ik voor het tunneltje onder de A7, sinds kort heeft men daar het trottoir over een meter iets verlaagd zodat mensen, met een scootmobiel of i.d. en in mijn geval met een velomobiel, er gemakkelijk door kunnen rijden en niet ….tig keren heen en weer moeten door de hekjes. Na een paar kilometer draai ik langs het Robbenoordbos verder naar het zuiden om nog even op de haven van Oude Zeug te kijken en dan via de Zeugweg (hoe kan het ook anders) weer richting Wieringerwerf en vervolgens Middenmeer te gaan. Weer een ontspannen uitstapje van 50 km.

Ruim baan maar toch .......

Woensdagmorgen, 9 uur, buitentemperatuur 3 graden, zwaar bewolkt en geen wind. Dan ga ik van start voor een retourtje Oudemirdum en nu ben ik weer thuis om mijn ervaringen van deze rit weer op “papier” te zetten. De rit richting Afsluitdijk gaat overal probleemloos, ik passeer de eerste tegenligger in Friesland, nergens is er een kop te zien langs de weg, of iedereen denkt dat het koud is of men is al op de plaatst van bestemming voor vandaag, het is echt onvoorstelbaar rustig langs de weg. Als ik zo’n kilometer of 15 a 20 van mijn bestemming af ben bel ik even of ze thuis is, altijd wel handig, maar ze neemt wel op maar is op dat moment nog aan het winkelen in Sneek, geen paniek rustig aan ik ben over een half uurtje in Oudemirdum en dan red ik me wel. Maar onderweg kreeg ik nog te maken met een verkeerssituatie die niet in de berekening was meegenomen. De vorige keer ging ik voor de eerste keer door de tunnel van het “Akwadukt” bij de Galamadammen, dus dat zal nu geen probleem geven dacht ik, helaas er werd hard gewerkt aan de nette afwerking en zo kwam het dat er een stukje asfalt opnieuw moest worden gelegd en er stond een kraan op het fietspad die iets te breed was om mij door te laten. Op mijn vraag hoe ik verder kon stelde de baas dat de kraan wel even naar de kant kon, dan kan jij passeren en is alles weer geregeld, zo gezegd en gedaan en ik kon weer verder, slechts een stukje lopen en even wachten was alles. Toen ik in Oudemirdum kwam was alles rustig en heb ik me omgekleed in mijn reserve uitrusting die ik altijd bij me heb en even later was mijn dochter thuis en hebben we koffie gedronken en heerlijk zitten kletsen. Later heeft ze de kinderen van school gehaald, een heerlijk stel, en hebben we samen een broodje gegeten. Tegen 1 uur ben ik weer opgestapt voor de thuisreis, omdat ik heen wat probleempjes had bij de Galamadammen ben ik terug van start gegaan richting Stavoren om zo te voorkomen dat ik weer de mensen moest lastigvallen die daar aan het werk waren maar omdat ik een beetje op de bonnefooi af ben gaan fietsen en wat andere richtingen heb genomen kwam ik toch weer voor het “Akwadukt” maar deze keer was het redelijk door te rijden, zelfs het asfalt lag er al weer en was mijn omrijden niet echt noodzakelijk geweest. De weg vervolgen en op naar de Afsluitdijk en daar kwam ik weer een obstakel tegen, er was daar een bedrijf bezig met een hogedrukreiniger de brug/fietspad schoon te maken, dit liep niet allemaal zoals ze zelf graag wilden want de compressor was aan het einde van zijn krachten en die probeerden de mannen weer opgang te krijgen met wat extra hulp van de autoaccu en als alles dan vlak bij elkaar staat is het hele fietspad afgesloten en moet je weer even wachten tot er ruimte wordt gemaakt om er langs te komen, ook dit is weer gelukt hoewel de man die de leiding scheen te hebben er nogal over in zat dat ik een foto had gemaakt van hun barricade, niks mis mee dacht ik, maar toen ik toch met hem stond te praten vond ik een foto van een blik over het Wad met de spuiende sluizen zeker zo leuk. Na dit oponthoud was het nog even flink doortrappen en weer zo snel mogelijk op temperatuur te komen want met een bezweet lijf in discussie gaan over het wel of niet plaatsen van een foto, daar word je niet direct warm van, ik niet tenminste. Na 163 km was ik weer thuis en stond de totaalteller op 22.174 km.

Polder en eiland tocht

Wat wordt het leven toch beïnvloed door het weer, bij mij is dat zeker van invloed, als je opstaat en de zon lijkt er al een beetje door te komen dan stemt dat meteen positief. Zondag waren de vooruitzichten voor maandag nou niet direct om te juichen, dinsdag en de rest van de week zal het droog zijn, maar die maandag zag het er nog niet best uit. Maar het is een geweldige dag, zon en een licht windje en bijna overal schoon gespoelde wegen. Dus de banden op spanning brengen en de “nodige” bagage in de fiets en van start voor een klein rondje. Eerst het dorp uit, deze keer via de Kolhornerweg, rechts een bomenrij en links hier en daar een boerderij maar ook een heerlijk zonnetje van die kant. Aan het einde van de weg rechts en linksaf richting Kolhorn en dan rechtsaf de Waardpolderhoofdweg genomen richting Wieringerwaard, door dit dorpje via de Noordzijperweg naar Oudesluis en daar vandaan naar Anna Paulowna. Het gaat allemaal zeer voorspoedig en via wat extra afslagen kom ik op de Balgweg hier ga ik rechtsaf op naar de “korte Afsluitdijk” om vervolgens op Wieringen aan te komen waar ik zoveel mogelijk de noordelijke route neem die me in Den Oever brengt waar ik via het tunneltje onder de A7 doorga en dan op naar het Robbenoordbos. Tussen het tunneltje en het Robbenoordbos passeer ik de afrit van de A7 naar Den Oever waar een hele rij auto’s stond omdat er een grote vrachtauto de bocht aan het nemen was in stukjes, beetje heen en weer een beetje terug, en alles omdat er een windmolen onderdeel vervoerd werd wat een nogal erg lang was. Dus even uit de “gele klomp” om een plaatje te maken. Eerder was ik er ook al een keer uitgestapt omdat er een bootje van het Balgzandkanaal naar het Amstelmeer ging en dan moet de brug even omhoog zo aan het begin van de “korte Afsluitdijk” . Alles met elkaar een rondje van 74 km en heel veel plezier van deze geweldige fiets die ze QUEST hebben gedoopt. Nog maar 30 km van de 22.000 km af.

Rondje van 90 km

Als de storm is gaan liggen kan het weer op een veilige manier. Gistermiddag ben ik ook nog even van start gegaan maar het is toen bij een klein rondje van een kilometer of 15 gebleven. Eerst dacht ik dat het wel mee zou vallen, maar dan had ik een route moeten kiezen recht tegen wind en later weer dezelfde weg terug maar het pad dat ik had genomen was dwars op de wind en dan neem je als het niet nodig is onnodige risico’s, dus zo snel mogelijk weer in de garage geparkeerd. Vandaag was het weer een heel stuk veiliger langs de weg, geen wind, helaas geen zon, maar prima fietsweer. Tegen half 12 had ik me omgekleed en de fiets naar buiten gereden, de banden waren nog voldoende op spanning, de telefoon, fototoestel, GPS, water enz. alles is aan “boord”, waar zal ik heen gaan ? Het lag eigenlijk al meteen voor de hand dat het richting Zuidoostbeemster zou worden, vanmorgen werd er nog ten overvloede gemeld dat ze afwezig zou zijn i.v.m. een verjaardag, nou dan weet ik wel hoe laat ze ongeveer weer thuis kan zijn en dan zie en spreek ik haar wel als ik daar, zo tussen half 1 en 1 uur, zal zijn. Mijn redenering was juist, kwart voor 1 ben ik gestopt bij mijn vriendin, en hebben we weer gezellig bij kunnen praten over onze wederzijdse ervaringen. We beseffen allebei dat een mens alleen niet tot de gelukkigste kan behoren, wij hebben echt geluk gehad dat we elkaar hebben ontmoet. Maar goed weer verder over de fiets en de route, tegen 2 uur ben ik weer op huis aan gegaan, niet via de kortste route, dan ben je weer zo snel thuis . Even een stukje om en helaas kom je dan weer diverse ergernissen tegen, tot 3 keer toe op nog geen 2 km auto’s geparkeerd op het fietspad, niet een beetje maar zo dat je in de remmen moet en door de berm om er langs te komen. En dan in De Rijp, een auto die net voor mij stopt, de laadklep laat zakken en begint met laden en lossen, rustig afwachten en de zaak afkijken, niet opwinden maar proberen begrip op te brengen voor iedereen die werkt en zulke situaties voor lief nemen. Ik heb toch eigenlijk alle tijd van de wereld, toen ik dat langzaam tot me door liet dringen zat ik toch wel lekker in mijn fiets en kon er eigenlijk nog wel om lachen ook toen er andere mensen waren die dit alles helemaal niet konden waarderen en dat ook luidkeels kenbaar maakten aan de chauffeur en bijrijder. Na zo’n kleine 10 minuten kon ik mijn weg weer vervolgen en zag dat de maximum snelheid al boven de 50 km was geweest dus nou niet verder opjagen maar rustig rondjes trappen over de dijken van de polders die me na een kleine 40 km na De Rijp weer naar huis hebben gevoerd. Met dit ritje van vandaag en gisteren is de totaalteller blijven steken op 21.859 km en was het gemiddelde 36,6 km, niet gek vind ik voor zo’n december middag.

Niet alles langs het IJsselmeer

Het weer was dinsdag prachtig, geen wind regelmatig een zonnetje, vandaag is het toch weer een stuk minder. Geen zon wel wat wind en min of meer een guur weer type, het voelt aan als z.g. “waterkoud”. Zal ik gaan of zal ik thuis blijven, het is dus wel het eerste geworden, thuis zitten achter de (geraniums) PC is ook niet alles en niet mijn gewoonte. Waar zal ik heen gaan, richting Zuidoostbeemster of Oostzaan, nee dat lijkt me niet helemaal verstandig, vanavond kom ik toch al in de “Zuidoost”, dus dan maar rondje Medemblik , Enkhuizen, Hoorn over de dijk langs het IJsselmeer. Om de meest vervuilde wegen te ontlopen ben ik via de Medemblikkerweg gegaan en niet via de Flevoweg naar Medemblik. Na Medemblik via de dijk naar Onderdijk, Wervershoof en Andijk naar Enkhuizen, hier zitten de eerste 32 kilometers achter de wielen. Deze keer maar eens niet door het centrum van dit IJsselmeerstadje maar de grotere weg langs naar de dijk aan de andere kant. Het verliep allemaal helemaal zoals ik altijd gewoon was tot dat ik bij de afslag achter Broekerhaven kwam, een groot rond wit bord met een rode rand maakte me duidelijk dat mijn plan voor een dijkentocht hier ten einde kwam, ik zag gelijk een paar enorme vrachtwagens van de firma Butter BV uit Dronten de dijk opgaan en begreep dat hier groot onderhoud gepleegd werd. Wel stonden er borden die de fietser de weg wezen naar de dorpjes Hem en Wijdenes. Via deze verwijzingen kwam ik na een aantal kilometers toch weer op de dijk en kon mijn tocht zoals gepland voortzetten richting Hoorn en vandaar weer naar Middenmeer. Op een stuk grasland tussen de weg en het IJsselmeer liepen nogal wat ganzen die niet erg veel haast maakten om weg te vliegen zodat ik nog even tijd kreeg om een plaatje te schieten. Op het eerste stuk binnen de dijk van de Wieringermeer reden een trekker en een vrachtauto voor me, die niet vol gas reden, tenminste de auto bleef achter de trekker hangen en daar zag ik toch nog een uitdaging in om beide voertuigen te passeren wat toch weer vrij simpel ging en later zag ik dat ik daardoor wel even 56,5 km had gereden, wanneer zal ik zulke dingen achterwege kunnen laten, “het verstand komt met de jaren” dus als ik oud genoeg wordt heb ik nog alle kans om me te bekeren tot een rustige bezadigde grijsaard. Het was weer een heerlijk ritje van 82 km wat het totaal op 21.752 km heeft gebracht.

Klei op de weg

Gewoon een stukje wegdek in de Wieringermeer, ja wat is gewoon. Nou dit eigenlijk niet maar het is wel enorm vervuild door landbouw verkeer. En als je er dan langs gaat met de fiets, en gelukkig over een “schoon” fietspad kan, heb je alleen last van de passerende auto die zo’n “heerlijke” nevel omhoog werken waardoor je zicht in één klap tot nul wordt gereduceerd. Zo maakte ik het vanmiddag mee, op de Alkmaarseweg was men druk bezig om de weg schoon te houden met een heftruck met schepbak en een trekker met schuifbord, maar alle verkeer ging flink in de remmen en zal zich rot zijn geschrokken om zo de glijbaan op te rijden. Ik ben juist flink omgereden om niet langs het kassengebied te gaan en zo alle smerige wegen te ontwijken maar erg succesvol was mijn poging niet. Zoals blijkt uit de bijgevoegde foto. Met dit ritje, het laatste voor de afsluiting van het 2e jaar Quest-jaar op 26 november, is de kilometerstand op 21.628 km gekomen.

Wegblokkade en smerige wegen

In de verschillende verhalen via internet kom ik nogal vaak de opmerking tegen dat de “overheid” , wat daar ook allemaal onder verstaan moet worden, met zeer ruime begrippen omgaat met de verkeersregels m.b.t. fietsers. Auto’s op een fietspad als parkeerplaats is heel gewoon en zeg er niets van want dan krijg je op zijn minst te horen: “Kom maar op” en dat is vragen om meer ellende. Maar ook omleidingen en afzettingen zonder verdere aanduiding zijn heel gewoon, kom maar in de buurt van Alkmaar, alle dagen lees je er over in de krant. Zo kwam ik gistermiddag door Oostzaan, toen ik de afslag vanaf Purmerland richting Oostzaan wilde nemen en netjes richting aangaf werd ik door een automobiliste met heftige gebaren erop geattendeerd dat ik daar maar niet in moest gaan, dus rechtdoor over Landsmeer maar als je ter plaatse niet bekend bent blijft het zoeken, uit eindelijk kwam ik toch op mijn bestemming. En iets daarvoor zag ik de eerste verwijzing dat ze rond de kerk alles op zijn kop hadden staan en dat daar niemand door kon. Toen ik weer van start ging voor de thuisrit heb ik de andere kant gekozen en ben via Het Twiske weer richting Purmerland gegaan om daar af te slaan naar het Noordhollandskanaal, het is wel een aantal kilometers omrijden maar het is er veiliger dan door Purmerend, en dan linksom naar de buitenwijk van Purmerend, het ging lang goed maar net voor ik daar was moest ik toch even aan de kant, rechts voor was lek. Snel de band verwisselen en weer door.Het ging verder allemaal prima alleen in de Wieringermeer langs het kassengebied is link vooral als het ook nog nat is, je glibbert langs obstakels en door de bochten en thuis de fiets meteen afspuiten om te zien of het voertuig de juiste kleur nog heeft.

De Flevoweg is weg.

Na het eerste bericht van vandaag hier min of meer een vervolg, niks spectaculairs maar even nog 84 km “afgeraffeld”. Ik was van plan om rustig een rondje te maken en dan via Zuidoostbeemster in de loop van de middag mijn weg weer te vervolgen en waar ik dan allemaal langs zou gaan dat zou de middag wel uitwijzen, maar het ging allemaal anders. Toen ik zo’n kilometer of 13 a 14 van huis was ging de telefoon, zoonlief belde: “Waar zit je” “Ik ben net onderweg en fiets nu tussen Abbekerk en Benningbroek, hoe zo” en toen kwam de vraag of ik vanmiddag de jongens op wilde “vangen” als ze uit school kwamen en dat is geen probleem dus dan keer ik om. “Nee, het is pas om 3 uur” en zodoende kon ik mijn geplande ritje naar Zuidoostbeemster nog ruimschoots af maken. Toen ik daar aankwam was er niemand aanwezig dus met een paar minuten was ik weer op de thuisreis. Het gaat dan allemaal als een “trein” je zoeft zo van A naar B, in dit geval Middenmeer en als je dan weer in de polder bent begin je toch steeds meer te ervaren dat de polder steeds minder “Polder” is, dus iets wat omringd is door een dijk en waar boerderijen staan met rode daken en onafzienbare vlakten waar de meeste percelen al zijn geploegd voor de komende winter. Nee, wat polder was wordt steeds meer een glazenstad met enorme “glaspaleizen”en daarbij behorende ketels en bijgebouwen. En dan te bedenken dat aan de andere kant van de polder “hard” wordt gewerkt aan een plan om weer een deel onder water te zetten en daarbij de recreatievlag hoog in het vaandel heeft waarbij alle bestaande normen en waarden als niet interessant aan de kant worden geveegd, de tijd zal leren wat verstandig is geweest.